Voor conditietraining kun je een opbouwschema gebruiken, maar voor dressuurrijden vind ik dat je moet luisteren naar je paard.
Je kunt niet zeggen dat je een maand oefent op aan de teugel lopen en dan 2 maanden op wijken... Zo werkt het trainen niet.
De ene dag is de andere niet, elk paard is anders, elk paardenlichaam is anders en elke ruiter is anders...
Een goed instructeur kijkt naar het paard, de ruiter en wat er tijdens de training en lessen boven water komt en speelt daar op in.
Mijn instructrice vraagt voor elke les hoe het gegaan is, wat ik wil trainen. Dan gaan we rijden en kijken we waar we tegenaan lopen of waar we een stapje verder kunnen. Vervolgens krijg ik trainingsadviezen mee als soort van huiswerk. En in de week erna kijk ik of ik daarmee aan het werk kon. Wat goed lukte en wat niet en zo bouwen we verder...
Een probleem kan bij mij liggen en bij het paard. De kunst is allebei te groeien en te leren elkaar te begrijpen en het paard sterker en leniger en sneller te maken. We werken bij mijzelf bijvoorbeeld aan mijn gevoel, balans, handigheid, snelheid in reageren en coördinatie. Hoe beter je zelf rijd, hoe sneller je je paard dingen kunt leren omdat je gelijk de goede hulpen geeft en gelijk goed corrigeert. Hoe snel een paard kan leren hangt in mijn ogen voor een belangrijk deel af van de trainings- en rijkunst van de ruiter
Dus: Geen vast trainingsschema, maar goede instructie zoeken en regelmatig les nemen...