Geplaatst Bokt Communtiy
Inmiddels heb ik al wat stukjes geschreven over hoe ik en me aan pas en hoe mijn paarden zich aanpassen aan mijn beperkingen. Maar dat is natuurlijk maar één deel van het verhaal.
Mijn lijf is eigenlijk niet meer geschikt om mee te rijden. Het is niet alleen het hersenletsel en de gevolgen daarvan, maar ook gewrichten die dusdanig stuk zijn dat ze eigenlijk geen gewrichten meer genoemd mogen worden. "Pannekoek" is een term die ik vrij recent hoorde om mijn enkel gewricht te beschrijven aan de stagiair. (en nee, het was niet de bedoeling dat ik dat ook hoorde, dokters houden nooit rekening met mijn gehoor dat extreem goed is.)
Dat begon met mijn heup en enkel gewrichten en de prognose is dat het in het beste geval stabiel blijft. De gewrichten die mij het meest dwars zitten in het rijden zijn de heupgewrichten. Door dat die beschadigd zijn, zijn mijn heupen erg verstijfd en pijnlijk. De natuurlijke reactie is om die pijnlijke gebieden te ontzien. En dan ga je dus minder “zitten”. Als ik moet op staan van zittende positie, dan blijf ik altijd een paar passen iets voorover lopen. Omdat op één of andere manier, mijn heupen dan sneller mee werken. In het zadel zie je mij vaak hetzelfde doen. Die onderrug iets hol en iets voorover zittend in het lichtrijden. Op die manier zet ik minder "rek" op de spieren rond mijn heupen. Wanneer ik door zit, doe ik dat dan weer niet tenzij ik appuyementen of travers rijd, dan heb ik die neiging wel omdat dat been naar achter moet en mijn heup daar veelal niet echt happy mee is.
Door iets naar voren te zitten heb ik minder last van het feit dat mijn been naar achter moet. Ga zelf maar eens in schutterspositie zitten en ga dan met je bekken naar voren. Of ga gewoon staan met één been naar achteren licht gebogen en duw je bekken naar voren. Je zal meteen voelen waar het "trekt". Zodra je dan iets naar voren gaat met je bovenlichaam zal je dat trekkende gevoel voelen af nemen. Een aantal van jullie zullen misschien zelfs merken dat ze zelf al de neiging hebben om iets naar voren te gaan leunen met hun bovenlichaam
Ook in galop heb ik de neiging om iets voorover te gaan zitten zodra ik ga verruimen of oefeningen moet rijden waarbij een been naar achter moet om dezelfde reden. De spieren rond je heup hebben invloed op je buikspieren en die hebben op hun beurt dan weer invloed op je rug en schouder spieren. Net als bij paarden staat bij ons alles in verbinding. Spanning of compenseren in één deel van het lichaam beïnvloedt het hele lichaam.
Ik heb jullie nu verteld wat ik doe wanneer mijn lijf protesteert onder het rijden.
Deze blog wilde ik jullie ook vertellen wat ik doe om dat zo goed mogelijk te voorkomen. Ik weet niet of iemand dit überhaupt interessant gaat vinden. Maar het maakt onlosmakend deel uit van mijn rijden en functioneren. Doe ik dit niet, dan houdt het gewoon op. Zou ik hier een maand mee stoppen, dan kan ik nog amper lopen. Wat hieronder staat is zorgvuldig op gebouwd over jaren en ten alle tijden onder begeleiding van mijn fysio (die ook mijn revalidatie doet.). Dit zijn nl. geen dingen waar je alleen mee aan de slag moet gaan als je lijf stuk is. De oefeningen en hoe zwaar e trainingen zijn worden constant aangepast aan de conditie van mijn lijf. Krijg ik bv mijn infuus, dan wordt er een week geen krachttraining gedaan omdat mijn lijf dat simpelweg niet aan kan maar wel mobilisatie met max 1 kg gewicht.
Ik heb het ooit al eens laten vallen, maar twee keer per week fysio is standaard voor mij. Veelal ben ik dan een 2 a 3tal uur daar. Daarvan is één uur behandeling, losmaken van de spieren en blokkades weg werken. En als ik iets “stuk” gemaakt heb, dat eventueel tapen. Door de hemiplegie gaat mijn linkerschouder snel “uit de kom”. Niet het type waarbij je arm in een rare houding hangt. Maar de bol hangt dan iets “uit” de kom. Ik kan hem dus nog gebruiken (deels door de verminderde aanspanning in de spieren) maar het doet pijn want hij bekneld zo natuurlijk zenuwen. Mijn heupen kunnen hetzelfde doordat de bol gewrichten zo beschadigd zijn, dat ze eigenlijk te veel “speling” hebben.
Meestal kan ik inmiddels mijn schouder zelf terug goed zetten maar niet altijd. Heupen zijn sowieso een heel ander verhaal omwille van het feit dat de spiermassa daar veel “dikker en krachtiger” is. En omdat ik rechts niet de “luxe” van mijn hemiplegie heb maar juist extra spanning. Omdat het gewricht nog enigszins zit waar het moet zitten is het bruikbaar maar het doet vreselijk pijn en hoewel ik inmiddels begin te leren hoe ik mijn heup kan terug klikken moet ik meestal toch op mijn fysio wachten.
zolang mijn been op de singel kan blijven zoals in de schouderbinnenwaarts, kan ik prima mee zitten.
