na een half jaar hard knokken tegen de ziekte is gisteren de strijd opgegeven. hij kwam in dat half jaar nauwelijks bij en de laatste 2 weken viel ie alleen maar af, begon ie heel slecht te lopen, begon ie te vallen en werd ie afgestoten door de andere paarden op de wei. gisteren dus besloten dat mijn lieve schat een spuitje krijgt
hij is afgelopen maandag pas 16 geworden.... net iets te vroeg naar mijn smaak
de DA was er net.. beau werd eerst verdoofd zodat we rustig afscheid konden nemen, en hij deed dat ook. opeens werd zijn hoofdje zwaar en legde hij zijn neus op mijn heup
. toen was k verloren en begon keihard te janken. toen kwam de defenitive spuit (k had het nog nooit mee gemaakt) en plotseling kiept hij achterover, valt op zijn rug, draait op zijn zij en begint als een gek te spartelen en met zijn benen te slaan
. mijn moeder trok me weg en toen ie rustig was trok k me los en ging bij zijn hoofd zitten. tussen 5 en 10 min. (denk k t leek langer) stopte zijn hartje ermee. k heb em toen nog een kwartier/ 20 min. geaaid en afscheid genomen en toen werd het zeil erover heen gelegd. later bleek dat spartellen van de ataxie uit te komen.t was dus anders gegaan dan k gehoop/gedacht had. maar belangrijkste is dat hij uit zijn lijden verlost is en rust heeft
moest het ff kwijt...
beau love ya 4-ever and never forget you
