Geplaatst 
zal bij het begin beginnen
Inmiddels alweer 4 dikke maanden geleden is me paardje geopereerd aan haar kniegewricht welke was beschadigd. Er zaten allemaal uistupsels op het gewricht en deze beschadigden het kraakbeen.
Door middel van een operatie hebben ze dit dus allemaal weer mooi glad gemaakt zodat het niet erger ging worden, daarna moest ze een maand op stalrust en een maan 3 keer per dag 10 minuten stappen. Daarna zou ze normaal gesproken weer aan het werk mogen mits ze lekker liep. Echter er was maar een kleine kans (50/50) dat dit zou gebeuren!! Haar kraakbeen was toch wel heel erg aangetast hadden ze tijdens de operatie vastgesteld.... echt afwachten dus...
Nou na die 2 maanden was ze dus alles behalve goed. Dus de dierenarts van Utrecht zei dat het in principe hier ophield en we zelf moesten beslissen hoe lang we er nog mee door gingen (met stappen met de hoop dat het beter zou worden, niemand kon zeggen of het beter zou worden en hoe lang dat zou duren). Voor mijn ouders was dit al genoeg en wouden er eigenlijk mee kappen...
Ik die een heel speciaal plekje in mijn hart heb voor dit paard (welke niet 'zomaar' een paard is maar daar zal ik verder niet op ingaan waarom en hoe) wou dit natuurlijk nog niet! Dus ik doorgezet dat we nog met haar naar Erik (laarakker) gingen om te kijken wat die er nog mee kon.
Nou wij hem het hele verhaal verteld.. hij wij er nog wel zien en dan konden we verder beslissen wat we deden.
Het is nou 2,5 weken geleden dat we bij hem zijn geweest en we besloten hebben het nog 4 maanden te proberen. Om een aantal redenen nl:
* Ten eerste zei zijn gevoel dat het nu nog te vroeg was om het al op te geven. Ze is nou eenmaal nog steeds heel vrolijk, goed te spreken en ziet er niet uit dat ze staat te creperen van de pijn of levensmoe is
* Daarnaast kent hij haar heel goed en weet dat ze een vechter is, ze is al een keer eerder afgekeurd en heeft meerdere dingen meegemaakt waarvan menig dacht dat het niet meer goed zou komen. Tot nu toe is ze er steeds weer bovenop gekomen.
* Hij had wel door dat ik er voor mezelf nog geen vrede mee kon hebben als we dit niet gingen proberen en het nu al opgaven.
* En hij zag het als een uitdaging ook voor zichzelf om dit weer goed te krijgen.
* Als we haar niet meer 100% goed krijgen maar wel zo dat ze redelijk pijnvrij in de wei kan lopen wil ik haar gaan gebruiken als fokmerrie en dat vond hij het ook zeker waard omdat het zeker een leuke merrie is en ze dan nog een waardig leven kan hebben
Dus ze is behandeld met acupunctuur en heeft allerlei medicijnen...
Dat was op maandag... op Woensdag had ze een hele dikke knie en kwam er allemaal viezigheid uit.
Donderdag nog steeds heel dik (echt een opgeblazen ballon) en kwam er nattigheid uit echt vocht denk ik...Erik wist ook niet waar het van kwam medicijnen of behandeling of iets anders maar we moetsen maar aankijken.
Dat is nu inmiddels 2 weken geleden en haar knie is inmiddels daarna weer helemaal dun geworden (bijna net zo dun als haar goed knie en zo dun was die na de operatie nooit meer geweest) en nu weer een stuk dikker... ook loopt ze weer een stuk beroerder...
Ik ga nog steeds voor zover mogelijk 3 keer per dag 10 minuten met r stappen en als ik echt niet kan regel ik iemand anders... maar begin de hoop te verliezen. Ze is sind 1,5 week weer heel erg timide en chagerijnig en loopt dus weer een stuk beroerder... Nadat we bij erik geweest waren had ik weer hoop en energy maar nu zakt de moed weer in me schoenen..
Het gaat ook allemaal steeds langer duren dus je onthoud steeds minder waarvoor je het allemaal doet... hoe fijn het was om samen te gaan rijden en keihard te trainen of heerlijk in het bos uit te waaien...
Ik weet wel dat vaak als iets behandeld word zoals bv je rug dat het eerst vaak erger word en dan pas beter maar zie t nu even niet meer...
ben ik wel realistisch bezig of heeft het echt allemaal geen zin meer? Het zou al heel bijzonder zijn als ze ooit geneest en helemaal als ze weer de sport in kan maar de wonderen zijn de wereld toch nog niet uit? of wel?
Sterkte! 
