Citaat:
In de bak begon het avontuur pas echt: er was namelijk de avond ervoor een splinternieuw juryhokje geplaatst dat Ultra nog niet gezien had. Stoer paard als ze is liep ze er direct nieuwsgierig op af, maar toen zag ze het ineens: daar in dat hok bewoog iets, er zaten twee levensgrote kabouters in (lees: de jury en schrijver) Tja, toen zat de spanning erin. Na een stuurloos galopje door de bak vond de jury dat we maar moesten beginnen. Nou, er kwam niet veel van terecht. Ik kreeg Ultra sowieso niet in de buurt van het kabouterhokje, had haar tempo niet onder controle, en ze was ook niet aan het been, waardoor sturen ook niet zo best ging We zijn ook nog een keer fout gereden omdat ik zo snel ging dat de voorlezer het niet bij kon houden, en ik heb geloof ik ergens een volte te weinig gereden, maar Ultra heeft wel midden in dit gespannen geheel even halsgestrekt! (niet op het goede moment zodat we er geen punten voor kregen, maar dat was mijn fout). En volgens mij heb ik ook een middenstap eruit gereden, alleen ging ik later op die diagonaal slingeren waardoor ik daar ook geen punten voor kreeg. Maar nog mooier slingerde ze op de A-C lijn voor het groeten
Lichtpuntje: ik had wel een 8 voor verzorging natuurlijk!
En ik ben met een grote glimlach op mijn gezicht de bak uit gekomen, want: ik had me niet druk gemaakt over wat al die toeschouwers en de jury wel niet zouden denken En dat het niet lukte? Tja, ik heb het nog niet zo goed voor elkaar dat ik dit niveau van spanning eruit kan rijden. Maar dat komt wel, en ze went wel aan dit soort dingen.
Stukje van iemand die ik ken, en zoals zei het heeft gedaan moet iedereen het doen. Gewoon schijt hebben aan de jury, de toeschouwers, enge dingen, en weet ik veel wat. Gewoon net zo doen als normaal, want dan leert je paard meteen dat jij geen ander persoon word op wedstrijd. Gewoon rekenen op hele lage punten, en ook geen punten wíllen rijden. Gewoon zorgen dat je met een tevreden gevoel die ring weer uitkomt