Geplaatst: 23-04-05 16:01 Vorig jaar heeft Kawa een schuiver gemaakt in de sneeuw.
Niemand heeft het zien gebeuren, dus hoe het precies gegaan is weten we niet.
Echter hij kwam niet meer uit de wei, toen alles binnenstond omdat hij niet meer kon lopen.
Millimeter bij ,millimeter is hij naar binnen gekomen, waar hij in de stal, op de zelfde plek bleef staan.
Hij was wel gewoon vrolijk, maar zette geen stap, niet eens om te eten.
Bij zijn elleboog rechtsvoor zat een dikke bult.
Da erbij gehaald en die zei dat hij spier scheuring had.
Box rust was het advies, met wat stappen, later alleen in de wei zodat hij niet stond te klieren met de andere. En daarna weer bij de rest in de wei.
En alles leek voorspoedig te gaan, want de dag erop liep hij al weer een beetje en dat ging elke dag wat beterder.
Na een poosje ging hij ook weer spelen enz. en leek het redelijk de goede kant uit te gaan.
Maar 1 ding bleef, het rechtervoor been, zette hij niet meer zover naar voren als het andere.
Verkoos daarom ook graag de linkergalop, zodat hij niet zover naar voren hoefde te grijpen.
In draf bleef hij kort.
Da nog eens gevraagd, maar dat kwam met de tijd allemaal goed.
Juist omdat hij elke dag weidegang had.
Ik mocht ondertussen van hem weer rijden, liefst veel rechtuit in het bos.
En de ene keer ging het wel, de andere keer vond ik het niks en werd er veel gestapt.
Maar echt goed was het steeds niet.
Nog eens advies gevraagd, of ik misschien balkjes moest laten lopen, als soort van fisio therapie, of juist op de wei zetten.
Weer het zelfde antwoord, met de tijd kwam het allemaal oké.
Ondertussen wisten we dat we gingen verhuizen en werd het rijden toch al bijna niks en ik wist dat het er in de winter zeker niet meer van zou komen.
Wat ik juist een fijn idee vond, nog een lange tijd extra rust, met toch de hele dag wei, zodat hij kon doen wat hij wilde, belasten zoals hij wilde. Zodat hij lekker op kon knappen.
Maar van de winter heb ik vaak met tranen in mijn ogen zijn draf aanschouwd.
Al was het niet elke dag even erg.
Vanaf hier naar gisteren
Na de goede verhalen op bokt over Steffi van de Laarse, wilde ik er haar eens naar laten kijken. Want van de Da werd ik niet veel wijzer. Eerst zou ze vorige maand komen, maar helaas had ze dat afgebeld en nu kwam ze gister. En aangezien we niet wisten hoe hij uitgeschoven was, dacht ik dat het misschien wel op een heel andere plek ook nog wat zat, zodat hij daarom voor misschien niet kon herstellen. En dacht dat Steffi dan wel de aangewezen persoon zou zijn, dat te ontdekken.
Ze heeft Kawa helemaal onderzocht en er waren wel wat plekjes waar hij op reageerde, maar niets overdreven ernstigs.
Maar wel die plek bij de elleboog.
Daar zat het nog steeds niet goed. Dus niet ergens anders ook nog in de split gelegen.
En Steffi dacht dat daar dus wel meer aan de hand was geweest dan alleen een spierscheuring.
En dat er nu artrose was ontwikkeld op die plek
Waar ze eigenlijk niet veel aan kon doen.
Als dat ik nu “Glucosamine complex speciaal” van de groene os bij moet voeren (iemand daar bekend mee?) En lijnzaadolie.
En dan maar hopen op verbetering.
Ik mag nu stappen als ik erop zit.
Maar verder niet rijden. Dus ik ben voorlopig (en misschien wel langer
) helemaal uitgereden.Maar dat is niet het ergste, ik hoop maar dat Kawa goed gaat reageren op die Glucosamine, zodat hij er minder hinder van heeft.
Steffi vond Kawa wel een erg lief paard, wat ze ook verschillende keren heeft gezegd.
En idd, dat is hij ook, mijn grote schat, ik hoop maar dat aanslaat...
hoop inderdaad dat hij er goed op gaat reageren, en dat is dus maar afwachten...
werkt goed, maar ben ook tevreden over Cortaflex wat mn spat&HKO paardje krijgt 
achter dit keer, diagonaal aan haar slechtste been.
een paar weken later mailde steffi dat ze langs kon komen. Ondanks het feit dat het "opgelost" was, wilde ik haar toch een keer meemaken 
