Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : Gisteren, 23:06

Over de klik met je paard - herintreder

Geplaatst door de TopicStarter : Gisteren, 23:06

Hoi allemaal, ik loop al een tijdje ergens mee rond en wil graag eens jullie horen over het volgende. Van mijn 8e tot en met 18e heb ik altijd pony/paard gereden. Niets was te gek, regelmatig gevallen, zelfs een gebroken arm gehad, maar geen angst en stapte ook zo overal op. Van mijn 14e tot en met 18e een eigen E-pony gehad. Onbeleerd gekocht als 4-jarige, was niet verkeersmak, maar alles zelf geleerd en daar reed ik de hele wereld mee uit. Door omstandigheden moest ze verkocht worden toen ze 8 was en ik heb daar veel verdriet van gehad. Was een tijdlang helemaal klaar met paarden hierdoor. Wel op mijn 26e nog een half jaartje les gehad. Harde val gemaakt en ik reed samen met een vriendin die in die tijd ernstig ziek raakte, en later ook overleden. Dus toen was het klaar.

Ondertussen dikke 17 jaar verder, kinderen gekregen in de tussentijd, waarvan 1 dochter die heel graag wilde paardrijden. Na 2 jaar zeuren toegegeven en haar veel geleerd, door alle kennis van vroeger. Dus dat was twee jaar geleden. Ik was toen zelf 43. Weer tussen de paarden met het idee gekomen misschien zelf ook weer eens op een paard te stappen. Zo gezegd zo gedaan. Na een jaar op manege te rijden toch het verlangen om weer een eigen paard te kopen, teruggaand naar de herinneringen van de eigen pony vroeger. Tijd rond gekeken en 5 maanden geleden uiteindelijk een 6-jarige ruin gekocht. Vrij groot paard, 170 schofthoogte en ik moest toch wel erg wennen aan het formaat. Tijdens het proefrijden reden zowel dochter en ik erop, en dat ging goed, maar ik had wel wat een onbehaaglijk gevoel steeds. Meerdere keren gereden voor over te gaan tot koop, met het idee gewoon te moeten wennen aan zijn grootte. En dat gevoel had ik vooral in de binnenbak, maar buiten op het terrein niet. Maar wel erg getwijfeld of ik nu wel of niet naar dat gevoel moest luisteren. Uiteindelijk toch maar mezelf moed ingesproken met het idee door genoeg oefening en tijd zal dat gevoel wel verdwijnen.

We zijn nu 5 maanden verder. Op de eerste stalling wat tegenslag en al vrij snel, na enkele weken, op een andere stal terecht gekomen waar we naar tevredenheid staan. Hier het rijden opgepakt en grondwerklessen. Paard had door de verhuizingen tijdlang moeite om op gewicht te komen. Dierenarts erbij gehad kijken wat er aan de hand was, ook een maagscan om zweren uit te sluiten, want paard veranderde ook wel qua gedrag na enkele weken op de nieuwe stal. Uiteindelijk blijkt dat voernijd te zijn, waardoor hij in de stal best wel agressief kan zijn, maar ik ben verder niet bang voor hem ofzo en ik heb al duidelijke afspraken met hem wat ik van hem verwacht bij het voeren. Hij is nu weer tiptop in orrde en goed op gewicht. Maar wat er wel speelt is, dat onbehaaglijke gevoel komt bij tijd en wijle opspelen.. Het is een gevoel van onzekerheid, onbehaaglijkheid.

Afgelopen weken hebben we meerdere keren fijne lessen gereden, maar als ik alleen ben met hem tijdens het rijden, dan versterken we elkaars onzekerheid, zo lijkt het wel. Nu ik 45 ben, ben ik allang niet meer die held die ik vroeger was. Als paard dan eens wat onrustig reageert, raak ik daar zelf ook heel gespannen van. Tijdens de laatste les ging hij ook even op de loop met me door de bak en hoewel ik prima blijf zitten, op dat moment ook geen last heb van angst of iets, komt dat steeds pas als ik thuis ben en erover na ga denken. Dan komt weer dat vervelende onbehaaglijke gevoel op. Het is net of ik er niet zeker van ben of dit paard goed bij me past. En misschien is dat ook wel zo. Nu gaan we qua rijden en grondwerk zeker vooruit, maar er hoeft maar iets te zijn, dan overheerst dat al de positieve dingen die we tot nu toe hebben gedaan. En dat vind ik heel lastig.

