Bokt.nl

Waratje schreef:

Voor paardrijden heb je een combinatie nodig van wetenschap en gevoel. Alleen het ene en niet het andere geeft problemen. Je moet weten waar je mee bezig bent, of datgene wat je vraagt ook (fysiek) mogelijk is voor het paard, maar daarnaast moet je kunnen voelen hoe het paard reageert op jou en moet je gevoel hebben om op correcte wijze het paard aan te spreken.

maikeltje schreef:

Heb je een linkje van dat onderzoek? En door wie is het uitgevoerd?
En hoe vaak? Is het een dubbel blind onderzoek geweest?

maikeltje schreef:

Nee, ik bedoel het onderzoek waarin wetenschappelijk is aangetoond dat een paard emphatisch vermogen heeft. Dat zou betekenen dat zoiets gemeten zou moeten zijn en daarom vroeg ik om een linkje want in mijn beleving is het niet mogelijk om zoiets objectief, puur gebaseerd op harde cijfers, te meten.

Inderdaad wordt gedrag bestudeerd bij paarden in hun natuurlijke omgeving, maar de conclusies die daaruit voortkomen zijn mijns inziens toch een tikkeltje persoonlijk getint, dus niet objectief.

Goofy44 schreef:

Voor paardrijden heb je niet veel wetenschappelijke kennis nodig, meer veel praktische ervaring.
Als je opgroeit met paarden, pik je veel meer op dan iemand die in een manegeles z'n lesjes draait.
De tijden zijn veranderd, het paard is in Nederland een enkele keer een gezelschapsdier, een dier voor de recreatie en een dier dat in de sport gebruikt wordt.

Voor het paard is er natuurlijk gezien geen enkele bestaansgrond meer. Dat waarvoor een paard vroeger gebruikt werd, is nu niet meer nodig. Het dier dankt zijn bestaan op dit moment slechts aan het feit dat het in vrije tijd of voor eeuwige roem in de sport gebruikt wordt.

Gevoel is daarbij heel belangrijk, maar zonder opgroeien met de juiste omgevingsfactoren, beinvloeding en scholing kan je gevoel in deze tijd een totaal verkeerd kompas zijn. Als je naar mensen kijkt dan hebben die in dezelfde situatie met hetzelfde paard verschillende gevoelens. Ze verbinden daaraan ook verkeerde gevoelens en conclusies. Je moet dus de juiste referentie hebben om via je gevoel op de goede manier met een paard om te gaan.

In Nederland leeft niet een paard natuurlijk, we proberen het een beetje na te bootsen, en paarden doen we er vaak even bij, ook als het veel tijd kost. Omdat onze achtergrond niet opgroeien met paarden is, is scholing nodig, om het inzicht te geven hoe je met een paard in tal van omstandigheden zou moeten omgaan. De wetenschap heeft tot voor kort niet zo veel belangstelling voor paarden gehad. Op dat gebied is een enorme wetenschappelijke achterstand tov andere vakken. Over paarden is waarschijnlijk wel het meeste geschreven.

De praktijk, dus de lessen uit het verleden kan je in je voordeel gebruiken als je het goed met een paard voor hebt. Als je alleen je gevoel als kompas gebruikt, kan er met het houden van een paard veel misgaan. Er gaat ook heel veel mis, er is een hele industrie en bedrijfstak tot ontwikkeling gekomen waar gigantisch veel geld in omgaat. Dank zij het feit dat er zoveel niet begrepen wordt, worden de foutjes rechtgestreken en indien mogelijk hersteld. Daar moet een flinke tol voor betaald worden. Als we meer praktijkkennis en inzicht hadden in paarden dan zou het met het welzijn van paarden veel beter gaan. Paarden zijn volledig afhankelijk van mensen en als je een paard wilt houden, dan zou je voldoende kennis en ervaring moeten hebben of opbouwen. Met vallen en opstaan is de meest gebruikte methode, meestal ten koste van het paard.

Een paard kan op mensen een hele bijzondere uitwerking hebben. Er zijn registraties van bloeddrukmetingen gedaan en je ziet dan dat mensen die liefdevol met paarden omgaan, een veel lagere bloeddruk hebben dan voor die periode dat ze met paarden omgingen.....

Aan een paard worden veel eigenschappen toegedicht, die het niet heeft. Het paard heeft ook eigenschappen waar we nauwelijks weet van hebben. Er zijn tal van voorbeelden te geven waarin een paard zich op een bijzondere manier (en dat is bijna altijd) van een mens onderscheidt. Als we daar meer inzicht in zouden hebben, dan is wetenschap een betere leidraad dan het gevoel.
Geloof en gevoel hebben veel mensen naar de rand van de afgrond geleid. Je moet echt wel weten of dat kompas wel op de goede manier, in de juiste omstandigheden ontwikkeld is.....

Ik heb veel gewerkt met stakers, paarden die niet voor hun baas wilden werken. Als je met zo\n dier een relatie had opgebouwd, dan konden die paarden onverwacht heel anders reageren. Ik heb meegemaakt dat een schuur explodeerde en de lucht inging. Het paard dat door niemand te hanteren was en waar ik met grondwerk mee bezig was, ging een fractie van een seconde voor de explosie voor me staan. Na de knal en de vuurzee keek ie me aan en ging gewoon door met het werk, wat hij daarvoor nooit wilde doen..... Een ander voorbeeld: ik kom aan met een auto of op de fiets, de paarden die op verschillende weiden staan, komen ver van te voren naar de plek waar ik naartoe ga.
We hebben de auto's gewisseld, de kleding omgeruild om de paarden te misleiden. Die paarden reageerden niet op andere personen. Incognito en met andere auto, ver van te voren hadden ze het in de gaten. Nog een voorbeeld, wat me altijd aan de postduif doet denken. Ga met je paard zonder GPS een stuk bos in waar je nog nooit bent geweest, het paard brengt je terug naar de plek waar je vertrokken bent. Is dit magisch of een wonder, ik denk het niet. Ik denk zelfs dat de verklaringen heel simpel zijn, als je het uitzoekt. Echter zonder uitzoeken of wetenschap, kan je als je dat weet, van dit soort zaken gebruik maken.....

