Geplaatst hij heeft altijd al veel buiging gehad in zijn sprong maar plaatst het achterbeen nu er veel meer onder als dat hij voor een paar maanden terug deed.
Ook begint hij nu met wat meer kniegebruik te lopen. Zijn hals heeft zich ook aardig doorontwikkeld.
Even losdraven:
Touwtjes eraan:
Geconcentreerde blik met schuimmondje:
Triumph heeft een hele poos stilgestaan,
nadat ik redelijk hersteld was van mijn knie heb ik hem laten castreren en daarna vond ik hem niet fijn meer lopen. Wel als hij gewoon los in de paddock, wei of bak liep, maar niet wanneer ik hem weer wilde oppakken aan de longe. Hij werd dan heel kort aan de voorkant, de meeste mensen zagen er weinig aan, maar het was niet wat het voorheen was.
Ik kan mijzelf achteraf wel voor mijn kop slaan want nu weet ik eindelijk waar het aan ligt. De laatste keer dat ik hem longeerde voor de castratie heeft hij een aantal mallotige springen gemaakt, daarbij trok hij de longeersingel meer naar voren en zo spieste hij het pinnetje van de gesp in zijn been, dat was toen een aardig diep putje.
Hij is dus achteraf heel gevoelig geweest op die singel, zodra hij hem weer tegen zijn voorbeen aanvoelde stapte hij gelijk weg en maakte zijn pas net niet helemaal af. Ik ben zo opgelucht! Had er echt pijn in mijn buik van! Vandaag heb ik de singel anders vastgemaakt en hij liep eerst nog wat twijfelachtig, maar daarna als een zonnetje.
Ik heb van hem maar een paar fotootjes gemaakt, want was te veel aan het genieten
Ik probeer hem beter op het achterbeen te krijgen maar dat gaat meestal nog ten kostte van zijn front:
En als ik meer uitdrukking in het front wil loopt hij van het achterbeen af:
Iedere keer heeft hij een korte periode dat hij wat 'wringt', maar daarbij wel sluit, redelijk op het achterbeen blijft en ook nog front houdt:
. 
