Geplaatst 
Anky van Grunsven en Salinero
foto: Kit Houghton / FEI
Ik ben met een heel goed gevoel teruggereisd van Aken naar Nederland. Na een aantal weken van zeer wisselvallige optredens met Salinero, had ik tijdens het grootste concours ter wereld het gevoel dat ik hem echt weer aan het lopen kreeg. Hoewel ik nog steeds vierkant achter onze wedstrijdpauze van zeven maanden sta na de Olympische Spelen van Hongkong, blijkt dus wel, dat zoiets niet ongestraft kan. Ik heb me echt suf gepiekerd. Want in de trainingen ging het als vanouds. Sallie liep fantastisch. Maar in de wedstrijden wilde het maar niet lukken.
De ommekeer kwam na de vijfde plek in de landenwedstrijd op het CHIO Aken. Het was net alsof ik een schop onder mijn kont kreeg. Ik keek Sjef aan en ik zei: "Dit wil ik echt niet. Ik wil geen vijfde worden. Het is alles of niks. De dood of de gladiolen. Ik ga niet meer met de rem erop rijden en hopen dat hij dan in ieder geval netjes blijft lopen. Het moet spetteren. En als dat niet lukt, hebben we gewoon pech."
Hij was het met me eens. Toen ik tijdens de spécial twee dagen later de ring binnenreed, had ik echt het mes tussen mijn tanden. Ik was zo gebrand, dat ik naar Salinero ook een houding had van 'nu luister je naar mij!'
Dat was goed, want hij liet zich in de eerdere Grand Prix nog te veel afleiden, hij was bangig. Ik wilde nu dat hij per se op mij zou letten, dan kan ik hem het beste leiden en hoeft hij nergens angst voor te hebben.
Ineens liep het fantastisch. Ook de afsluitende kür op muziek ging heel goed. Oké, dan word ik uiteindelijk tweede achter de Amerikaan Steffen Peters. Voor mij is het vooral belangrijk dat ik weet dat Salinero en ik het nog steeds in ons hebben een wedstrijd te domineren.
Over de jurering was veel te doen in Aken. Nou ga ik u daar niet mee lastigvallen, want daar wil ikzelf ook niet te veel mee bezig zijn. Wat ik wel goed vond, was dat het Duitse jurylid Katharina Wüst zelf openlijk toegaf dat de jury vooral de eerste dag niet op één lijn zat. Vroeger was het ondenkbaar dat juryleden kritiek op hun eigen optreden zouden geven, maar zij had er duidelijk geen problemen mee. Nou zit Wüst ook in de taskforce voor een nieuw dressuursysteem. Van 7 tot 9 september doet deze commissie verschillende juryproeven in Aken en ik ben echt benieuwd wat er voor de toekomst uitkomt.
Over Duitsers gesproken. Op hun eigen grondgebied werd ook duidelijk welke bloedarmoede de Duitse dressuur momenteel treft. Isabell Werth is geschorst vanwege doping bij haar jonge paard Whisper. Het paard van Ulla Salzgeber raakte geblesseerd tijdens het concours. De vijfde plek van routinier Heike Kemmer met Bonaparte in het eindklassement was het hoogst haalbare. Nederland kon zelfs op halve kracht, want ik en Sander Marijnissen waren in die wedstrijd niet in topvorm, voor de tweede maal in vijf jaar goud winnen.
Dat belooft wat voor de Europese kampioenschappen in het Londense Windsor over zeven weken. Werth is er sowieso niet bij, want ze is ook nog eens vijf maanden zwanger. En een invaller staat niet zomaar op. In de breedte is Duitsland niet meer wat het geweest is. Vroeger werden toppers zo vervangen, maar die tijd ligt achter hen.
Richting het EK belast ik Salinero niet meer zoals in de laatste weken. Hij heeft veel concoursen gelopen - het NK in De Steeg, Cannes, Rotterdam en Aken - en daarom krijgt hij nu wat meer rust. Hij moet weer fris zijn voor de Europese titelstrijd. IPS Painted Black loopt in de tussentijd misschien op Hickstead over drie weken. De dierenarts liet me maandag weten dat ik de zwarte hengst weer volledig mag belasten. Zijn blessure is genezen. Maar er bestaat geen twijfel over met wie ik de EK rijd. Die wedstrijd is voor Salinero.
