Geplaatst Overige
Een cowboy die tijdens een rodeo van zijn paard smakt, levensgevaarlijk gewond raakt, maar enkele weken later – tegen het advies van alle dokters in – alweer in het zadel zit. Het is het verhaal van de wondermooie film The Rider, maar hoofdrolspeler Brady Jandreau (22) maakte het ook echt mee.
“Kijk, dit is het litteken.” Brady Jandreau tilt zijn crèmekleurige cowboyhoed op, buigt voorover en wijst naar zijn schedel. Een lange, bleke streep geeft aan waar zijn hoofd twee jaar geleden openspleet, nadat de professionele rodeorijder tijdens een wedstrijd van zijn paard smakte, en het dier met zijn volle gewicht op hem ging staan.
Geen 1 april grap
Het was 1 april 2016, herinnert Jandreau zich nog goed. “Toen ze mijn vrouw belden om te zeggen dat ik naar het ziekenhuis gevoerd werd, dacht zij eerst dat het om een 1 april grap ging”, grinnikt hij. Dat was het helaas niet. Integendeel: Jandreau zweefde even tussen leven en dood. “Dat paard had een gat van drie centimeter diep gemaakt in mijn hoofd, waar bovendien ook nog eens uitwerpselen en zand in terecht waren gekomen. 11 minuten na mijn val lag ik al op de operatietafel. Als dat een halfuur had geduurd, was ik dood geweest, zeiden de dokters achteraf.”
Brady Jandreau
Om de druk op zijn hersenen te verlagen, werd Jandreau in een kunstmatige coma gebracht. Toen hij enkele dagen later weer wakker werd, zat er een koperen plaat ter grootte van een schoenzool in zijn hoofd. “Als ik daar een klap op zou krijgen, kan mijn hele schedel verbrijzeld worden”, weet Jandreau. En toch blijft hij doen wat hij altijd gedaan heeft: wilde paarden, die nog nooit door een mens bereden zijn, temmen en verkopen. Een stiel die – zoals in The Rider te zien is – iets magisch heeft, maar Jandreau dus ook letterlijk zijn kop kan kosten. “Een stevige trap van een paard, en het is gedaan”, weet hij.
Waarom hij het dan toch blijft doen? Om te overleven, hoe paradoxaal dat ook mag klinken. Zijn hele leven lang heeft Jandreau namelijk niets anders gedaan. 15 dagen oud was hij toen zijn vader hem voor het eerst op een paard zette. Hij was de luiers nog niet ontgroeid toen hij al in zijn eentje een schaap bereed. Zijn stiel vaarwel zeggen, was voor deze geboren cowboy simpelweg geen optie. “Vlak na mijn ongeval ben ik door een diep dal gegaan. Ik was boos op alles en iedereen, omdat ik het gevoel had dat mijn identiteit me was afgepakt. Ik moest mezelf helemaal opnieuw uitvinden. Pas toen ik voor het eerst weer op een paard ging zitten, werd ik weer wie ik moest zijn. Mijn leven had plots weer zin.”
Nauwelijks vijf maanden na zijn doodsmak stond Jandreau al op de set van The Rider, om zijn eigen verhaal na te spelen. Regisseur Chloé Zhao had hem al langer in de gaten: met het oog op een nieuwe film deed ze research in het indianenreservaat Pine Ridge in South Dakota, waar Jandreau – die zelf een Lakota-indiaan is – woont en werkt. “Ze wist toen nog niet precies waarover haar film zou gaan, maar ze had me wel al gezegd dat ze me een rolletje wou geven. En dan had ik mijn ongeluk. Toen Chloé ontdekte dat ik anderhalve maand later alweer paarden aan het trainen was, had ze plots haar verhaal: mijn angst om mijn identiteit te verliezen, heeft haar geïnspireerd. In een mum van tijd schreef ze het scenario, en niet veel later konden de opnames beginnen.”
Jandreau vond de film naar eigen zeggen meteen een goed idee. “Zolang ik tijdens de shoot ook maar mijn paarden kon blijven trainen. Ik heb verplichtingen tegenover mijn klanten, snap je? Daarom sprak ik met Chloé af dat we altijd pas in de namiddag zouden draaien. Dan kon ik van zes uur ’s morgens tot de middag met mijn paarden bezig zijn. Of we combineerden beide gewoon: als ik een wild paard moest temmen voor een klant, dan filmden we dat soms, zodat we die beelden ook in de film konden gebruiken. Daarom ziet het er dus zo echt uit.”
Overvallen door emoties
Acteerervaring had Jandreau nog niet. Maar precies door zijn ongeval voelde hij zich toch voorbereid. “Als je gewond raakt aan je hoofd, dan doet dat ook van alles met je brein. Vlak na mijn val was ik echt niet mezelf, ik werd overvallen door de meest uiteenlopende emoties. Maar ik moest tegelijk wel blijven werken, dus voor mijn klanten moest ik alles gewoon inslikken en doen alsof het prima met me ging. Op die manier heb ik mijn gevoelens leren te besturen. Dat is ook een soort van acteren.”
En acteren wil hij ook blijven doen. “In het begin vond ik het moeilijk om naar mezelf te kijken in de film, maar nu gebeurt het soms dat ik vergeet dat ik het ben. Misschien kan ik dan toch wel een beetje acteren.” En toch zal Jandreau nooit helemaal afscheid nemen van zijn eerste liefde. “Ik hoop dat ik ooit weer rodeo’s kan rijden. Maar dan wel met bescherming: ik wil een helm in mijn hoed laten verwerken."
The Rider draait vanaf 19 april in de Nederlandse bioscoop.
. Is meer op het niveau van paard vastbinden, zadel erop, ruiter erop, loslaten en laten uitbokken. Paard uitgeput = paard getemd. Lekker snel en spectaculair.. 
