Elzepelze schreef:Ja precies.. Die mening deel ik ook.. Maar jonge paarden, hoe merk je dat ze schirkken om het schrikken of omdat ze schrikken omdat ze het echt eng vinden?
Als mijn jonge paard het echt eng vindt dan gaat ze snurken/blazen. Als ze schrikt om het schrikken doet ze dat niet en gaat ze dribbelen of probeert ze steeds naar voren te springen. Ze heeft bij de vorige persoon die met haar gewerkt heeft helaas geleerd dat als ze gaat rennen, er vandoor probeert te gaan, enzovoorts ze eronderuit kan komen.
Ik voel het meestal aankomen.. dat dr hoofd verder omhoog komt, ze haar rug spant en dan zet ik dr gelijk op een volte of halt houden en in de achteruit en dan meteen weer wegstappen of als ik op het midden rij laat ik dr meteen een paar pasjes wijken en dan beloon ik haar. En dan ga ik meestal nog een keer langs dezelfde plek. Omdat ik haar aandacht vraag vergeet ze meestal dat ze moeilijk wilde gaan doen. Als ze dit doet, maar ook als ze echt iets eng vindt, dan ga ik niet tegen dr praten van: rustig maar. Dat ziet ze namelijk als beloning of als bevestiging dat het inderdaad 'eng' is of dat het inderdaad iets is om moeilijk bij te doen.
Mocht ik het niet aanvoelen en ze geeft een schrikreactie dan doe ik net of ik gek ben en rij gewoon door. Sowieso helpt het heel erg als je vanaf dat je erop stapt leiding geeft, zelfverzekerd rijden: in je hele rijden het paard ondersteunen (zoals phi uitlegt) en bezig houden.
edit: als je paard echt ergens niet langs wil dan vind ik het ook geen schande om af te stappen en er een paar keer aan de hand langs te lopen en weer op te stappen. Het gaat er mij niet om hoe ze er langs gaat, als ze er maar langs gaat (mijne krijgt er dan vaak meer vertrouwen in als ze aan mijn lichaamstaal kan zien dat er niets is) En niet gaan denken: owjee die ene plek komt er weer aan, wat gaat mn paard doen? Niet afwachten maar rijden