horseyfries schreef:Libera "als je hier op wedstrijden rondkijkt, zie je eigenlijk nooit iemand in een te hoge klasse starten"??
Vind je dat nu echt?
Ik heb een jaar in Amerika gewoond en herken eerlijk gezegd een stuk meer in het verhaal van Fromaachen dan in wat jij schrijft.
Het verwondert me echt dat als jij zoveel kennis van dressuur hebt en bij Olympische ruiters over de vloer komt, dat je dit dan zo stelt, want het niveau is over het algemeen behoorlijk dramatisch.
Ik heb vele jaren in Amerika gewoond, maar toen kon ik het verschil tussen de voor en achterkant van een paard nog niet. WEL heb ik de mentaliteit heel goed leren kennen, een mentaliteit die ik zelf ook heb "VRIJHEID in al mijn keuzes", maar er zijn veel te veel mensen die hun eigen kunne en dat van hun paarden overschatten (vaak ook gedwongen door hun sponsor, genaamd Hubby) . Het voorstel om hetzelfde promotie-systeem in te voeren als in Nederland kwam van de Amerikaanse juryleden, en hun argumentatie was dat ze het leuk zouden vinden om eens wat hogere punten te kunnen geven. Het systeem in Amerika bijt zichzelf constant in de staart. Als je éénmaal les geeft aan een ponyrijder of je dochter of buurvrouw moet je al in de open klasse starten en ben je amateur AF. Zodra je een sponsor heb gevonden ben je geen amateur meer en moet je tegen de grote jongens en meiden rijden. Kortom je mag starten in elke klasse die je wil, maar als je het in je hoofd haal om 10$ aan te pakken voor een les aan de buurvrouw wordt je in één keer veel hoger ingeschaald. En last but not least In Amerika is alles gefocused op het blauwe lintje en de gouden speld maar er wordt totaal voorbij gegaan aan de capaciteiten van paard en rijder.
(BTW @ Clarence je mag dit kopieeren en vertalen naar alle Amerikaanse forums).