Geplaatst Zoals sommigen wel weten sta ik met me pony op prive stalling. Bij een oudere man. Daar heeft hij ook zijn pony's staan. 4 van hem, 1 van mij en 1 van een vriendin (rimkje). Daar staat ook de jaarling, Sabrina.
Gister werd ik gebelt door Flip (staleigenaar) Sabrina wou niet meer staan en ademde heel zwaar en diep. De DA was al onderweg. IK geijk op de fiest gesprongen en erheen.
IK had een vrij goede band met Sabrina, aangezien wij (ik en rimkje) zijn pony;s mogen rijden en verzorgen. IK was bezig om een heel goede band te scheppen met Sabrina, ookal is ze nog 1,5. Poesten buiten korte stukjes wandelen.
Toen ik Sab zag in de stal liggen zag ht er niet lekker uit... Haar benen leken verlamd... Ze at wel goed door. Ik voorzichtig aan de bene gevoeld en ze bewoog ze wel uitzichzelf.
Eingelijk was de DA er, ik had ondertussen al een halster omgedaan. Met de Da samen een paar keer haar proberen overeind te duwen. Ze wou wel maar ze zakte door haar benen heen... Ze kon zichzelf niet houden. Ook heeft de DA met zo'n schokjes apperaat in der rug en benen geprikt. Ze vertoonde wel normaal respons, dus de DA kon zo gauw niet weten wat het was.
Vooral omdat een maand geleden alle paarden van stal nog helemaal waren geeent en bloed en mest controle hadden gehad. Ze waren vorige week allemaal ontwort. En Sab werd ontwormd met een paste voor veulens.
De da gaf ons toen 2 keuzes: 1. Haar gelijk laten inslapen. 2. Haar nu een prik geven en dan hopen dat ze morgen staat, zoniet morgen inslapen...
Wij kozen voor de tweede, dus gister een prik gehad. Vanochtend word ik door de stal eigenaar gebelt...
Ze staat nog steeds niet...
Straks word de DA gebelt en word ze ingeslapen...
IK ga er ook bij zijn... Misschien dat ik nog een paar laatste foto;s van haar neem....
Sabrina
Ze heeft het levenslicht gezien in de avond van 31.08.2004. Het was de avond van de opening van de Olympische Spelen. Vermoend naar de kleindochter van Flip.
Ze kwam voor het eerst oog in oog met mij toen ze 2 was. Sindsdien heb ik haar nooit meer met rust gelaten. Een aaitje als ik langs liep, later met haar en moeder wandelen. Toen ze was afgspeent alleen met haar wandelen. Poesten zodat ze daar aan went. IK zag haar veranderen. Maar een boef was het altijd.
Nooit bang, altijd in voor een uitdaging. Een pittige tante, met karakter. Maar ze had een zwak voor kroelen, achter haar oortjes op haar nek en op haar wang.
Nu zomaar, niemand weet waarom... Kan je niet meer staan. We hebben een nacht gehoopt. Maar jij wou niet. We zagen op de momenten dat je wou, je wou staan... maar je benen niet.
Op 19.03.2006 zul je gaan van onze wereld. Maar jij word nooit vergeten!
Sorry dat het zo lang is geworden, maar ik moest het even opschrijven..
IK ga straks naar stal om bij het moment te zijn...
