Geplaatst Bokt Community
Een cap hoort voor veel ruiters bij de standaarduitrusting. Je zet hem op zonder nadenken, net zoals je je laarzen aantrekt of de beugellengte controleert. Tot het moment waarop alles misgaat. Je paard schrikt, struikelt of maakt een onverwachte beweging. In een fractie van een seconde verandert een gewone rit in een levensgevaarlijke situatie.
De Bokkers in dit artikel weten hoe klein het verschil is tussen een nare val en een fatale afloop. Zij vertellen over ongelukken waarbij zij op hun hoofd vielen en dat ze het kunnen navertellen dankzij hun cap. Hun verhalen laten zien dat een cap geen formaliteit is, maar een essentieel veiligheidsmiddel. Niet alleen voor beginners of jonge ruiters, maar juist ook voor ervaren amazones en ruiters die hun paard door en door kennen. Want hoe betrouwbaar een paard ook is, een ongeluk zit in een klein hoekje.
"Ik miste zeker een kwartier"
Ineke2 kan erover meepraten dat een ongeluk in een klein hoekje zit. In 2015 viel ze van haar paard. Als ze geen cap op had gehad, had ze het waarschijnlijk niet kunnen navertellen.
"Ik reed op Muna, toen nog mijn IJslander. Inmiddels is ze verkocht. Dit ongeluk heeft daar niets mee te maken overigens.
Ik maakte een buitenrit samen met 2 andere stalgenoten. We reden op een schelpenpad dat naast een asfaltpad liep. We wilden galopperen en tijdens die galop besloot Muna opeens naar links te gaan. Omdat ik dat echt totaal niet verwachtte, verloor ik mijn balans en ik kon dat niet meer herstellen. Volgens mijn stalgenoten 'rolde' ik er heel soepel af. Ze waren een soort van verbaasd om hoe dat ging. Maar goed ik viel met mijn lijf in het gras, maar met mijn hoofd op het asfalt.
Ik weet niets meer van de klap en ook niet hoe ik weer op mijn paard ben gekomen. Alleen nog van het stuk dat we echt nog maar 1 minuut naar stal moesten rijden. Ik miste daarmee zeker een kwartier.
Mijn cap was overigens doormidden gebroken. Mijn stalgenoten zeiden achteraf dat ik in een kwartier 5x hetzelfde had gevraagd. Waarom ze dan geen ambulance hebben gebeld weet ik nog steeds niet…
Toen ik thuiskwam na Muna te hebben afgezadeld en naverzorgd, had ik hoofdpijn en voelde ik aan mijn hoofd. Toen ik daarna naar mijn hand keek zat er behoorlijk wat bloed aan. Ik bleek een gat in mijn hoofd te hebben, ondanks mijn cap. Reken maar dat het anders heel wat minder goed was afgelopen…
Ik bleek een zware hersenschudding te hebben en het gat in mijn hoofd is gelijmd op de SEH.
Daarna heb ik een week bij mijn zus gelogeerd en heb toen alleen maar geslapen. Af en toe wat gegeten en naar de wc, maar verder alleen maar geslapen."
Voorover gevallen tijdens een springles
Ook PotjeMayo kan haar val navertellen dankzij haar cap. In maart 2022 viel ze tijdens een springles voorover van haar paard. Ze landde op haar hoofd en dankzij de cap is een forse hersenschudding alles wat ze eraan heeft overgehouden. Hieronder lees je haar verhaal.
"Het was in maart 2022. Ik reed toen op een manege en die dag hadden we springles. Een laag sprongetje en niks geks, en springen deden we wel vaker! Ik weet nog dat ik het spannend vond en er ook niet heel goed in was, maar het wel heel leuk vond! Ik zat ook op een heel lief paard die best leuk kon springen. Ik reed recht op de sprong aan in een rustige galop. Ik zag dat we net niet helemaal lekker uitkwamen maar voelde dat het paard door bleef gaan, dus ik probeerde nog in verlichte zit te gaan staan. Ik verloor m'n balans en bij het neerkomen na de sprong viel ik voorover en zo naar de grond. Ben toen op m'n rug en hoofd terecht gekomen. Instructeur kwam meteen helpen en m'n ouders zijn gebeld. Ben ter controle wel naar het ziekenhuis geweest. Blijkbaar bleef ik maar herhalen: 'wat is er gebeurd?' Een forse hersenschudding was het resultaat.
Ik weet niks meer van die les en de week ervoor, behalve een paar seconden van toen ik naar voren viel en richting de grond ging, en iets erna toen ik bij de bakrand zat om tot rust te komen en het paard zat te aaien.
Hoe ik ben gevallen, weet ik doordat het gefilmd is door een vriendin. Ook wat ik zei of deed, weet ik niks meer van. De cap die ik op had, was aan de binnenkant kapot.
Liever de cap dan mijn hoofd hoor
" Struikelen
De dochter van Santos_05 bevestigt dat een paard niet altijd gek hoeft te doen om er vanaf te vallen. Haar paard struikelde en ze viel eraf. Daarbij kreeg ze een trap tegen haar hoofd. De nog geen week oude cap heeft een deuk opgelopen.
