Kathleen_vW schreef:Helemaal mee eens. Sterk geschreven! Er lopen veel te veel paarden stilzwijgend rond terwijl ze eigenlijk hun lichamelijke beperkingen hebben of met een ruiter moeten omgaan die niet het inzicht heeft of niet in wil zien hoe de vork werkelijk in de steel zit. Ik vind dat heel kwalijk, want als ruiter heb je de verantwoordelijkheid over het paard. Dat paard maakt namelijk echt niet de beslissing voor zichzelf om te forceren op wedstrijd, maar er word wel verwacht dat het paard presteert.
Mijn vriend is atleet, mid-lange afstanden en horden. Hoewel hij momenteel niet heel fanatiek meer is heeft hij in het verleden wel op hoog niveau gelopen. Hij heeft me onwijs veel bijgebracht over het correct trainen van een paard ookal wist hij toen nog niks van paarden af. Puur dingen als spierenleer, conditie training, een goede opbouw en vooral herstel, rust! Behoorlijk wat ruiters doen maar wat en zijn dan verbaasd waarom het niet lukt en waar de blessures vandaan komen.
Om een situatie te schetsen. Een jaar terug op een wat koude avond met redelijk wat wind bereid mijn vriend zich voor op een 400 meter. Hij warmt op zo goed als het kan in lange broek, doet zijn best om ondanks de kou soepele spieren te krijgen. Voor de start doet hij zijn overbroek uit, maar de start loopt uit. Even is hij afgeleid, praat met trainingsmaten aan de kant waar hij een wedje legt dat hij wel even onder de 56 seconden loopt. Hij staat te lang stil, maar dan mogen ze eigenlijk starten. Hij komt goed weg, maar voelt al snel dat hij souplesse verliest. Met de weddenschap toch in zijn achterhoofd forceert hij door, maar dan gaat het mis. Net over de 100 meter knapt het in de achterkant van zijn bovenbeen en stort hij op de grond. Hij weet gelijk hoe laat het is, want hij kan geen stap meer zetten, een fikse hamstring scheuring. Hij kan zichzelf wel voor z'n kop slaan, maar in deze sportsituatie is in ieder geval hij nog verantwoordelijk voor zijn eigen blessure . In de paardensport en met name in de basis is dat dikwijls echt niet de schuld van het paard, maar van de ruiter. Het weer is dat weekend nog precies het zelfde als ik als fotografe aanwezig ben op een wedstrijd. Het is net zo guur en er word buiten losgereden, toch is het opvallend hoeveel ruiters meer bezig zijn met kletsen aan de zijlijn in plaats van fatsoenlijk los te rijden. Als het paard de proef in moet krijgt hij nog snel een paar porren voor z'n ribben om hem 'vlug' te maken. Even laten komt ze met een lang gezicht de ring uit. Hij doet het niet, hij is niet aan de been, hij komt niet van de grond, hij laat me in de steek. Dan vraag ik me toch serieus af wie nou wie in de steek laat.
Juist daarom vind ik het essentieel dat er meer aandacht komt en de paarden door hun ruiters ook weer als atleten gezien worden. Daar valt nog heel veel winst op te behalen!
Toch klopt het niet helemaal. Paarden zijn geen mensen.
Paarden moeten vanuit relatieve rust (grazen, stappen, grazen, stappen) ineens weg kunnen rennen voor een roofdier.
Dan gaat een paard ook niet eerst even relaxt warmlopen om dan na 10 minuten eens te gaan galopperen. Dan is ie namelijk al opgegeten.
Natuurlijk is een goede warm-up en cooling-down belangrijk, maar om nu te stellen dat het net hetzelde is als bij mensen, nee, niet helemaal.
Geplaatst 
. 
