Ik krijg een belletje van de eigenaresse van Wendy en Spider, of ik het tuig kan komen brengen omdat er iemand kwam kijken naar de paarden, om ze te kopen. Ik schrok, maar ze stelde me nog gerust door te zeggen dat niets zeker was. Ik dacht dat Wendy ze wel af zou schrikken.
Ik kom daar met het tuig wat ik bijna elke dag gepoetst heb en die vrouw weet zich niet zo goed een houding te geven, logisch, ze maakt me kapot en dat weet ze.
Haar man komt vrolijk binnen: Ze nemen ze allebei!
Ik zakte door de grond! Maar hield me sterk, niet huilen, ze gaan weg bij deze mensen, dat is positief!Ik heb nog geholpen Spider op te laden en daar de naam op de auto gelezen, maar door het verdriet alweer bijna vergeten, het was iets met Bladel, uit Drunen, de handelaar waar ze allebei ook vandaan kwamen. Waar Spider als 2 jarige ingereden is en Wendy van zich af is gaan bijten.
Toen ze over Wendy begonnen had ik het niet meer, ik wilde niet zien hoe ze vecht om niet de trailer op te moeten en hoe ze naar me zal hinniken. Ik kon het gewoon niet meer aan en ben jankend naar huis gegaan.
Ik kan alleen nog maar janken nu. Wendy... mijn maatje.... mijn alles! Hoeveel we al bereikt hadden! En zij maken het zomaar kapot!
Ik kan het nog steeds niet geloven, wat een klap.
Na de dood van Kim dacht ik al vaak aan stoppen, dat was ook mijn maatje, maar met Wendy was de band nog veel sterker, er was zoveel verbeterd, we hadden zo'n lol en ze gaf me zoveel zelfvertrouwen! Dat zal ik nooit meer met een ander paard hebben.....
Zomaar weg.......
Mijn vriendinnetje, mijn alles! Nooit meer haar zachte vacht aan kunnen raken, nooit meer haar zacht gesnuif in mijn gezicht.... niets..... meer.....

Nooit meer Wendy.....
Maar dat zien we nog wel. 