Simpelman schreef:Wanneer je weet hoe je hem moet gebruiken dan heb je hem niet nodig.
Wanneer je hem nodig hebt dan weet je niet hoe je hem moet gebruiken.
Bij het verkeerd gebruik van de slof wordt een paard in tweeën gebroken, het verband tussen de achterhand en de voorhand wordt verbroken.
Praktisch, ik heb nog nooit iemand met een slof zien rijden die hem correct gebruikte, het zijn altijd mensen die een probleem gecreëerd hebben en niet weten hoe ze dit op moeten lossen.
Wanneer men eenmaal bereikt heeft dat het paard zich over geeft en niet meer tegen het bit in gaat is men tevreden en heeft eigen expertise bewezen.
Aan de notie van het woord edelmoedig is hier dan volledig voorbij gegaan.
Wie de edelmoedige overgave van een paard heeft ervaren zal nooit meer naar zijn overgave streven.
Het is dan net of je door een "klein gaatje naar beneden bent gevallen", je kunt nooit meer terug.
Een paard geeft zich edelmoedig over als het geen enkele reden meer heeft zich te verzetten.
De Chambon heeft een totaal andere inwerking dan de slof, de slof werkt dwingend, blokkerend>achterwaarts en met een enorme hardheid in op de tong en de lagen, de Chambon werkt zacht en verend in op de mondhoeken en de nek, is slechts onconfortabel.
Een goed afgestelde Chambon komt pas op het allerlaatste moment in actie, namelijk net voordat het paard zich vast kan zetten.
Een Chambon belemmert het paard op geen enkele manier in zijn natuurlijke bewegingen, een slof dwingt een paard in een onnatuurlijke beweging.
Nog een mooi gezegde van mensen die ooit door het gaatje zijn gevallen:
"een slofteugel in de handen van een onkundig ruiter is als een scheermes in de handen van een aap"
De slof is een dilemma.
Wanneer je weet hoe je hem moet gebruiken dan heb je hem niet nodig.
Wanneer je hem nodig hebt dan weet je niet hoe je hem moet gebruiken.
Sorry Simpelman, hier ga je wat mij betreft weer zweven.
Eens met Sizzle.