randalinpony schreef:

maikeltje schreef:

Nee, ik bedoel het onderzoek waarin wetenschappelijk is aangetoond dat een paard emphatisch vermogen heeft. Dat zou betekenen dat zoiets gemeten zou moeten zijn en daarom vroeg ik om een linkje want in mijn beleving is het niet mogelijk om zoiets objectief, puur gebaseerd op harde cijfers, te meten.

Inderdaad wordt gedrag bestudeerd bij paarden in hun natuurlijke omgeving, maar de conclusies die daaruit voortkomen zijn mijns inziens toch een tikkeltje persoonlijk getint, dus niet objectief.

Ah, excusez moi.

Bij veldwaarnemingen wordt getracht die persoonlijke tint zoveel mogelijk uit te sluiten door middel van van tevoren zeer gedetailleerd beschreven gedrag, waarvan dan de observaties vastgelegd worden. (hoe vaak, met wie.)

Dat bij de interpretatie ervan de eigen mening van de wetenschapper niet uitgesloten kan worden, ben ik met je eens.

Hier komen verschillende onderzoeken naar dezelfde vastgelegde gedragingen/patronen wel van pas.

Paardentango schreef:

Wilde kuddes bestaan niet in NL.

Hoogstens verwilderde gedomesticeerde paarden. Sorry, denk dat daar een ernstig verkeerd beeld wordt neergezet. Loslopende paarden zijn geen kudde, die zijn een groep.

troi schreef:

Waarom in vredesnaam wetenschap als tegenovergestelde van gevoel?? Ik ben zelf wetenschapper (nee niet slaan!!!) maar bepaald een gevoelsmens (ja echt! ha ha ha). Wetenschap is heel nuttig, zo willen we nu eenmaal graag weten of je je paard beter hooi kan voeren of toch misschien beter kamerplanten (ik noem maar wat wilds) en als je bij de dierenarts komt omdat je paard kreupel loopt ben je waarschijnlijk heel erg blij dat hij niet zijn intuitie volgt maar de best aangetoonde methode volgt om je paard beter te maken (en dat wordt dan bij een goed dierenarts met veel gevoel uitgevoerd..) . En het komt nog regelmatig voor dat intuitief goede methodes helemaal niet zo supergoed zijn en dan bedenken we iets nieuws waardoor heel veel paarden beter geholpen zijn.
Maar zoals al het goede, heeft wetenschap ook zijn grens en is het absoluut zo dat er soms berichten verschijnen in kranten (berucht hierom is de telegraaf) waarin onderzoeksresultaten worden gepresenteerd die totaal uit context zijn en vaak zelfs totaal onwaar, maar ja die lezers die dat lezen en terecht concluderen dat het een giga onzin is gaan (natuurlijk) niet de orignele publicatie lezen maar concluderen dan dat de wetenschap dus onzinnig, gevoelloos en eigenlijk ook nutteloos is. Beetje zonde...

Goofy44 schreef:

Ik heb meegemaakt dat een schuur explodeerde en de lucht inging. Het paard dat door niemand te hanteren was en waar ik met grondwerk mee bezig was, ging een fractie van een seconde voor de explosie voor me staan. Na de knal en de vuurzee keek ie me aan en ging gewoon door met het werk, wat hij daarvoor nooit wilde doen..... Een ander voorbeeld: ik kom aan met een auto of op de fiets, de paarden die op verschillende weiden staan, komen ver van te voren naar de plek waar ik naartoe ga.

Pluizebolpum schreef:

Of waarom zou die gekke, ondeugende haflinger zo ontzettend voorzichtig lopen met een kleine uk op z'n rug?

Redrumfox schreef:

Sowieso vind ik de wetenschap niet 100% betrouwbaar: onze hersenen kunnen op dit moment maar tot een bepaalde grens denken - zo hebben wij bijvoorbeeld geen besef van de begrippen 'niks' en 'oneindig', hier kunnen we ons niets bij voorstellen omdat onze hersenen niet zo ver kunnen denken - waardoor de wetenschap dus ook grenzen heeft.

Paardentango schreef:

Zouden gevoel en wetenschap hand in hand kunnen gaan ?

Nu wordt de wetenschap als zodanig toch behoorlijk als de enige en juiste waarheid gezien en aangenomen door velen. De mensen die zeggen op basis van hun gevoel iets te 'weten' worden heel snel om de oren geslagen met de wetenschappelijke (en semi) die het tegendeel bewijzen.

Wat als we dat bewijs hand in hand laten gaan of de bewijslast omdraaien?

Shadow0 schreef:

Redrumfox schreef:

Sowieso vind ik de wetenschap niet 100% betrouwbaar: onze hersenen kunnen op dit moment maar tot een bepaalde grens denken - zo hebben wij bijvoorbeeld geen besef van de begrippen 'niks' en 'oneindig', hier kunnen we ons niets bij voorstellen omdat onze hersenen niet zo ver kunnen denken - waardoor de wetenschap dus ook grenzen heeft.

Waarom zou je gevoel die fouten niet maken? Dat je kanttekeningen zet bij wetenschap: snap ik. Maar waarom gevoel een betrouwbaarder uitgangspunt zou zijn... dat snap ik niet helemaal.