Eenmaal mijn lijf weer voldoende in elkaar staat dat er mee te werken valt komt er training aan. Tenzij mijn spierspanning extreem hoog is (zoals afgelopen weken.) is dat mobilisatie en kracht.
Krachttraining is precies wat het doet vermoeden. Oefeningen met gewichten. Veelal dezelfde oefeningen die ik doe om te mobiliseren. Dit om te proberen klaar te krijgen dat mijn spieren ook in de aanspanning niet gaan verkrampen. Nog steeds “a work in progress”.
De spiergroepen worden net als bij de “echte training” afgewisseld. Benen, schouders, buik, rug. Soms wordt een spiergroep even weg gelaten omdat de spanning daar te hoog is en de spieren te snel verzuren. Dan is die spiergroep een tijd mobiliseren tot we de reden gevonden hebben. De meest zware krachttraingen zijn die waarbij elke beweging 7 seconden moet duren. Als je bv iets moet opdrukken dan tel je dus 1,2,3,4 en hij is “omhoog” en 5,6,7 om terug in “beginpositie” te komen. Hoe trager, hoe beter. Voor wie het wil testen, neem maar eens een fles water uit de koelkast. Het zou je verbazen hoeveel sneller je spieren klaar zijn met die “trage” beweging dan wanneer je ze gewoon snel op drukt.Mobiliseren klinkt vast een stuk “vager” voor veel mensen. Eigenlijk is mobilisatie een soort uitgebreide stretching. De spieren worden voorzichtig opgerekt (omdat door de spasticiteit mijn spieren de neigig hebben erg te verkorten.) maar er zitten ook oefeningen tussen waarbij er energieker gestretched wordt. Snelle stretchende bewegingen. Een paar typische voorbeelden die makkelijk uit te leggen zijn, zijn bv “wiegen” met de heupen en dan dus ook echt tot de “maximum” gaan (het hoeft niet charmant uit te zien zeg maar.
) en met een licht verzwaard balletje in de hand je arm omhoog over je hoofd zwaaien, achter je rug (en dan ook goed mee draaien in je hele lijf.). Voor alle “snelle” oefeningen, zijn er beheerste varianten (veelal al liggend) die eerst gedaan worden om mijn lijf voor te bereiden. Als die goed gaan en zonder pijn, dan mogen pas de “snelle” stretches.Afhankelijk van hoe mijn lijf er aan toe is en wat voor oefeningen ik krijg, heb ik een aantal herhalingen die ik moet afwerken die gaan van bv 5 maal tien herhalingen of Drie maal 20 herhalingen. Hoe zwaarder de oefening, hoe minder herhalingen en hoe meer reeksen. Tussen elke reeks moet er dan even geademd worden. Op sommige momenten is het drie keer “tot verzuring”. Dat “mag” alleen bij de fysio. Thuis mag ik zo ver niet gaan.
Wanneer ik dan braaf mijn kracht en mobilisatie af gewerkt heb, mag ik af ronden met 15 a 20 minuten “cardio”. Ook hier wordt natuurlijk weer gekeken naar hoe mijn lijf er aan toe is. Afhankelijk van welk deel van mijn lichaam het meest ontzien moet worden is dat roeien, fietsen of crosstrainer. Met of zonder weerstand en “rustig” aan om los te maken of interval training en dan is er ook nog die waarbij ik mijn hartslag omhoog moet krijgen. Die laatste is voor mij de moeilijkste omdat ik mijn hartslag niet snel omhoog krijg tenzij je me komt irriteren.
Maar dat is niet de “piek” die mijn fysio wil. 
Maandag en vrijdag werk ik die sessie af bij mijn fysio. Op woensdag doe ik de oefeningen voor zover mogelijk thuis (ik heb eigenlijk niet voldoende gewichtjes.
) maar voor de meerderheid van de oefeningen heb ik alternatieven die ik zonder gewichten kan doen. Op die manier heb ik dinsdag en donderdag dus een “rustdag” waarbij ik alleen eventueel rijdt (dat is dan mijn cardio door de week. ). In het weekend mag ik vrij nemen. 
alleen klinkt het altijd zo lullig om te zeggen dat ik er blij mee ben haha 
Anyhow... Ik had niet zoveel reacties verwacht op dit stukje eigenlijk. Vreesde dat het saai gevonden zou worden. 
Ik kon vroeger zo fijn ontspannen zitten. 
Mijn schouders waren wel altijd een dingetje maar dat compenseerde ik altijd ruimschoots met de rest van mijn lichaam. 
Het voordeel is wel dat ik dan weer niet gegipst werd om dezelfde reden toen ik mijn kuitbeen brak. 
En dan krijg je dus een heel vertekend beeld.... Dan krijg je mensen die "zouden willen dat ze zoveel vrije tijd hadden" om "leuke dingen te doen". 
herkenbaar. Na de zoveelste neerstorting in de loopbrug, ofhet niet kunnen vastpakken van een l ullig kraaltje 
denken zoek het maar uit. Maar ja dat betekend flink inleveren in wat je kan. Uithuilen en opnieuw beginnen.
Dankjewel..