Geplaatst Blog
Een flinke tijd geleden alweer kwam mijn eerste blog uit, over het paardenleven hier in Canada. De reacties waren positief, en ik had een aantal leuke onderwerpen voor volgende blogs in mijn hoofd. Daarna werd het stil, heel stil. De onderwerpen die ik had bedacht, gingen allemaal over dingen die nog moesten gebeuren, maar Covid kwam. Dus niks was meer open, evenementen werden allemaal afgelast, einde oefening voor betreffende fotoverslagen, leuke weetjes, en nog veel meer. Gooi daar dan nog een pittige schouderblessure overheen, en mijn motivatie en lichamelijke kracht zakten tot een dieptepunt.
Gelukkig is het Bokt-team heel geduldig, en bleven ze me aanmoedigen om toch wat te schrijven, dus zie hier, een avontuur wat ik inmiddels meer dan een jaar geleden beleefde, opgetekend met vooral veel foto’s!
De titel verklapt het een beetje, het betreft rijden, en Rockies is een veelgebruikte benaming voor de Rocky Mountains. Een van mijn lesklanten nodigde mij tijden geleden al eens uit om hem te vergezellen voor een ritje in de bergen. Ik ben altijd wel in voor dat soort dingen, zolang het maar veilig gebeurt, maar hij verzekerde dat we geen stap sneller zouden maken dan stap. Het paard dat ik zou rijden was een ervaren berg-paard, daar hoefde ik me ook geen zorgen om te maken. En het gezelschap, hemzelf en twee andere lesklanten, beloofde veel goeds!
So, on to the mountains we go!
Na eerst even gecontroleerd te hebben of mijn eigen fijn Tribal dressuurzadel wel op ‘mijn’ paard zou passen (mijn poezelige achterwerk zou een wat langere rit in een Western zadel niet heel erg op prijs stellen) werden de paarden, en de koffie/warme chocomel ingeladen en konden we op weg! Uurtje rijden, en uitladen maar! Het feest kon beginnen!
Twee foto’s bij elkaar om een klein idee te geven van de trailer waarmee we vertrokken. Zoals alles hier, groot, groter, grootst! Mijn gezelschap bestond uit Sigrid op Merlin met zijn 24 jaar het oudste paard van het gezelschap, Kenton op zijn Friese hengst Zamfire, ondergetekende op Silver, (in eigendom van Kenton), en even verderop in de foto’s zie je nog Nicole met haar sterke pony van wie ik de naam even niet meer weet
.
Daar gaan we, Silver heeft er zin in, en ik doe nog even een check of alles goed vast zit. Voor de oplettende kijker: zadeltasje is van Bokker Dabo’s Design, een stukje Nederland in Canada! De teugels van dit hoofdstel zijn rondgedraaid gevlochten, erg dik, maar goede grip!
De ‘route’ voerde langs verschillende soorten natuur, zoals bos en rivierbeddingen. Alles stuk voor stuk even mooi! Waar je in Nederland op bijna alle ruiterpaden bordjes tegenkomt die een route vormen, gaat alles hier op het richtingsgevoel van de ruiter, en was het maar goed dat ik de leiding niet had, we zouden gigantisch verdwaald zijn
.
Ergens halverwege was het tijd voor een pauze, waar paard en mens wat konden eten en drinken, en voor de zwakke blazen onder ons waren er genoeg bomen! Deze rustplaats was er een die veel door jagers wordt gebruikt, de palen aan de boomstronken worden gebruikt om het geschoten wild op te hangen en vervolgens te villen en prepareren voor de terugtocht. Geweien laat men achter, is onnodige ballast, ik had er graag een meegenomen maar dat ging helaas niet.
Zoals hierboven al geschreven, reden we ook langs, maar vooral door een droge rivierbedding. Verschillende rivieren vanuit de bergen richting Calgary zijn in 2014 enorm buiten hun oevers getreden en hebben veel schade aangereicht. Overal zie je ontwortelde, meegesleurde bomen, en de rivierbedding zelf is enorm breed. De stenen in de bedding zijn groot, formaat tennisbal tot kleine rotsen, en paarden hebben echt wel hoefijzers nodig hier, anders zouden hun hoeven erg snel afslijten.
En tja, als je van de ene kant van de rivier naar de andere kant wilt, zul je erdoor moeten! Het ziet er zo niet heel bijzonder uit, maar het water is erg koud, en op sommige plaatsen buik-diep, en het stroomt verraderlijk snel. Geen goed idee om in zo’n stroompje stil te gaan staan! Je stapt altijd met de neus tegen de stroom in wijzend, zodat de paarden de meeste weerstand van het water op kunnen vangen met hun boeg.
De rit duurde alles bij elkaar zo’n 6 uur, en hoewel ik al veel bijzondere en schitterende buitenlandse buitenritten heb gemaakt, deze was toch wel een van de meest indrukwekkende! Ik hoop dat ik jullie een beetje heb kunnen laten meegenieten!
Als afsluiter een compilatie van wat filmpjes die ik gemaakt heb onderweg. Kwaliteit is niet allemaal even goed, maar het is best lastig om al rijdend door een rivier een goed filmpje te maken! Het geluid heb ik aan laten staan zodat je het geluid van de rivier goed kunt horen. Mijn excuses dat jullie dan ook naar mijn stem moeten luisteren
!
