Geplaatst Blog
Wedstrijd rijden in België ligt een beetje gecompliceerder dan in Nederland heb ik het idé. We hebben verschillende bonden waarvoor je kan starten waarvan de LRV en de VLP de meest bekende zijn. En voor beide bonden is het systeem een beetje anders. De LRV lijkt heel erg op het Nederlandse systeem. Bij de VLP rijden we volgens de Duitse proeven en is het zo dat we een “inrijproef” hebben (een proef onder ons daadwerkelijke niveau waarvoor we ook geen winstpunten krijgen) en een proef waarin we winstpunten kunnen rijden. In praktijk houdt dit dus in dat we vanaf niveau 1 in onze hoogste proef standaard tegen ruiters van het niveau hoger rijden. Onze hoogste proef is immers hun inrijproef. Niveau 0 (jullie b) wordt gescheiden gehouden.
Ik rijd bij de VLP, deze bestaat uit verschillende “provinciales”. Eentje per Vlaamse provincie. En die Vlaamse provinciales houden jaarlijks een semi-gemoedelijk kampioenschap tegen elkaar. Gedurende dat kampioenschap mogen vier ruiters per niveau (12 in totaal.) strijden voor hun provinciale. Het team-resultaat bestaat, om het simpel te houden, uit de twee beste gemiddelde scores van niveau 1 en 2. (twee wegstreepresultaten dus per niveau.) Het 3e niveau is een individueel kampioenschap. (vraag me niet waarom want daar heb ik geen idee van.) Sam en ik zijn de afgelopen twee jaar mee mogen gaan voor het team en ook dit jaar was het IPK (Inter Provinciaal Kampioenschap.) ons doel. Elke provinciale bepaalt zelf hoe ze hun ruiters selecteren en in onze provinciale zijn er zes selectie wedstrijden waarvan je er drie gereden moet hebben. De drie beste resultaten tellen. In praktijk is het dus eigenlijk verstandig om ze alle zes mee te rijden want dan kan je jezelf drie schrapresultaten permitteren.
Vlak voor de eerste selectie-wedstrijd schrok Sam zodanig van een tuin-leeuw (lees: buurtkat die vanuit het naastgelegen maisveld de bak in gesprint kwam alsof ze door de duivel zelf opgejaagd werd) dat hij sneller opzij wilde schieten dan hij zijn benen aangestuurd kreeg waardoor hij dus bovenop me eindigde. Sam was licht in shock en ik had iets voelen knappen maar na een kwartiertje op adem komen en checken of al mijn ledematen nog wilde doen wat ik vroeg kon ik met de nodige pijn weer op staan. Een beetje pijn verwacht je ook wel als de knol bovenop je gerold is. Een paar uur later werd die pijn een stuk feller en werd mijn linkerkuit die normaal door een lichte verlamming standaard smaller is dan mijn rechter duidelijk veel dikker dan mijn rechterkuit. Een paar dagen later besliste mijn kinesist dat ik met dat been geen wedstrijd kon rijden. Waardoor ik al één selectie miste. Twee weken later eiste die zelfde kinesist dat ik een röntgenfoto ging laten maken en daar bleek dat het kuitbeen gebroken was. Geen grote schade al bij al maar het maakte wel dat ik al twee selecties (die kort op elkaar volgde) gemist had inmiddels en dat de 3e 'm ook niet ging worden.
Dus ik verlegde mijn doelen, want als ruiter moeten we een balans vinden tussen je vastbijten in wat je wil en flexibel genoeg zijn om los te laten bij onvoorziene omstandigheden en een haalbaar doel nastreven. Ik ging, zodra ik hersteld was, gewoon fijn ritme op bouwen en hopelijk kon ik dan tijdens het inter-club kampioenschap in september voor mijn club een mooi resultaat neer zetten. Vlak voor de 4e selectie-wedstrijd kreeg ik onverwacht van mijn kinesist groen licht om te rijden, Sam was in beweging gehouden aan de longe en ik schreef dus gewoon in onder het mom van “ik rijd gewoon mee en we zien wel waar het schip strand.”
We zijn nog maar pas over gegaan naar dit niveau dus ik ging er van uit dat we ook gewoon nog erg ritme gingen moeten zoeken. Nee, IPK zou 'm niet worden dit jaar.. Ik had niet de wedstrijden kunnen rijden die ik wilde rijden en door een confrontatie met mezelf en uitsluiting aan het begin van het seizoen zat er ook een fikse deuk in mijn zelfvertrouwen. Wij zouden niet goed genoeg zijn… Sam dacht daar anders over en twee van de drie selecties sleurde hij me door mijn nervositeit heen en liep hij, als het geweldige paard dat hij is, in de prijzen. Zondag de 28e was na een week van hitte-records mijn laatste kans om aan drie selecties te komen. Gedurende de week was er één keer vroeg in de ochtend getraind maar de dagen die volgden was dat geen doen meer. Pas toen zaterdag de verkoelende onweersbuien kwamen werd er weer gereden. Zondag bleef er nog maar 22°C en een zeer vastbesloten regenzone over. Thuis viel het al bij al nog mee dus Sam werd geladen. Ik had van vrienden in de buurt van de wedstrijdlocatie gehoord dat het daar nog best hard regende dus ik grapte tegen mijn man toen we vertrokken. “Zo schat, wij gaan echte regen opzoeken!” en met een zoen was hij van me af voor de rest van de dag.
