Geplaatst Ik heb een prachtige merrie waar ik de afgelopen jaren eigenlijk alleen maar pech mee heb gehad.
Toen Jessie (mijn merrie) bij ons kwam had ze net zo'n 2 jaar stilgestaan. Ze moest dus in het begin weer helemaal opnieuw gegymnastiseerd worden. Ik had veel geduld met haar en probeerde haar met mijn 12 jaartjes jong weer gelukkig te maken. Jessie was heel achterdochtig en wantrouwig, later bleek dat ze al heel vaak verkocht was. Ze had dus niet veel vertrouwen meer in mensen. Het heeft me 1.5 jaar gekost om haar vertrouwen te winnen en te zorgen dat we een team werden zowel onder het zadel als erbuiten. Jessie veranderde in een heel ander paard. Ze deed erg haar best en was een echte knuffelkont. Met rijden ging het opzich wel goed alleen het nageeflijk rijden was een probleem.
Toen ging ze de eerste keer door haar rug heen. Haar rug was altijd al een zwak punt. Ik heb toen ongeveer 3 maanden fysiotherapie met haar gehad. Ik kon toen ook niet rijden. Nadat haar rug geen pijn meer deed zijn we weer begonnen met rijden. We hadden les en het ging erg goed. Het nageeflijk rijden was in het begin geen probleem, maar werd dit later wel weer. Ik had toen meteen moeten stoppen, maar ik was zo gedreven en wou zo graag presteren met haar dat ik niet nadacht. Jessie ging opnieuw door haar rug heen. Ik vond dat het mijn schuld was en dat ik veel eerder haar stil had moeten zetten en de fysio had moeten bellen. Ik neem mezelf dit nog steeds kwalijk. Jessie stond weer 2.5 maand stil en werd weer 1 keer in de week door de fysio gemasseerd en de rest van de dagen door mij. Ze herstelde weer en ik besloot het deze keer helemaal anders aan te pakken, omdat ik nooit meer dezelfde fout wou maken. Ik begon met haar te longeren waar ze heel goed op reageerde. Ze begon weer vrolijk te worden en het rijden pakte ze wel aardig op. Door wat er gebeurd was durfde ik niet zoveel meer van haar te vragen onder het rijden, omdat het me gewoon ontzettend veel pijn had gedaan te zien dat zij zoveel pijn had. Het ging wel goed, maar ik had toch het gevoel dat er iets nog niet klopte. Ik heb toen nu ongeveer een maand geleden Steffi van der Laarse (osteopate) bij haar gehad en toen bleek dat haar bekken al jaren scheef stond! Haar eerste halswervel zat ook vast en Steffi zei dat ze daardoor waarschijnlijk altijd hoofdpijn had. Ik schrok hier heel erg van, vooral van het scheve bekken, maar ik begreep nu wel waarom ze al die jaren zo dwars was geweest onder het zadel. Steffi behandelde haar en ze reageerde heel goed. Ik moest wel een nieuw zadel aanschaffen, wat we dezelfde week nog gedaan hebben. Ik ben nu dus weer begonnen met rijden, maar het gaat nog niet zo goed als ik zou willen. Jessie is nog steeds koppig en ze luistert niet naar me. Ik heb het gevoel dat ze me niet tegemoet komt en ik wordt daar boos om. Ik heb heel veel geld besteed aan de fysio, osteopate en het zadel en ik vind het heel jammer dat het allemaal niet helpt. Ik besteed bij het rijden het grootste gedeelte aan het losrijden en ik probeer haar daarbij lang en laag te rijden, maar zelfs dit doet ze niet. Ze luistert niet naar mijn hand. Ze is goed aan het been en zet haar achterhand er ook goed onder, maar met de voorkant doet ze niet veel. Als ze nageeft, probeer ik ook te ontspannen, maar daar neemt ze dan meteen weer gebruik van. Als je haar 1 vinger geeft neemt ze je hele hand zeg maar. Ik wil geduld hebben met haar, maar ik begin het op te geven. Ik ben nu al 4 jaar bezig met haar en het schiet gewoon niet op... Ik hoop dat jullie wat tips voor me hebben om mijn probleem op te lossen. Ik heb wel les en goede ook dus dat is het probleem niet
