Arme Zeno heeft een blessure aan zijn knieband, dus we hobbelen op therapeutische basis rond. Hij begint erg onzuiver, maar tijdens het rijden gaat hij beter lopen (totdat hij moe wordt) Helaas krijg ik mijn vriend niet zovaak mee om foto's te maken (en ik heb ook geen idee hoe lang ik zelf nog kan doorrijden, ben nu 32 weken en hoop het eigenlijk tot week 36 vol te houden, maarja, je weet het nooit he?) dus dan maar foto's terwijl hij niet zo lekker loopt.... beter iets dan niets! Mijn houding is verschrikkelijk, maarja, dat komt vanzelf wel weer goed over een tijd... ga ik me voorlopig niet druk om maken zoals je waarschijnlijk wel begrijpt.
Eerst lekker de rug wegdrukken 



Eindelijk wat ontspanning in stap


En weer hard werken in de hoop dat in draf ook wat ontspanning volgt.


En eindelijk... een ontspannen drafje!!! Flink over zijn hals kriebelen dus maar (dat je niet denkt dat ik voorover val
) en dan is het weer genoeg geweest.

En dan op het eind natuurlijk even foto's maken voor het archief

Vriend die op de grond zit even bijna omver lopen


En daarna in pyama de vrijheid tegemoet stormen