Geplaatst M = de pony in kwestie
G = het paard in kwestie
Nou, hier het verhaal van een (oud)stalgenootje van mij:
Eergisteren leek het voor A. een dag zoals alle andere.
Totdat ze aan het eind van de middag naar haar paarden ging om ze een fijne poetsbeurt te geven.
Toen ze daar mee klaar was vroeg de stalhouder haar of ze nog even wilde helpen met het binnen zetten van de paarden.
Dat deed ze, en alles ging tot daar aan toe net zo als alle andere keren dat ze de paarden binnen zette.
Op een gegeven moment bleef de pony M. stokstijf voor de stallen staan,
ze mestte een keer, liet een paar flinke winden en viel ineens achterover tegen de muur aan, en meteen daarna zakte ze door haar benen languit op de grond.
A. schrok zich helemaal lam natuurlijk en riep meteen de stalhouder erbij die ook op het erf rondliep.
Zij zette vervolgens meteen de koude waterslang op het paard in de hoop dat ze daarop zou reageren.
Maar er gebeurde niks. De stalhouder rende meteen naar binnen om de veearts te bellen en ondertussen probeerde A. nog te reanimeren,
voor zover dat dan wil bij een paard.
Ze had zelfs nog wat mond op mond beademing gedaan,
in haar neus geblazen en in haar ogen geprikt om te zien of ze daar nog op reageerde. Niks!
Ze zag wel dat haar tong helemaal blauw/paars was en dat is vaak het teken dat er iets met het hart niet helemaal in orde is.
De veearts was er in een recordtempo (binnen 10 minuten) daar kunnen de
112-diensten nog van leren.
Maargoed, de veearts constateerde meteen dat M. een hartstilstand heeft gehad.
Natuurlijk moesten de eigenaars gebeld worden.
Maar die waren in geen velden of wegen te bekennen.
Ze namen hun telefoons niet op en bij hun thuis werd er niet open gedaan.
Via een buurman hoorden A. en de stalhouder dat ze gezellig op vakantie waren gegaan, zonder dit even te melden aan iemand!
Na veel gezoek kwamen ze er achter waar de eigenaars zaten,
dus zijn ze in de auto gestapt en de eigenaars op gaan zoeken.
Zo ontdaan als A. en de stalhouder waren zo nuchter en ongeïnteresseerd reageerden de eigenaars. Alsof het om een kapotte autolamp ging!
Oh, goh wat raar, nouja… Dan zullen we de verzekering maar even bellen om het door te geven. En moeten we nog wat regelen zodat ze opgehaald wordt of doen jullie dat?
Zelfs hun dochter van 13 (van wie de pony was) reageerde alleen met "oh, tsss wat raar" en ging weer verder met televisie kijken en spelen met de hond. Ze zei nog wel dat ze zoiets een keer eerder op een manege had gezien en dat dat wel een maf gezicht was geweest.....
Een ruime dag later kwamen de eigenaars op stal.
A. dacht dat ze toch nog even afscheid kwamen nemen,
want de pony was nog niet opgehaald door de Rendac.
De man liep echter gelijk door naar het weiland.
Ze hebben nog een paard, eentje van bijna 18 en die begint de laatste tijd wel wat last van zijn benen te krijgen, daarvoor kan hij speciale ijzers krijgen en dan kan hij vrijwel pijnloos lopen.
Maar dat vonden ze geldverspilling en onzin, dus daar begonnen ze niet aan.
Maar nog wel iedere week rijden terwijl dat beest last van zijn benen heeft!
Alles voor hun eigen pleziertjes dus.
Maargoed, wat blijkt… Ze waren er gisteren niet om afscheid te nemen
(ze zijn niet eens bij de pony in de buurt geweest, terwijl ze wisten dat ze er nog lag.)
Ze waren er om dat andere paard dus op te halen en naar de slacht te brengen!
Iedereen op stal wist dus van niks!
Pas toen het paard al weg was vertelde die vrouw het tegen de stalhouder, die ondertussen net thuisgekomen was.
Ze hebben dat arme beest gewoon zo uit de wei getrokken en naar de slacht gebracht.
De stalhouder, A. en de rest van stal konden dus niet eens afscheid nemen.
Terwijl dat paard toch 3 jaar op stal heeft gestaan, die je drie jaar lang te eten hebt gegeven, hebt geaaid, en naar de wei hebt gebracht.
Ook hier deden ze weer heel laconiek over.
Zo van: Ach, Opgeruimd staat netjes....
Sorry dat ik het zeg...Ik hoop dat het ze nooit meer lukt om aan een paard te komen!
(Want als ik het goed begrijp wilden ze toch wel weer aan een nieuw paard!)
M. en G. --- Rust zacht in jullie eeuwige weilanden…
p.s.: het is een nogal lang verhaal geworden zie ik...
