Romytjuuh schreef:lama
Beest dat spuugt
k krijg mijn pony niej in stelling!!!!!!
Moderators: Neonlight, C_arola, Firelight, Sica, Dyonne, NadjaNadja, balance, Essie73
- sjokkemeule
-
- Berichten: 1012
- Geregistreerd: 01-06-04
- Woonplaats: Geesteren
Geplaatst: 26-08-04 11:22
Een paard is recht, wanneer het recht vooruit kijkt en van bovenaf gezien, zijn hals, rug, achterhand en staart één lijn vormen. Als het goed is komt dit alleen voor wanneer er een rechte lijn wordt gereden.
Een paard is gebogen wanneer van bovenaf gezien de hals, rug en staart de omtrek van een bepaalde denkbeeldige cirkel volgen. De achterhand kan natuurlijk niet meebuigen daar het bekken één geheel is! Vanuit de lendenen volgt de achterhand echter wel deze denkbeeldige cirkel.
Hoe krijg je in vredesnaam als ruiter dat beest in een bocht?
Theoretisch eigenlijk heel simpel: neem een zweepje in één hand. Hoeveel vingers heb je minimaal nodig om dit zweepje te buigen?
Nee, dat is fout. Het juiste antwoord is natuurlijk drie. Wanneer je met je wijsvinger en pink aan de ene kant en je duim daartussenin aan de andere kant duwt dan buigt het zweepje keurig om je duim.
Vertaal even.
Het zweepje is je paard en die hand dat ben jij. Je wijsvinger is je buitenteugel en je pink is je buitenbeen dat meer naar achter ligt. Je duim is je binnenbeen dat op de plaats blijft. Simpel toch?
In rijkunstige termen luidt dit als volgt: Drijf met je binnenbeen je paard naar je buitenteugel en buitenbeen en vang het daarmee op. Voilà, daar is de buiging.
Hoe zit dat dan met je binnenteugel?
Het enige wat je binnenteugel doet, is het onderhouden van de nageeflijkheid. Wanneer de binnenhand éxtra ophoudinkjes maakt (en dus ook steeds weer toestaat!) dan zal je paard -de buitenteugel volgend- met zijn hoofd iets meer naar binnen komen. Dit heet stelling.
In elke wending moet je paard dus correct gesteld én gebogen gaan.
Doordat het paard stelling geeft wordt het binnenvoorbeen meer belast. Hierdoor is het paard geneigd om naar binnen te komen. Immers, het zwaartepunt verplaatst zich naar binnen.
De wending is geboren!
Door het krijgen van de juiste stelling, waarbij het paard dus lichter wordt op de binnenteugel, zal het paard meer in aanleuning gaan op de buitenteugel. Dit komt goed uit daar de buitenteugel de grootte van de buiging in de hals moet aangeven. De buitenteugel komt dus -iets zwaarder- tegen de hals te liggen, terwijl de binnenteugel -iets lichter- vanzelf van de hals afkomt.
Dit alles gebeurt zonder dat je je handen naar binnen hoeft te verplaatsen!
Alles kost energie.
Hoe meer je vraagt, hoe meer energie dit kost. Het voorbereiden, inzetten en volgen van een wending kost impuls. Het mooiste is het wanneer dit niet opvalt voor toeschouwers. Om voldoende impuls te onderhouden zul je dus actiever moeten drijven. Dit doe je met je zit, van binnenachter naar buitenvoor en met je binnenbeen. Hierdoor komt je paard meer aan de buitenhulpen, zodat de begeleiding/begrenzing optimaal wordt.
Nog even op een rijtje.
Je buitenteugel is vrij passief, tegen de hals en bepaalt de mate van buiging in de hals, het moment van inzetten van de wending en begrenst tegen het wegvallen van de voorhand naar buiten.
Je buitenbeen dat iets meer naar achter ligt maar vrij passief is, voorkomt alleen het uitzwaaien van de achterhand. In de wending horen de achterbenen immers in hetzelfde spoor te gaan als de voorbenen.
Je binnenhand vraagt, licht actief, meer nageeflijkheid. Hierdoor ontstaat stelling: het meer ontspannen van nek en kaakgewricht. Meer niet.
Je binnenbeen blijft op de plaats en is actief. Het onderhoudt de impuls, zorgt in combinatie met de buitenhulpen voor lengtebuiging en voorkomt naar binnen vallen.