Geplaatst Donderdagmiddag ziek naar huis gegaan van mijn werk. Flinke griep en een vervelend kuchje. Gauw mijn bed ingedoken en een gat in de dag geslapen, om vrijdag net iets fitter op te staan. Om half 2 reden we weg richting Bierbeek. Door de regen, uiteraard
In één keer goed gereden en nog in het licht aangekomen. Navy in een stal gezet, dat vond ze helemaal niks. Veel te tochtig, te druk en een afstap (van gangpad de stal in) van zeker 50cm. Met wat kuil en slobber toch een "huis ver van huis" geprobeerd te creeëren en onder tussen de tent opgezet. Zodra die stond begon het als een gek te hozen. Bakken tegelijk vielen uit de hemel en ik vreesde voor het parcours.
Wij wat gegeten in Leuven (erg mooi centrum, zeker een bezoekje waard wat architectuur betreft
) en daarna de slaapzak ingedoken.6 uur ging de wekker. Flink gewandeld met Navy, ingeschreven, betaald en om 8 uur naar de voorkeuring. En dáár begon het gedonder; een B. Wat baalde ik daarvan. Maar, vol vetrouwen in de VETs gingen we toch van start.
Onze laatste missie dit seizoen: CEI**, 120km (2x60). Een nieuwe ervaring, nooit eerder gestart over 2 dagen én onze eerste CEI in het buitenland.
De eerste kilometers vlogen letterlijk voorbij. In een keurige draf van exact 15km/u zweefde we over de bergen, heuvels en dalen heen. Navy liep als een zonnetje en ik was zó blij dat ze het klimmen en afdalen zo goed oppakte. Binnen no-time bij de Vetgate en direct aangeboden. Alles prima, wel weer een B en daarom een Re-Exam. Alles prima daar en dus vrolijk door.
Niet dus. Het terrein was inmiddels veranderd in een groot zwemparadijs (zonder verwarming) en waar we net nog konden draven, moesten we nu echt stappen. Overal blubber (waar we dan echt tot onze knieen in zakte), veel takken, veel kasseienwegen en continu klimmen en dalen (en allez, da's nog une hille opgaaf vor zoo une Neerlandse knol). Navy had hem zitten. Ploeteren door modder en van bovenaf zeik- en zeiknat geregend worden; da's niet leuk. Tot op het bot waren we nat en we hebben dan ook alle tijd genomen voor dat rondje dat we nodig hadden. Het was echt zwaar en ik gokte dat morgen weer starten er niet van zou komen.
Bij de tweede vetgate (op 60km), was weer alles goed. Ze liep beter en de VETs gaven me een B, maar niet iedereen was het daarmee eens. Veel gewandeld met die dappere Nederlandse vlakke-paden-knol en klaar gemaakt voor de nacht.
Yara de Boer (die op de 2x80, CEI*** gestart was), was er helaas uitgehaald. Paard kreupel. Yara vond het terreinveel te zwaar en dacht dat het daardoor kwam. Ik had te doen met haar, omdat haar hele WK-kwalificatie hier vanaf hing. En ergens dacht ik; als zíj er al uit gaan, met véél meer buitenland-ervaring, hoe zal dat dan morgen met ons gaan?
De hele nacht heeft het doorgeregend. Het was een grote puinzooi en ontzettend koud. Navy was de nacht echter goed doorgekomen (maar te weinig gegeten en gedronken en daardoor wat ingetrokken) en de voorkeuring was weer prima (op die B na..).
Ik was van plan het tot het eerste groompunt te proberen en dan te besluiten om te keren of door te gaan. Met de laatste 30km van gister in mijn achterhoofd dacht ik dat nóg eens 60km te veel van het goede zou zijn. Ze had het gister al moeilijk, laat staan vandaag. Ik heb ook tegen mijn vader+grooms gezegd: het gaat hem niet worden vandaag.
Tot de start. Navy was een heel ander paard. Draafde vrolijk en soepel weg alsof ze niks gedaan had gister en direct vielen alle zorgen van mijn schouders. Ik pinkte een traantje weg van trotsheid; die kleine dappere knol heeft ons goed voor de gek gehouden. Voorzichtig, maar vastberaden hebben we onze kilometers uitgereden, samen met een Luxemburgse, wat erg gezellig was. De paarden lagen elkaar zowaar (unicum voor Navy).
In de vetgate was alles weer prima (weer direct aangeboden) en het laatste rondje ging het beste van alle rondjes. Ik heb dat rondje een lach op mijn gezicht gehad die er neit vanaf te branden was. Ik droomde. Was zo trots op die kleine knol.
En toen gefinisht. Had ik never nooit gedacht na zaterdag. Ik kon direct aanbieden en we zijn goedgekeurd. Wat een heerlijk gevoel na zo'n worsteling. Wat een toppaard is het ook.
Dat was het dus. De laatste wedstrijd zit erop. Ik heb nu veel meer vertrouwen in het buitenland, ze liep deze heuvels alsof ze vlak waren en dat was toch mijn grootste vrees. Ik ben meer dan 100% tevreden met deze rit. Supertrots. Onze snelheid weet ik nog niet exact, maar ik gok rond de 14km/u. We waren 4e van de 5 Young Riders en daarmee hebben we ons oorspronkelijke doel (bij de eerste 50% eindigen) niet gehaald, maar dat maakt niks uit. Ze heeft het super gedaan. Dappere pony van me!
Ik kijk terug naar dit seizoen met gemengde gevoelens. Ik heb zware wedstrijden gehad (Lanaken, Fasna) en wedstrijden op een wolk gezeten (Zelhem, Bierbeek). We hebben dit seizoen 550 wedstrijdkilometers gemaakt en geen een keer afgekeurd. Iets om trots op te zijn. Navy gaat nu een vakantie tegemoed en mag even helemaal bij komen. Ik laat de dierenarts even kijken naar linksachter, want die B's vertrouw ik niet helemaal. En dan ga ik me klaarmaken voor een volgend seizoen. Met een betere opbouw (ik dnek dat daar de wisselende wedstrijden aan te wijten zijn) en meer buitenland. En we maken ons natuurlijk klaar voor die beruchte 160-er.
Wie had dat ooit gedacht? Navy, die zich klaar maakt voor een 160-er? Ben zo trots op die meid!!!
Op een wonder kan je wachten, het onmogelijke duurt langer.
Iedereen gefeliciteerd met afgelopen seizoen!
. 
