Voor mij was dit een leuke training, omdat mijn beide vriendjes actief meededen:
Hercules onder het zadel en Michel instruerend en fotograferend


Hercules is een Groninger ruin die uit zichzelf niet buitengewoon indrukwekkend ruim loopt. Dat verklaart mijn karmijnkleurige snuit
.
Het was dus de bedoeling dat Herc zijn beentjes strekte, niet dat ik mijn armen strekte *bloossss*


Die twee schattige meisjes op het hek waren ons bijna fataal geworden (lees: "Whèèèlp!")


"Alleraardigst, zo`n grasknipbrommachine!"
(Dit is dus typisch Herc: eerst op tilt slaan door twee onschuldige koters en even later gemoedereerd een grasmaaier-in-functie bestuderen...
Met dank aan fotograaf Michel!
, een geit en twee alternatieve schapen. Dat is op zich al stressfactor 8 voor mijn paardebeest, maar als er door zijn 'imposante' geknor dan ook nog eens een verdekt opgestelde groep eenden beledigd kwakend opvliegt, dan is de taks echt wel bereikt hoor...
). Dat pikken veel paarden namelijk niet en het jonge grut waarmee ik doorgaans werk al helemaal niet. 
! 