Geplaatst JPitty
De Jachtruiters met de meute
Voor mij is het de eerste keer dat ik hierbij ben. Ben ik dus heel benieuwd wat mij te wachten staat. Als ik bij het centrum uit de bus stap, is het eerste dat mij opvalt dat het hele dorp uitgelopen lijkt te zijn. De sfeer is gezellig, overal staan mensen en iedereen lijkt te genieten. Het zonnetje doet vrolijk mee en maakt de sfeer nog beter. Aangezien mijn vriend in Epe woont en de stoet daar ook langs rijdt, besluit ik naar hem toe te gaan. Dit blijkt een meer dan goede keus. Ik sta tussen de flats. Iedereen kijkt daar vanaf de balkons, dus op de stoep is ruimte genoeg. Op de site stond dat ze om 19.00 uur begonnen, maar dit liep iets uit. Tegen kwart over zeven hoor ik ineens het geluid van een trompet, daar komen ze! Als eerste komt er een peloton jagers, compleet met jachthonden, door de straat. Toch knap hoe deze mensen de meute honden bij elkaar weten te houden! Geen enkele hond waagt het om weg te lopen.
Daarna wordt duidelijk wat de trompetten waren. Het is het trompetterkorps van stal Mansour uit Arnhem, compleet met paukenpaard. Een ‘normaal’ paard zou er hier allang vandoor zijn gegaan, deze paarden echter niet. Zij blijven opvallend rustig doorlopen, alsof het de gewoonste zaak van de wereld is dat er op hun rug muziek gemaakt wordt. Ook hier kan ik alleen maar respect voor hebben.
Trompetterkorps Mansour uit Arnhem
Ik val hier van de ene verbazing in de andere, want wat er nu volgt is een prachtig zesspan Friese paarden voor een dubbeldekker postkoets, gevolgd door een prachtige paardentram. Beiden zijn afkomstig uit Voorthuizen. Ik vraag me af hoe ze deze wagens in Epe hebben gekregen… En ze ook weer thuis gaan krijgen…
Zesspan Friese Paarden voor de dubbeldekker postkoets
De Paardentram
Waar ik trouwens ook erg van sta te kijken: hoeveel werk mensen hebben gestoken in de ‘aankleding’ van zichzelf, hun paarden of pony’s en van de wagens en rijtuigen. Ik zie wagens voorbij komen met slingers, mensen die zo uit de verhalen van ‘Heidi und Peter’ lijken te komen, rijdende bananen (huh?), feeën waarbij ook de paarden groene hoeven en benen hebben, wagens die volgehangen zijn met bloemen, de ‘sisters’ uit de musical Sister Act en bij een van de wagens kreeg ik zelfs het idee dat hun paard liever een schaap wilde zijn…
Schaap of paard?
En qua verwarring blijft het hier niet bij. Want voorin de stoet ruiters kom ik de paashaas tegen!? Maar Pasen is al lang voorbij toch? Blijkbaar heeft deze het druk dat hij/zij even versterking heeft gehaald, want ernaast rijdt een tweede paashaas. Maar één ding mis ik hier toch wel een beetje: ze hebben geen paaseieren bij zich. Na de optocht heb ik nog even gezocht, helaas niets gevonden. Mochten dit Bokkende paashazen zijn: Waar hebben jullie die dingen verstopt? Dan ga ik ze daar nog even zoeken.
Leuk om te zien is wel dat er in Epe overal aan gedacht is. Zelfs met de veiligheid is het goed gesteld, in de stoet rijden namelijk twee mooie verpleegsters, een koene ridder en twee stoere brandweermannen te paard mee. Mocht er onderweg wat gebeuren, is de hulp gelukkig niet ver weg. Hoewel de pleisters misschien niet helemaal steriel meer zijn…
Zorgverlening aanwezig: check!
Even verderop ontwaar ik het rijtuig van de Kerstman met zijn knechtjes. Van een van hen krijg ik een zakje met zes balletjes erin, in rood, groen en wit. Ondanks dat het nog lang geen kerst is, toch een kerstcadeautje? Dan moet ik wel heel braaf zijn geweest dit eerste half jaar… Maar toch: hoort hij niet op de Noordpool te zitten in deze tijd van het jaar? Helemaal voor niets is hij niet gekomen, want de prijs voor het origineelste/ mooiste geheel mocht hij wel mee naar huis nemen. In plaats van dat hij uitdeelt, kreeg hij nu eens een cadeautje!
Prijs voor het origineelste/ mooiste geheel: de Kerstman
Een ander opvallend geheel in de stoet waren de paarden van bokkers Indypascalle en Atent. Zij hadden vandaag helaas wat pech gehad met hun wagen, tot grote teleurstelling van de kinderen van Atent, die de wagen eigenlijk mochten versieren. Gelukkig was er snel en oplossing: het zadel plus zoontje van Atent werd op de Tinker van Indypascalle geparkeerd, de shet van Atent werd uit de wei geplukt, versierd en van dochterlief voorzien en zo konden ze toch nog mee in de intocht. Ach ja, jong geleerd, …. Ja toch?
Bokkers Indypascalle en Atent met paardjes en kroost
Aan het einde van de stoet kreeg ik weer een gekke gewaarwording. Want wie zitten daar nou te rommelen om dat tuig van de paardjes goed te krijgen? Zie ik dat nou goed, zijn dat twee zwarte pieten? Dit horen toch in Spanje te zijn? Blijkbaar deze twee niet, óf ze zijn stiekem hier gebleven na 5 december, óf ze zijn stiekem even hierheen gekomen… Wel leuk om ze zo te zien, maar ik denk dat een aantal ouders nog wel wat uit te leggen had…
Natuurlijk, paarden blijven levende dieren, dus die kunnen iets oplopen of iets laten vallen. Maar ook hier is volop rekening mee gehouden. Want helemaal achteraan de stoet komen twee wagens voor noodgevallen: de paardenambulance een veegwagen. Een prettige gedachte dat eventuele ‘uitvallers’ netjes opgeruimd en meegenomen worden. Zo houden we Epe netjes.
