Jippie schreef:En dit heet nu nageeflijkFijn gevoel is dat he!!
Zo te lezen heb je nu voor het eerst fatsoenlijk les, super toch!!
Je eerdere methode noem ik altijd: schop 'm naar voren en trek 'm in de krul. Daar wordt je zelf heel moe en niet blij van en je paard ook niet.
Die eerdere methode kun je inderdaad schoppen en trekken noemen. Helaas voelen veel mensen die dat doen zich daardoor toch niet aangesproken, omdat zij niet trekken. Ze gebruiken namelijk:
-kneepjes in de teugel
-een weerstand biedende hand
-een combinatie van beiden
-een lage, brede teugelvoering die het paard de weg naar beneden laat zien
-een speelse teugelvoering die het paard bij de les houdt
Right. En met deze termen wordt echt bloedserieus les gegeven in de dressuur. Dit zijn niet de buurmeisjes die door hun achtertuin op hun shetten hobbelen.
Fijn gevoel is dat he!!

Bovendien moet je vertrouwen hebben in de instructeur en zelf leren wanneer je het goed doet. Vandaar dat ik ook zo blij ben met mijn clubles én privéles. Zonder die intensieve begeleiding zou ik het denk ik absoluut niet voor elkaar krijgen. Nu loop ik tegen punten aan waarbij ik met mijn instructeur overleg van hoe of wat. Zodat ik zelf ook de logica snap 

) Wel merkte ik dat ik aan het eind lange teugel wilde geven en dat hij helemaal mijn hand volgde met zijn neusje eruit ipv meteen los te trekken zoals ie normaal wel eens doet. Denk dat dat positief is? 
Ze is zelfs nageeflijk geworden