Sorenna schreef:Het rare is dat als ik les heb het echt goed gaat, maar als ik zonder instructie rij het veel minder gaat, op een of andere manier doe ik dan iets anders...
Helemaal niet raar, tijdens je les ben je zelf meer geconcentreerd, meer gericht op 't rijden en luisteren naar je instructie, en minder op het kijkerige van de paard.
Ik heb er ook zo één, alleen is die van mij flegmatiek. Die zet ik dus flink 'an die arbeit', ik rijd voltes en slangenvoltes tot ik er duizelig van word, paar pasjes wijken voor 't been, tempowisselingen, overgangen en, belangrijker, ik leer er zelf mee om te gaan.
Wat ik altijd deed als mijn paard wegsprong of iets ontweek, was terugsturen met de buitenteugel.
Uiteraard heeft dit geen zin, want het 'enge' is al voorbij en je paard heeft dat fijn mogen ontwijken.
Als mijn paard nu ergens uitwijkt of wegspringt draai ik direct een volte en werk extra in met m'n binnenbeen.
Ik zoek de grens op, daag 'm een beetje uit en beloon 'm met de stem als-ie braaf is (want als ik 'm een klopje geef zit ik al snel weer aan de overkant.)
Op die manier vraag ik hem zich te concentreren en minder te letten op andere dingen die om hem heen gebeuren.
Het paard moet de training ahw 'spannender' gaan vinden dan de vogeltjes in de heg, of het paard dat naar de paddock gebracht wordt.