Geplaatst Bokt Community
Tegen dat dit uiteindelijk af raakt en online komt zijn we een tijdje verder dan toen ik er oorspronkelijk aan begon. Het leven heeft de neiging om precies het tegenovergestelde te doen van wat je in de planning had staan en laat het nu zo zijn dat mijn hersenen niet meer goed om kunnen met plotse wijzigingen wat maakt dat ik consequent inconsequent ben tot mijn eigen grote frustratie.
15 jaar (en om en bij een maand inmiddels) geleden ging ik op 11 januari voor drie weken in coma.
Een coma na een spoedoperatie om me in leven te houden. Toen ik wakker werd was ik volledig verlamd. Het gebruik van mijn rechterhand kwam na ongeveer een week terug. ‘Gewoon spierzwakte’ maakte mijn vader me wijs met de beste bedoelingen.
Mijn sociaal incapabele chirurg was wat botter. ‘Kan ik nog rijden?’ ‘Voor nu is de vraag of je ooit weer zal lopen.’
Hij was overigens écht sociaal incapabel maar hij was een fantastische chirurg die bij mij paste want hij wond geen doekjes om de realiteit en dat had ik nodig. The road to hell is paved with good intentions en het steeds er omheen draaien maakte me onrustiger dan de harde waarheid.
Nu 15 jaar later besef ik hoeveel van die harde waarheden ik zelf weggestopt had in een ‘zorgen voor morgen’ vakje. En dan ineens is morgen daar… En daarom kijk ik met deze blog terug… Voor mezelf. Om de confrontatie aan te gaan en hopelijk momenten van overwinningen te vinden nu het even voelt alsof ik niet stil sta maar achter uit ga.
Ik poste ook op mijn social media waar ik gewoonlijk eerder zelfspot post.
[/quote]Citaat:Gewoonlijk op FB de grappenmaker of advocaat van de duivel… Vandaag even mijn realiteit…
Vandaag 15 jaar geleden ging het heel erg mis.
15 kaarsjes….
3 operaties, 3 weken coma.
‘Nooit meer.’
Nooit meer die laatste operatie.
Nooit meer uit coma willen ontwaken.
15 jaar aan confrontaties.
15 jaar leren dat niks meer helemaal juist voelt.
15 jaar accepteren dat het niet meer goed komt.
15 jaar chronisch pijn.
15 jaar elke dag vechten om nog maar een schaduw van mezelf te zijn.
15 jaar nog elke dag beseffen dat ik nog steeds niet helemaal weet waar ik toen voor gewaarschuwd werd.
15 jaar angst en onzekerheid over wat de toekomst brengen gaat.
15 jaar schuldgevoel, mezelf af vragen waarom ik niet beter ben. Waarom anderen meer lijken te kunnen.
15 jaar elke dag mezelf vertellen ‘één dag per keer’
15 jaar om te leren dat, hoe liefdevol mijn omgeving ook wil helpen, ik alleen ben in mijn hoofd en lijf. Alleen met mijn hersenletsel en alles wat volgde.
15 jaar geleden veranderde alles.
De wereld blijft draaien. Elk jaar een beetje sneller lijkt het wel. En mijn hersenen… doen hun uiterste best… mijn lijf probeert maar geen van beide kan nog echt volgen.
Het leven is heus niet allemaal kommer en kwel. Ik heb lieve mensen om me heen, ondanks alles verwezenlijk ik dromen, kan ik kansen grijpen. Ik heb een lieve, begripvolle man die hemel en aarde voor me doet schuiven.
Maar om de zoveel tijd, sta ik stil bij de dag dat iemand mij in leven hield maar niet daadwerkelijk mijn leven of mij redde. Want ik ben nooit meer ik. Mijn leven nooit meer wat het ging worden. En hoe langer ik wacht op de dag dat de huidige ‘ik’ bekender voelt dan de oude ik. Hoe meer ik begrijp dat dat nooit haar gebeuren…
één van die waarschuwingen kon ik al heel snel niet om heen. "Je leven zal vanaf nu een strak gescheiden 'voor' en 'na' hebben.
