Geplaatst Het gaat over een periode van 2 jaar en 2 maanden, want zolang heb ik hem nu.
Het is eigenlijk net een sprookje, dat ook veel minder leuke kanten heeft gehad.
Het niet bijzondere 2 span “ponytje” dat een prachtig dressuurpaard werd.
Ik zal bij t begin beginnen:
Ik kreeg mijn 1e paard van mijn ouders na lang zeuren. Ik kreeg haar voor mijn 16e verjaardag. Dit is dus mijn Baily.
Maar na een jaar was ik uitgereden vanwege zeer heftige artrose.
Ik wilde haar niet wegdoen, t maakte me niet uit of ik nooit meer kon rijden.
Dus toen mocht ik er een paard erbij. Hier heb ik 8 maanden mee gewacht.
Omdat ik zo verdrietig was en Baily echt het enigste paard voor mij was (dacht ik toen).
Dit is trouwens mijn mooie merrie:
Dus toen ging ik op zoek naar paarden. 2 maanden lang. 2 maanden vol teleurstellingen.
Het waren allemaal wel leuke en mooie paarden, maar het klikte met geen 1.
Uiteindelijk ben ik via een kennis aan een handelstal gekomen.
Ik kwam voor een ander paard. Ik vond hem echt verschrikkelijk. En ook verschrikkelijk lelijk.
En toen zag ik hem ineens staan. Mijn droompaard. De vonk sprong meteen over.
Ik zei: Dit is m! Dit is m!
Ik hoefde niet eens meer te rijden ik wist gewoon dat dit m was.
Hij werd eerst losgegooid en opgejaagd (dit was absoluut niet spectaculair).
En daarna voorgereden (ook niet veel bijzonders) en daarna ging ik erop:
Een echte match…
Links het andere paard uit het span (waar ik gek genoeg helemaal niets mee had ondanks dat ze op elkaar leken).
T klikte gewoon zo goed. Ik wilde hem meteen, maar er waren een aantal nadelen.
Ik zocht een jong dressuurpaard dat al wat gepresteerd had.
Die rond de 1.70m was.
En dit was een paard van 11 jaar, 1.64m (kleiner dan mijn merrie) die 6 jaar in een tweespan had gelopen. Bovendien als ik hem zo nemen zouden hij en zijn maatje uit t span uit elkaar moeten.
Mijn ouders en die kennis vonden dat ik er goed over na moest denken. Maar ik had mijn beslissing al genomen. Dit werd hem. De dag erna zijn we terug gegaan om hem te kopen.
Een week later kwamen we hem ophalen:
Thuis werd hij gekeurd. Eerst op stal klinisch en toen naar de kliniek om röntgenologisch te keuren.
Klinisch was alles top, maar röntgenologisch had hij 1 bemerking (1 3e op het geheel).
Ik was er helemaal kapot van de afspraak was dat hij terug moest nu.
Maar dat wilde ik echt niet. Na 1 nachtje erover slapen hadden we besloten hem te houden.
Nu ik over ben gestapt op een andere DA blijkt dat wat hij heeft helemaal niet zo ernstig is en dat hij het nooit iets hoeft te krijgen maar die kans er wel is. Een vriendin van mij heeft een 4 jarig paard met precies hetzelfde.
Heel veel mensen vonden het toen een domme keus. En nu zijn ze weg van hem.
Eenmaal besloten dat hij bleef ben ik lekker met hem aan de slag gegaan.
Heel veel gepoetst, want hij leek net een shetlander met die vacht.
En ik stelde hem voor aan mijn merrie. Die vond m eerst niet zo.
Maar nu zijn ze dol op elkaar:
Ook ben ik voor t eerst thuis gaan rijden:
En mijn 1e les op hem:
Moeilijk voor te stellen dat ik toen nog maar 1 dekje voor hem had…
Toen ik hem ongeveer 3 weken had werd ik op school gebeld. Er was een ongeluk met hem gebeurd. Dat ik dat hoorde stond mijn hart even stil.
Er spookte meteen door mijn hoofd dat ik hem in moest laten slapen.
Ik werd opgehaald van school en toen hoorde ik het verhaal.
Tijdens het uitmesten was er een riek in zijn achterbeen gekomen.
Het bleek ernstiger te zijn dan in de 1e instantie gedacht. Zijn pees was geraakt.
Dus ik heb een maand met hem gestapt en daarna zeer voorzichtig op gebouwd.
Hier wat foto’s van de periode daarna:
Let vooral op zijn kippe nekkie
Wat hij in het begin veel deed was keihard draven met zijn kop in de lucht.
Dan had ik helemaal geen controle meer, daarom reed ik af en toe met slof.
Als hulp voor ons beide.
Maar naarmate de tijd vorderde ging het steeds beter. We werden steeds meer een team (toen ben ik heel snel afgestapt van de slof. Ik ben er geen fan van):
Maar na onze slechte start kon het natuurlijk niet lang goed gaan. We kregen een ongeluk met dit als resultaat:
Ik ga ook wel eens naar een stal hier in de buurt, om daar lekker in de binnenbak te trainen.
Weggaan met de trailer en op vreemd terrein rijden is een goede oefening voor hem:
Het ging steeds beter:
Toen kwam het moment van ons 1e officiële wedstrijdje:
En de 2e:
Ons 1e Concours Hippique:
(inmiddels zijn we L1 met winst)
En tussendoor leuke thuiswedstrijdjes zoals een verkleedde pas de deux op muziek:
Natuurlijk krijgt hij ook ontspanning zoals leuke buitenritten (ook lekker zwemmen en ik heb zelfs een keer een buitenrit zonder zadel gemaakt vorige zomer):
Lekker in de wei staan:
En springen:
En longeren:
Maar vooral veel lol aan elkaar beleven, tutten en poseren:
En het belangrijkste: Dressuurtraining (zo doen we het nu):
We (nou ik) zijn dan ook gek op setjes.
De moraal van dit sprookje is dat niet alles altijd loopt zoals je dat graag zou willen.
Maar dat het onverwachts goed kan uitpakken.
Tegenslagen maken je alleen maar sterker.
Ik vind het meer dan toeval dat wij 3 elkaar zo gevonden hebben:
Karlos: Ik hou van je…
))
.
