Geplaatst Ik was op de terugweg uit het bos, en moet het laatste stukje altijd alleen. Ik was al de hele dag lekker aan het rijden geweest. Op de terugweg ging alles ontspannen. Toen sloeg hij ineens op hol. Toen zijn we (blijkbaar) onderuit gegaan met z'n tweeën. Ik moest naar het ziekenhuis, en ben bijna 5 uur buiten westen geweest. Nouja, ik praatte wel, maar allemaal achterste voren, en gebruikte de verkeerde worden. En ik kan me er helemaal niks van herrineren.
De dokters dachten dat er iets fout was met mijn herssenen.
Nouja, achteraf 'alleen maar' een hele zware herssenschudding, zwaar gekneusde knie en een paar schaafwondjes.
Ik kan er zelf dus helemaal niets meer van herinneren. Ik heb dus nou ook helemaal geen schrik. Maar mijn moeder heeft me meegemaakt, hoe ik eraan toe was na de val en die is zich kapot geschrokken.
Ze is nu heel voorzichtig. We hebben nou gewoon in binnen- en buitenbak gereden, en hij is gewoon weer 'normaal'.
Nu word het allemaal weer lekker weer, en ik krijg weer helemaal de kriebels van het buitenrijden.
Maar wat zouden jullie doen?
Op stal zeiden ze dat ik bijv. een passoabit kon proberen. Gewoon een teugel aan de bovenste ring, en 1 aan de onderste. Dat áls hij sterk word dat ik de onderste teugel erbij kan pakken.
Ik zelf dacht bijv. om met z'n 2en, of een groepje, steeds weer kleine stukjes naar buiten te gaan, en gewoon lekker ontspannen rond te kijken. Ik weet niet of hij er zich nog iets van herinnert, maar ook een beetje voormezelf en voor me moeder.
Nouja, graag tips over hoe ik het het beste kan aanpakken