In het dagelijkse leven veranderde natuurlijk prompt alles maar ook met de paarden moest ik een koerswijziging door voeren. De sport/handelsstal waar ik pas reed voor mijn infarct ging niet wachten op een ‘misschien’ en zodra ik het rijden weer op pakte voor mezelf besefte ik ook dat ik meerdaagse wedstrijden mentaal niet meer aan ging kunnen. In mijn koppige naïviteit nam ik Sam over van een bokker terwijl ik nog in het ziekenhuis lag en Sam zou me al heel snel confronteren met het feit dat ik weliswaar nog kon rijden maar absoluut niet meer zoals voor mijn infarct. Mijn eerste rit was op mijn vertrouwde Explosion en daar merkte ik nog niet veel verschil maar Sam, Sam die was op missie om me in een zo kort mogelijke tijd te leren wat ik moest aanpassen.
In eerste instantie frustrerend en tot tranen toe maar achteraf bekeken heeft Sam me een hoop tijd bespaard. Want niet alleen mentaal waren er veranderingen. Ik moest leren werken met een nieuw lijf. Een lijf dat maar gedeeltelijk míjn opdrachten volgde en dat bovendien beduidend moeilijker fit te houden was. Een lijf dat een stuk minder betrouwbaar was en veel slechter communiceerde.
Over die eerste jaren heb ik natuurlijk reeds geschreven… maar het afgelopen jaar was enorm confronterend. Waar ik jaren mezelf wijs kon maken dat ‘over 20 jaar de nieuwe ik even bekend zou voelen als de oude ik.’ Besefte ik dat de nieuwe ik altijd zal voelen als een blok aan mijn been. Waar ik vroeger zonder veel training moeiteloos mijn conditie op pijl hield merk ik nu dat ik ondanks training soms gewoon moet ‘af geven’ zoals we dat hier noemen.
Ik heb altijd graag jonge paarden gereden en ben dat ook blijven doen. Over het algemeen ging dat eigenlijk altijd vrij soepel. In mijn achterhoofd echter speelde de waarschuwing van mijn neuroloog een aantal jaar geleden dat mijn hersenen de natuurlijke aftakeling zouden volgen maar met reeds een zwaar te kort aan personeel...
We begonnen een kleinschalige pensionstal met mogelijkheid om een paard in training te nemen. Al vrij snel kregen we het verzoek om eentje zadelmak te maken. Een vosse merrie die het reeds op een paar stallen bont genoeg gemaakt had dat ze er niet mee verder wilde. "Vroeger" draaide ik daar mijn hand niet voor om dus ook nu lieten we haar gewoon komen. Het begon relatief goed tot ze ten toon spreidde waarom de andere stallen niet met haar verder wilde en mijn reflexen welliswaar nog snel genoeg waren maar mijn lijf, voor dit paard, niet meer sterk genoeg. Ze werd een blok beton voor het been en kwam steil overeind nadat ze je uit het zadel trok. Na een week was mijn lijf "op". Ik raakte aan rap tempo kilo's kwijt die ik niet kan missen, mijn spieren herstelde niet en een van de laatste keren dat ik er op gezeten heb, wat overigens relatief goed ging voelde het als een dusdanig verraad van mijn lijf dat het gewoon niet mee wilde dat ik na de rit op de betonnen vloer naar de grond heb zitten staren.
‘Vroeger’ had ik die merrie aan gekund… vroeger hadden mijn spieren, gewrichten en middenrif me niet in de steek gelaten… Vroeger had ik niet moeten zeggen "Als deze effectief doorgereden moet, moet het of trager of er moet iemand sterker op."
De keuze van de eigenaar viel op de laatste optie en mijn man stapte op. Ik had haar inmiddels wel zo ver dat ze los te 'rijden' was maar ik kreeg haar op mijn been, niet consequent voorwaarts. Mijn man lukte dat gelukkig wel en de merrie werd, via tagteaming, zadelmak en licht doorgereden afgeleverd. Welliswaar met het advies om er iig de eerst komende tijd geen ruiter op te zetten die bang aangelegd was.
