Bertuss schreef:Ten eerste is dressuur voor elk paard noodzakelijk. Geen enkel paard is er namelijk op gebouwd om een ruiter te dragen. Daar zullen we dus iets aan moeten doen. Gymnastiseren.
Laat ik even simpel beginnen, voor mij is 'aanleuning' en 'aan de teugel' iets compleet verschillends. Zelf gebruik ik het woord aan de teugel eigenlijk nooit, vind het geen fijne benaming. Aanleuning komt voor uit een actieve achterhand en een paard dat volledig in balans gaat, rechtgericht en ontspannen is. De actieve achterhand zorgt ervoor dat het paard zijn buikspieren aanspant, zijn rug loslaat en zijn hals laat zakken met zijn neus (iets) voor de loodlijn. Dát is voor mij aanleuning. En aanleuning is noodzakelijk voor ieder paard, anders krijgt het dier geheit last van zijn rug omdat die er niet op is getraint om het gewicht van de ruiter te dragen. Met aanleuning houdt het paard zijn hoofd dus voor de borst.
Dan nu 'aan de teugel'.
Ik kan nooit goed de definitie van aan de teugel uitleggen, omdat ik het begrip nooit gebruik. Voor mij is aan de teugel de oprichting, en oprichting vind ik niet noodzakelijk (even los van de wedstrijdpaarden in de hogere klasses). Het resultaat van oprichting is dat het paard zijn hoofd óp zijn borst draagt, en zijn achterhand dusdanig laat zakken omdat zijn achterbenen goed onder het lichaam worden geplaatst. Veel mensen denken dat ze oprichting kunnen verkrijgen zonder te beginnen met een simpele aanleuning. Hier is dus niks van waar. Maargoed, ieder zijn eigen mening.
Even in het kort: Ik vind aanleuning noodzakelijk voor iéder paard, maar laat dan de oprichting nog even achterwege als je er nog niet aan toe bent.
Maar veel manegeponytjes kennen volgens mij niet eens aanleuning...