Mijn man verdient trouwens een soort prijs. Net als mijn kinesist trouwens. Of minstens een eervolle vermelding. Bij deze…
Op de locatie regende het inderdaad een stukje harder dan thuis. Daarnaast zag de piste waarin we moesten rijden er weinig veelbelovend uit. De regen leek vrij spel gehad te hebben op onze ring. Een paar concullega's waarschuwde al dat de piste glad was. Inrijden kon in een binnenbak dus ik besloot om gewoon binnen te sturen om mijn selectie wedstrijd te hebben en een voorzichtig rondje te sturen. Op het moment dat ik mocht starten besloot de regen nog een tandje bij te zetten. Maar Sam is een erg loyaal paard ondanks zijn neurotische inslag. Hij heeft een bloedhekel aan regen maar hij kent zijn werk. Ik probeerde bij het verkennen van de ring een galopje om te kijken hoe hij zich voelde op deze bodem, kreeg van hem de feedback dat hij erg onzeker was en paste mijn vragen daarop aan. Ik reed dus een heel rustig, voorzichtig proefje. Correct maar niet gedurfd. Na de proef wordt Sam zo snel mogelijk droog op de camion gezet waar hij een beetje muesli kan peuzelen en zijn hooizak verder kan legen terwijl hij zowel opzij als van voor naar buiten kan kijken zonder nat te worden. Zijn pit-crew ging binnen de score even bekijken. Die boeit Sam toch niks. Het bleek een goede score te zijn dus dat werd een reële kans op prijsuitreiking en dus wachten. We zochten een plekje in de kantine en geleidelijk aan drupte mijn concullega's ook binnen om op te warmen na hun eigen natte proeven.
Dat is het mooie aan een wedstrijd met regen-weer. Wanneer het buiten nat en onaangenaam is gaan mensen op zoek naar gezelschap, warmte. Al snel zaten we dus met een heel groepje rond een tafeltje in de kantine en waren we gezellig aan het praten over onze proeven, het weer, het IPK en na de prijsuitreiking werden de protocollen besproken en hielpen we elkaar hier en daar met het begrijpen van de commentaren. “Meer schrijden” in stap blijft voor veel ruiters een moeilijke. Toen het tijd was om naar huis te gaan waren de teleurstellingen gerelativeerd en de overwinningen gevierd. Ik leerde per ongeluk een nieuwe ruiter kennen en iedereen ging tevreden naar huis. Zo kan wedstrijd rijden ook. Het is maar net hoe je er zelf in staat en waarvoor je kiest om jezelf mee te omringen.
Inmiddels hebben we na anderhalve week in spanning gehouden te zijn het telefoontje mogen ontvangen dat we geselecteerd zijn! We hebben al reuze veel voorpret. We besloten met een drietal ruiters om 11 dagen voor het kampioenschap nog jasjes te laten maken. Dus iedereen werd in een groeps-chat gegooid en vraag me niet hoe het gelukt is. Ik heb op een gegeven moment tegen mijn kinesist gezegd dat twaalf dressuurruiters op één lijn krijgen qua kleding ongeveer even makkelijk is als twaalf kleuters de gekleurde bekertjes onderling laten verdelen. Maar dan met minder gehuil. Het is me al vaker opgevallen dat onze provinciale de meest chaotische en droge ruiters heeft. We hebben geen “can do” attitude maar wel een “komt goed” attitude. Dat is ook al wat toch? We zijn eveneens overeen gekomen dat áls het mis loopt, we nu in ieder geval afgaan in stijl.
Het maakte ineens dat de twaalf ruiters die elkaar op wedstrijd niet altijd zien door starturen die ver uit elkaar liggen, de mogelijkheid hadden om een eerste echt contact te leggen met elkaar. De sfeer zit in ieder geval al goed! Onze chef d'equipe die bij in de chat gevoegd werd en vermoedelijk niet weet hoe hij zichzelf er uit moet verwijderen mocht dus lijdzaam mee volgen hoe 10 dames en één heer (één heer had geen facebook maar kwam er niet onderuit want hij werd al snel opgespeurd. Vooralsnog heeft dat nog niet tot een straatverbod geleid.) zich voorbereidde op het IPK.
Ik denk dat die arme man volgend jaar geen chef d'equipe meer wil zijn… To be continued….
Was erg onhandig afladen. 
(zijlader en je kon enkel langs de straat op parkeren, dus klep op de weg.)
Ze hebben ook de toon gezet met hun prijs trouwens.
) en die hebben zoals de WVUR dus aparte proeven zodat je niet tegen die kleppers moet opboksen.
