Geplaatst: 15-01-06 18:15 GEDULD
Mulan heeft ook zo'n periode gehad. Stilstaan, omdraaien, achteruit lopen zo de weg op of een sloot in.
Ging ik eraf, was het probleem opgelost en konden we er langs. Maar dat was niet wat ik wilde. Ik had echt geen zin om voor elke scheet van dat paard af te moeten.
Dus ging het als volgt:
we liepen buiten op een dijk (daar moesten we altijd over als we naar buiten gingen, de auto's scheurden daar als gekken, dus er viel weinig uit te vechten)
Mulan stond stil, deed paar passen acheruit en probeerde om te draaien. Lukte niet, dus bleef stil staan. Ik gaf been. Mulan liep nog verder achteruit. Ik gaf been (lees SCHOP) Mulan ging beetje omhoog. Ik gaf tik met zweep. Mulan rolde met ogen en kwam recht omhoog, begon te hijgen en raakte flink in paniek en opgefokt. Liep weer achteruit, bijna voor een auto of de dijk af.
Ik liep paars aan, kon er uiteindelijk af omdat het gavaarlijk werd.
Na een tijdje als volgt opgelost:
Wil jij stilstaan? Prima, ik wacht wel. Achteruit lopen is been, dat mag niet. Stilstaan is prima. Maar dan wel lekker diep ingesteld.
En dan maar wachten.
De mensen die aan de dijk woonden begonnen me al te kennen. Er kwam zelfs een man een keer naar buiten die vroeg of hij een pizza voor me moest bestellen.
Stond ik er 25 minuten....
Maar het werd elke dag korter. Stond ze daar, diep ingesteld te kijken. Ze had geen reden om in paniek te raken of bang te doen, want ik vroeg haar niet erlangs te gaan. Achteruit mocht niet, vooruit was haar eigen keuze.
En jawel, na verloop van tijd was het helemaal over.ONdertussen kan ik buiten overal langs en door. Als ik zeg dat het goed is, is het goed. Soms aarzelt ze nog heel even. Dan staan we heel even stil, kijkt ze nog eens goed, stel ik haar even gerust en dan gaan we er keurig langs.
Ik hoef nooit meer af te stappen, ze loopt niet meer achteruit en komt niet meer omhoog.
Geduld is een schone zaak... wel moeilijk maar de moeite waard!
en ook hier was het vrij snel gedaan op de manier van hierboven. 
)