Toegegeven, dit was geen 'standaard' karakter. Ook in het grondwerk had de dame de neiging om naar de grondpersoon te trappen bv. Maar toch was het een knak voor mijn zelfvertrouwen. Mijn grootste streven was altijd om op elk paard te kunnen ‘weg rijden’. En plots was daar een vosse merrie die me heel snel duidelijk maakte dat ik op haar niet zomaar ging weg rijden.
Was dat een zoveelste vaardigheid die ik moest schrappen van mijn doelen-lijstje?De tijd tikte verder en de wereld draaide door zoals dat gelukkig gaat. Er kwam een ander jong dier op mijn pad dat gelukkig wel simpel aan de hulpen kwam maar ook nu merkte ik dat mijn spieren snel aan gaven niet gediend te zijn van de extra inspanning. De winter en de klussen op stal eisten ook hun tol.
Inmiddels begint Joy zijn bewegingsmogelijkheden en alternatieve reacties op hulpen te verkennen en moest ik vorig weekend tegen mijn man zeggen: ‘schat ik WIL, en ik weet dat ik MOET, maar IK BEN OP!’
Toegegeven, het leven is chaotisch wat mij zeker niet helpt. Nieuwe dokters, nieuwe onderzoeken, nieuwe onzekerheden….
Met tranen en frustratie, niet voor Joy maar voor mezelf, eerst een rondje stappen en opnieuw proberen…
Niet ideaal met een puber maar de enige optie voor mij. Omdat ik wéét… hoe makkelijk mijn oude lijf dit opgelost had… omdat ik weet dat, hoewel iedereen ouder wordt met bijhorende ‘af takeling’, weet ik ook dat ik met 36 in de fleur van mijn leven zou moeten zijn. Ik weet hoeveel ik train, hoe hard ik werk om in conditie te blijven. De reflexen zijn er maar soms geven de spieren gewoon op. Mijn man, steun en toeverlaat, besloot hem even over te nemen en Joy besloot dan weer wel te bewijzen dat hij ook wel een zoon van zijn moeder is.
Waar Joy met mij nog enigszins voorzichtig was had ie er geen probleem mee om manlief duidelijk te maken dat als ie em er af wilde dat ie zou gaan. Twee dagen hebben we hem uiteindelijk samen gedaan. Joy is, voorlopig, nog hengst en mijn vermoeden is dat we meer met zijn hormonen aan het discussiëren zijn dan met Joy maar ik wil hem hier hoe dan ook door voor ik hem straks een periode stil moet laten staan om hem te laten genezen van de castratie. Inmiddels zijn we een week verder en is Joy weer bereid om in gesprek te gaan.
Het is nog niet zo liefdevol als het ooit was maar je zou het al ietwat beschaafd kunnen noemen.Maar oh wat was en ben ik teleurgesteld in mezelf… En wat is dit een gevecht met mezelf… Een vat vol angsten dat de toekomst veel sneller op me af gestormd komt dan verwacht… En ik ben nog niet klaar om daar aan toe te geven. Ik ben nog lang niet klaar om aan de kant te moeten staan terwijl een jongere generatie het over neemt omdat mijn lijf voortijdig besluit op te geven... En de angst slaat snel om in woede, want het is niet eerlijk, natuurlijk is het niet eerlijk, dat ik die achteruitgang voel terwijl ik verdorie al 15 jaar consequent met de fysio train om juist dit te voorkomen.
Het is niet eerlijk dat ik zo vreselijk hard moet werken voor iets dat gemiddeld genomen als vanzelfsprekend gezien wordt en dan veelal ook nog met enige regelmaat te horen krijg dat ik veel te jong en gezond ben om al "moe" te zijn want 'je hebt nog heel wat jaren te gaan'. Alsof ik dat zelf niet weet..
hij staat op de wachtlijst… 
Maar dat zal eerder voor volgend weekend zijn. Ik probeer het wel zo te plannen dat ik rustdagen heb (dan longeert mijn man met dubbele lijnen bv of rijdt hij) en het hangt erg af van het type paard hoeveel ik er per dag kan doen. Joy in normale omstandigheden kan prima de dag na mijn medicatie bv omdat hij zo licht is. Nu even niet. 