De Paardenambulance
Uitvallers worden netjes opgeveegd
Na de intocht loop ik terug naar het centrum, toen ik uit de bus stapte zag ik hier namelijk een markt met kraampjes. Hier valt het ook op hoe zeer dit evenement leeft in het dorp. De mensen staan hier meerdere rijen dik, er wordt ook flink geapplaudisseerd. De winkeliers hebben de etalages gepast aangekleed met diverse paardenspullen en ook op de kraampjesmarkt hebben de paardenspullen de overhand. Achter een van de kraampjes ontmoet ik Bokker Mews. Zij stond hier met een eigen kraampje. Op de kraam allerlei spulletjes van Superpoownie, een IJslander met een eigen kijk op de wereld. Deze spullen ontwerpt ze zelf en laat ze dan drukken. Ook heeft ze zelf gemaakte en beschilderde kapstokken en tekeningen verkoopt ze hier. Ze is wel vaker in Epe geweest, maar dit is de eerste keer dat ze bij de intocht staat. De verkoop loopt wel aardig volgens Mews, dit is echter wel afhankelijk van de drukte rond de intocht. Ik moet langzaam aan weer door, maar wens haar nog wel veel succes met de verkoop.
Ik wil namelijk nog even naar Jagtlust, de start- en finishplaats, want daar heb ik afgesproken met Brainless en michele. Helaas weet ik de weg er heen niet te vinden en ik verdwaal dus hopeloos. Ik heb wel een mobieltje, maar gezien daar geen internet op staat, biedt dat dus geen oplossing. Gelukkig zie ik twee appetijtelijk ogende politieagenten staan en besluit hen aan te spreken. Gelukkig weet één van hen mij weer op het rechte pad te krijgen. Met hulp van het kaartje dat ik van de site van de vierdaagse had gehaald, weet hij mij de goede weg te wijzen. Wel zegt hij erbij dat het een flinke wandeling nog is. Ik dacht dat het meeviel, maar helaas kom ik daar snel op terug. Want wat een pokkenend lopen is het nog zeg! Zeker vijf kilometer heb ik gelopen. Onderweg maar even gebeld met michele, waar ze waren en hoe ik hen kon herkennen. Michele bleek midden op de weg te staan en met haar roze pruik en nogal stevige voorkomen kon ik niet om haar heen. Maar eenmaal op het startterrein was ik haar weer even kwijt. Gelukkig vielen zij en haar ‘tweelingzusje’ Brainless (kan ook niet missen, zelfde haarkleur, zelfde omvang) al snel weer op. Zij hebben mij meegenomen naar het feestterrein en dat was erg gezellig! En uiteraard wilden de dames wel even poseren voor deze reporter. Vraag me alleen af of ze het niet een beetje koud hadden in alleen een slipje en een dun niemendalletje…
Bokkende ‘tweeling’ michele en Brainless
De beide dames waren me in de stoet ook al opgevallen, kan toch ook haast niet missen, twee van die dikke mollige meiskes:
michele en Brainless, fier te paard
Intussen was de stemming op het terrein opperbest, de DJ zorgde voor goede muziek en ik zag het bier rijkelijk rond gaan. Ook de snacks was rijkelijk in voorzien. Dit alles werd genuttigd aan nogal aparte tafels. Nu snap ik ook wat er met die dingen gebeurt nadat de kabels die erop zaten onder de grond zijn gelegd:
De tafeltjes
Helaas gaat de tijd veel te snel als je het leuk hebt en aangezien ik nog een uur ‘bussen’ voor de boeg had, moest ik er om half 10 toch weer een einde aan maken. Op aanraden van Brainless ben ik bij de startwagen gaan informeren of zij iemand wisten die richting centrum ging, want om nou nog een keer die vijf kilometer weer helemaal terug te lopen… Leek mijn voeten geen goed idee. Helaas konden ze me daar niet helpen en dus, na afscheid te hebben genomen van Brainless en michele, ben ik de parkeerplaats opgegaan, op zoek naar een lift. Ik zag dat iemand nog bezig was in te laden, en die mensen eens aangesproken. Had het niet beter kunnen treffen. Want niet alleen moesten deze mensen inderdaad naar het centrum van Epe toe, een van hen bleek Bokt-modje Muurp te zijn! Hebben ze achter de schermen ook eens een gezicht bij deze veel-temmer
Ik blijk daar namelijk al een reputatie te hebben. 
Gelukkig hadden ze geen bezwaar tegen een extra passagier en ze hebben me dan ook netjes weer in Epe Centrum afgezet. Vanaf daar was het nog maar een klein stukje lopen naar de bus, voordat een zeer geslaagde avond er weer op zat. Maar één ding weet ik wel: volgend jaar kom ik weer naar de intocht!Rest mij alleen nog een heel hartelijk dankjewel uit spreken naar een paar Bokkers:
Allereerst Mews, bij wie ik even achter de kraam mocht komen kijken. Daarnaast natuurlijk de roze ‘zusjes’ melanie en Brainless, die mij wegwijs hebben gemaakt op het start- en finishterrein. En uiteindelijk Modje Muurp en haar familie? Vrienden? Van wie ik een lift kreeg naar het centrum terug. Dank jullie wel alle vier! Leuk om nu ook eens een gezicht bij een paar namen te hebben!
JPitty
Ziet er super uit! 