Ernstige letsels
De caps van vroeger waren niet zo ontwikkeld als de caps van nu, maar ook de oude caps van velours hebben levens gered. Het levende bewijs hiervan is BritHittepit. Zij viel op haar 6e van een pony in een rijles op de manege.
"Ik heb op mijn 6 jaar een ongeval gehad met een pony uit de rijles, ondertussen al 32 jaar geleden
Het was tijdens de groepsles. Na het galopperen moesten we achteraan aansluiten, maar ik mocht niet galopperen dus moest ik blijven draven en sloot aan in het rijtje.
De ruiter achter mij moest echter wel galopperen maar het paard was gekend koppig te zijn, terwijl mijn pony gekend was om te stampen/bokken.
De ruiter kreeg het paard niet in galop en begon te staken eenmaal in mijn buurt. De paarden raakte in de clinch en als beginnende ruiter werd ik gekatapulteerd, met een stamp van het paard in mijn rug, tegen de kant. Tegen de tijd dat ik de grond raakte, waren mijn laarsjes en cap uitgevlogen.
Toen reden we nog met die velours zwarte caps, die met een rekkertje onder je kin op je hoofd werden gehouden. Ik had alles passend gekregen van mijn ouders, maar nu lag ik bewusteloos op de grond met niets van uitrusting nog aan…
Eenmaal in het ziekenhuis werd al snel duidelijk dat het om ernstige letsels ging: ik had een schedelbreuk van het midden bovenop mijn hoofd tot aan mijn oor, beenbreuk, ruggenwervels afgeplat, verschoven en gebroken…
Mijn moeder had de schrik van haar leven, maar na een aantal jaar besefte ook zij dat de paardenmicrobe nooit zal verdwijnen!
Ik besef niet veel meer van het ongeval, maar ik heb sindsdien altijd mijn cap opgehad, zelfs in mijn jeugdjaren toen mijn leeftijdsgenootjes het stoer vonden om zonder te rijden…
Ja, je cap kan je leven redden!"
"Een paar weken in coma"
Dat een ongeluk in een klein hoekje zit, kan ook Lauwsiej vertellen. Wat een kort stapritje voor het donker had moeten worden, werd bijna een maand in het ziekenhuis. Wat er precies is gebeurd, weet Lauwsiej niet. Ze weet wel dat ze dit verhaal niet had kunnen navertellen als ze zonder cap had gereden.
"Op 9 oktober 2024 wilde ik nog even een half uurtje buiten gaan stappen voordat het donker werd. Helaas kwam ik niet verder dan het einde vd oprit en werd het een heel heel lang traject.
Wat er precies gebeurt is, weet ik niet. Mijn laatste herinnering was om 18.58u omdat ik met een vriendin aan het appen was tijdens het opzadelen en een foto had gestuurd van mijn paard.
Om 19.20u werd de 112-melding gedaan nadat ik bewusteloos was gevonden door omstanders.
Mijn paard is bij me gebleven, hij stond iets verderop gras te eten. Pas op moment dat alles met toeters en bellen aankwam, is hij hard naar de wei gerend.
Wat volgde, was bijna een maand in het ziekenhuis waarvan ik een paar weken in coma heb gelegen. Toen kwam revalidatiecentrum 1, daarna revalidatiecentrum 2 en toen revalidatie vanuit huis.
Al met al was ik 10 december pas weer thuis en ben ik nog t/m de zomer van 2025 wekelijks naar revalidatie geweest.
Mijn liefde voor mijn paard is altijd gebleven, ook toen ik net uit coma was had ik het vaak over hem. Ik kon letterlijk niks meer, dus meer dan het zeggen van zijn naam Jack was het niet. Ik heb alles weer moeten leren: praten. lopen, eten, echt alles.
Na precies 4 maanden zat ik (met een nieuwe cap) weer op zijn rug en wat was ik blij! Het gevoel was nog steeds hetzelfde, ik zat op mijn vertrouwde paard. ik heb natuurlijk ook geen herinnering van het ongeluk, voor mij was het weer vertrouwd.
Inmiddels zijn we bijna 16 maanden verder, ben ik inmiddels ook nog aan mijn knie geopereerd (je valt niet t alleen op je hoofd), ben ik weer fulltime aan het werk en is de band met mijn paard nog specialer geworden. Hij was altijd al lief, maar hij is zoveel zachter geworden. Toen ik hem vanaf 2025 weer zelf ging doen, kon ik zijn halster niet in 1x omdoen door mijn gebroken schouder. Daarom liet hij elke keer bij mij zijn hoofd zakken, zodat het makkelijker ging. Zo bijzonder.
Na mijn val heeft mijn beste vriendin samen met mijn familie en andere vriendinnen, zo mega goed voor Jack gezorgd.
Daar blijf ik ze altijd intens dankbaar voor!
Ik reed altijd al met cap, maar vind dit nu nog belangrijker! Dankzij deze cap kan ik dit verhaal nu typen. Er mag ook niemand zonder cap op mijn paard, daar ben ik heel duidelijk in.
