Geplaatst Wanroij is best een eindje weg (vanaf onze stal precies twee uur rijden) maar we gingen met de tweepaardstrailer, dus onze knollen hoefden zich onderweg niet te vervelen en we waren er ook eigenlijk zo. Bij de voorkeuring was alles in orde en we konden starten.
Het duurde even voordat er ontspanning was, we kwamen onderweg ook van alles tegen wat we thuis niet hebben: houten bruggetjes, slootjes, stuwtjes met vallend water... Maar toch hadden de paarden al vrij snel hun ritme gevonden.
Bij de P/A kreeg Suus tien minuten straftijd: haar Marco had de inhalende klasse 2-ruiters nogal spannend gevonden en zijn hartslag was net wat te hoog. Viool was meteen goed, ik wilde wel op Suus wachten maar daar was Suus het niet mee eens: ik moest maar gewoon doorrijden, zij zou wel volgen. Dus zo gezegd, zo gedaan: we vervolgden ieder apart de route.
Viool moest even overtuigd worden dat ze toch echt in haar eentje de P/A af moest, maar toen ging ook snel de turbo erop. Onderweg kwamen we door een natuurgebied met wildhekken: de Highlanders die we daar tegenkwamen, maakten absoluut geen indruk op haar (een goede oefening voor Laag Soeren volgend jaar!).
Af en toe kwamen we onderweg met een ander paard te rijden en dan was ze niet meer vooruit te branden, ze was erg 'kleverig' en dat terwijl ze niet eens hengstig was. Met Marco samen ging het nog wel, die kent ze, maar met een vreemd paard was het geen succes.
Op een gegeven moment kwamen we achter een Duitse deelneemster terecht die nogal rommelig reed: dan weer 500 meter in een vliegende draf, dan weer vol op de rem, dan weer een eind stappen... En tot mijn grote frustratie besloot Viool hetzelfde te doen. Bij een oversteek met helpers zag ze ineens dat andere paard niet meer en besloot toen midden op de weg stil te gaan staan. Niet meer vooruit te branden. Totdat ze weer ingehaald werd in een vliegende draf, hup in galop erachteraan.
Gelukkig konden we bij een groomplaats in ons uppie verder en toen ging de turbo er weer op en die bleef erop tot de finish: ik had mijn handen vol aan haar toen ik er eenmaal naast liep, ze liep maar te dribbelen en te hinniken. Even een testje gedaan: tot nu toe was ik elke keer 2 km voor de P/A of finish gaan stappen en op 1 km ernaast gaan lopen, nu besloot ik tot 1500 m te draven en tot 500 m te blijven zitten. De HF bij de finish was niet anders dan anders: weer 48, net als in KWB en Ommen! Bij de nakeuring was-ie zelfs 40, zeer netjes en dat voor een Haf die toch al wel een redelijk vachtje heeft!
Van die vacht lijkt ze dus weinig last te hebben. Tijdens het rijden is de HF nu wel iets hoger dan dat-ie in de zomer was, maar het herstel is er niet minder om. We hebben het tweede stuk zelfs nog een eindje gegaloppeerd (doen we niet vaak en de HF wordt dan vrij hoog) maar ook dat leek geen invloed te hebben. Verder ook allemaal A's voor locomotie (bij de nakeuring zei de vet: 'Die kan nog wel een rondje'). Ik ben trots op de Tiroler volbloed!
Nu mogen we dus in klasse 2 uitkomen! Ik heb er wel vertrouwen in dat ze die aan kan, iig een rit tot 60 km. Langere ritten wil ik ook eigenlijk niet met haar doen aangezien ze al een vrij druk programma heeft: ze maakt haar kilometers hoofdzakelijk in het tuig en mijn stalhoudster is haar ook net in het vierspan gaan rijden, wat erg goed gaat. Ik hoef ook niet per se veel wedstrijden met haar te rijden, als ik het volgende seizoen drie keer start vind ik het prima en of dat nou klasse 1 of 2 is maakt me ook niet veel uit. Ze doet het leuk, ze heeft er plezier in en ze heeft mooie waarden - dat zijn toch wel belangrijke ingrediënten voor het endurancerijden.
Ondanks de blessure van Retje heb ik dus toch een mooi wedstrijdseizoen gehad: met Retje in mei onze eerste 100+ en met Viool klasse 2 startgerechtigd (we waren gisteren zelfs nog 11e in een deelnemersveld van 25!).
Volgend jaar hoop ik Retje weer te kunnen starten. Het lijkt goed te gaan met zijn been: het wordt al een tijdlang niet meer dik of warm na een (onbedoeld) sprintje in de wei of ijsberen langs het draad en volgens mijn fysio is dat een goed teken. Eind november gaan we weer scannen en ik heb goede hoop dat we in december weer mogen beginnen.
Nu eerst het indoor-enduranceseizoen nog.
Een paar foto's (HIER staan er meer):
Op weg naar de voorkeuring: Kiwi met Viool...
...en Suus met Marco
Hartslag...
...en locomotie
Bij het eerste groompunt viel blijkbaar iets te lachen
Suus en haar grooms in actie
Na de P/A - met de turbo erop
Kiwi ontdekt haar grooms
Water is goed voor Viooltjes...
...daar gaan ze flink van groeien en bloeien
Nog 2 km tot de finish...
...en binnen!
Best grappig, die grote grijns op bijna iedere foto. Je zou haast gaan denken dat ik het leuk vind om endurance te rijden.
