SanderD schreef:Een zweefmoment in de piaffe is wel degelijk mogelijk. Tenminste als we zweefmoment definiëren als een moment waarop geen enkel been of benenpaar steunend actief is en er dus een overgang is tussen benen die een steunende werking hebben. In draf is dat een wisselwerking tussen de diagonale benenparen, en het is waar dat het (misschien) teveel kracht kost om zo 'lang' en zo 'hoog van de grond' in zweeffase te blijven als in reguliere draf, maar ik kan wel zeker een verschil zien tussen een paard dat piaffeert met een behoorlijk zweefmoment, en een paard dat volstrekt geen zweeffase kent, die zijn er namelijk ook. In het laatste geval volgt de transitie naar het diagonale benenpaar pas nádat het "oude benenpaar" op de grond geland is, met andere woorden er zijn steeds momenten waarbij alle 4 de hoeven de grond raken. Wanneer een paard piaffe heeft aangeleerd met een fatsoenlijke zweeffase, zie je dat de transitie plaatsvindt met 2 hoeven als steunend beenpaar (de diagonalen) waarbij dus ook vele meer elasticiteit en vering tot uiting wordt gebracht.
Een piaffe waarbij steeds 4 benen aan de grond zijn en er dus gewoon gewisseld wordt, is niet anders dan om en om je benen optillen. Elk paard kan om en om zijn benen optillen, zelfs de 30 jarige op de kop shet van de buren.
_San87_ schreef:Veer is wel wat anders dan een zweefmoment... Vind je niet? Want veer moeten ze imo zeker hebben, maar een echt zweefmoment zoals deze in de draf/passage tot uiting komt? Nee, dat is met de definitie van de piaffe zoals de FEI hanteert niet mogelijk, dan is het immers geen piaffe meer, maar een dribbeltje op de plaats...
Ben het niet met je eens.
Hoe kom je erbij dat piaffe vanuit stap aangeleerd wordt?
Geplaatst: 28-08-13 22:28 
Voor wat het waard is. 
. 