Ik rijd nog niet volledig, vooral door mn knie. Ik hoop deze zomer wel weer een galopje te kunnen maken op het strand, zoals we hiervoor wekelijks deden."
"Over de kop en cap in 3 stukken"
Zelfs het braafste paard kan struikelen, daar zijn Daihyo en Jim het levende bewijs van. Daihyo liet Jim na een korte training uitgalopperen aan een lange teugel. Jim struikelde en rolde door. In eerste instantie dacht Daihyo alleen een dikke knie en een zere pols te hebben, maar niets bleek minder waar. Ze bleek een hersenkneuzing met kleine bloedingen te hebben. Dit heeft haar Niet Aangeboren Hersenletsel (NAH) opgeleverd. Daihyo is graag bereid haar verhaal te vertellen voor preventie en promotie van het dragen van een cap.
"3 december 2013. De dag dat mijn leven veranderde. Zoals elke doordeweekse dag heb ik gewoon gewerkt. Het was waterkoud en wat mistig toen ik klaar was en naar stal reed om nog heel even kort te trainen met Jim. We hadden een korte maar fijne training en zoals altijd mocht Jim even lekker in galop zijn hals strekken. En daar ging het mis….
In de bocht struikelde hij met een voorbeen en viel op zijn knieën. Door de vaart kon hij zich niet meer overeind krijgen en rolde door. Hij lanceerde mij en vanaf toen ben ik het kwijt. Alles wat er gebeurd is, heb ik gelukkig toentertijd op Bokt en Facebook gedeeld, zodat ik stukje bij beetje het verhaal compleet kreeg. Zo ben ik niet buiten westen geweest. Ik had gelukkig niets ernstigs behalve een dikke knie en een zere pols. Dacht ik toen. Mijn zadel was nog heel en Jim mankeerde niks. Wonder boven wonder heeft hij mij niet geraakt. De dierenarts kwam toevallig die avond om te enten en ook die constateerde dat Jim helemaal heel was. Het enige dat kapot was, was mijn cap. In 3 stukken. Wat ik toen niet besefte, is dat die cap mijn leven heeft gered.
Ik ben naar huis gegaan en de volgende dag toch maar de huisarts gebeld, want ik was misselijk en had hoofdpijn. Conclusie: lichte hersenschudding. Neem een week rust en dan is het weer over. Zo ben ik 2 maanden blijven kwakkelen en die week na de val is compleet weg in mijn geheugen. Wel werken, niet werken, weer terug naar de huisarts en uiteindelijk naar de neuroloog. Die constateerde: geen hersenschudding, maar een hersenkneuzing, met kleine bloedingen. En vanaf toen kwam mijn wereld in een rollercoaster. Het was inmiddels april en de revalidatie had pas in oktober plek. Mijn werkgever had geen begrip, dus af en aan heb ik gewerkt tot de afspraak bij de revalidatie. En die gaf de boodschap: nu stoppen met werken en houd er maar rekening mee dat je nooit meer aan het werk komt. Je hebt Niet Aangeboren Hersenletsel (NAH).
En daar ging mijn vechtlust aan. Ik ben keihard gaan knokken om het tegendeel te bewijzen. Naast revalidatie kwam ik ook nog in een arbeidsconflict terecht, want ik werd beschuldigd van werkweigering en mijn re-integratie hebben ze op alle mogelijke manieren tegengewerkt. Uiteindelijk heb ik 10 maanden gerevalideerd. Ik had 3x per week therapie en werkte 2 ochtenden in de week. Aan het einde van de revalidatie heb ik een andere baan gezocht, want ondanks dat ik aan alle kanten in het gelijk werd gesteld was de situatie onhoudbaar. Ik kon weer 32 uur werken, 2 dagen werken en 1 dag vrij. En die constructie heb ik nog steeds. Want die vrije dag moet ik nog steeds bijkomen in een prikkelarme omgeving.
We zijn nu ruim 13 jaar verder en nog steeds ervaar ik restklachten. Ik heb een slecht kortetermijngeheugen, herken slecht gezichten bij namen (of andersom), ben gevoelig voor licht en bepaalde geluiden en ben overall snel overprikkeld. Maar ik heb een modus gevonden waarin het werkbaar is en ik voor de buitenwereld eigenlijk normaal functioneer. Ik heb weinig tot geen contact meer met mensen van voor de val, mijn huidige vriendenkring kent alleen mijn versie 2.0. Maar zelf en mijn directe familie zien heel duidelijk dat ik veranderd ben en nooit meer de oude ben geworden. Niet dat dat erg is. Ik ben een betere versie van mezelf, met hier en daar wat aandachtspunten. Ik heb keuzes durven maken die ik anders niet had gemaakt vanuit gewoonte. Het klinkt cliché, maar het heeft mijn leven veranderd. Negatief, maar ook zeker positief. En die cap? Zodra ik maar op een paard stap, gaat hij op. Elke 5 jaar komt er een nieuwe. Hij heeft mijn leven gered. Zelfs het braafste paard kan struikelen…"
Een paardenhoef tegen je onderkaak/kin is ook niet fijn 