Herkent iemand zich hierin en is dit ooit goed gekomen? Met mijn pony vroeger had ik gewoon een hele goede band, maar toen was ik ook veel vrijmoediger, kende geen angst. Nu op deze leeftijd is dat toch wel anders. Ik denk regelmatig had ik maar een kruising koudbloed en wat ouder gekocht, verkeersmak enz., in plaats van dit KWPN paard dat toch nog wel veel moet leren. Het is op de voernijd na ook echt wel een lieverd verder en ik wil ook graag het beste voor hem. Toch blijft dat irritante gevoel en ik wil daar graag van af.., maar hoe?

**Geplaatst**: Gisteren, 23:17

Re: Over de klik met je paard - herintreder

Geplaatst: Gisteren, 23:17

Goh, ik zou je nu willen geruststellen en zeggen dat het wel goedkomt, maar op geen enkel moment had je het yes-gevoel bij dit paard. Had je tijdens het jaar op de manege af en toe ook dezelfde zorgen of genoot je toen wel meer?

**Geplaatst door de TopicStarter** : Gisteren, 23:37

Geplaatst door de TopicStarter : Gisteren, 23:37

Gini schreef:
Goh, ik zou je nu willen geruststellen en zeggen dat het wel goedkomt, maar op geen enkel moment had je het yes-gevoel bij dit paard. Had je tijdens het jaar op de manege af en toe ook dezelfde zorgen of genoot je toen wel meer?

Op de manege had ik dit niet, zo onbehaaglijk. Ik denk ook doordat dat hele makke paardjes zijn waar ook kinderen op reden. Maar dat zat dan ook geen enkele uitdaging aan. Ook van vroeger ken ik dit gevoel niet. Dat yes-gevoel heb ik zo nu en dan wel nadat we een goeie les hebben gereden, maar er hoeft maar iets te gebeuren en dan ga ik weer helemaal twijfelen aan mezelf. Heb ook wel angst om te vallen, dat speelt ook wel mee.

**Geplaatst**: Gisteren, 23:59

Geplaatst: Gisteren, 23:59

Ik herken dit zeker, maar het is wel echt je eigen mindset die de onrust en het onbehagelijke creëert, waarop het paard dan reageert.

Het lijkt enorm op mijn situatie : Ik ben als 21 jarige flink verkeerd terecht gekomen na een val tijdens het opstappen op mijn jonge paard. Heb anderhalf jaar moeten revalideren. Ik was altijd wel een voorzichtige ruiter, maar na dit voorval heb ik jaren niet gereden.

We hebben zelf gelderse paarden, over het algemeen doodbraaf, wel wakker. En ik rij nu sinds 5 jaar weer op mijn eigen gefokte 18 jarige, die superbraaf is , maar wel wakker.
Het opstapmoment blijft voor mij spanning, heb grondwerklessen gehad, en ook hulp bij afvloeien met het opstappen, maar ik blijf een spanning behouden op het moment van opstappen. No matter what ik doe.

Als ik maar eenmaal zit en in een goede flow daarna wegrij is het goed, is er nog steeds enige spanning door wat dan ook, dan blijf ik in die negatieve flow zitten, waardoor ik het zelfs voor elkaar krijg om mijn 18 jarige mega betrouwbare merrie enorm onzeker te maken en dan zitten we 10 minuten later in zo'n spanning dat we beide niet meer bestuurbaar zijn

Ik heb mezelf dus ook echt aangeleerd om of'
1. Iemand te vragen er even naast te staan met het opstappen, als ik zelf mijn dag niet zo heb. Waardoor ik meer vertrouwen heb en dus net die ondersteuning me genoeg rust geeft om me over mijn eigen dramatische mindset heen te zetten.
2. Als we in spanning wegrijden mezelf uit die negatieve gedachten te praten, diep te zuchten, teugels los en rijden.
Kom ik er na een halve ronde niet uit, dan stap ik af en doe ik wat TrT oefeningen aan de hand, waarbij we beide stress en spanning afvloeien.

Je eigen mind kan je zo enorm in de weg zitten in deze situaties, en het is, tenminste voor mij, een langdurig proces van echt mezelf leren kennen wat helpt om het af te vloeien. En dit niet mijn paard haar probleem te maken, zegmaar. Ik hoor haar mentor te zijn, ook als ze een keer onzeker is.

Ik weet niet of het zo een beetje logisch klinkt, of herkenbaar, maar ik denk dat ik altijd een bepaalde spanning ga houden met opstappen, maar ik word gewoon te gelukkig van het rijden om het voor altijd op te moeten geven. Ik denk dat veel mensen die ouder zijn hetzelfde gevoel ervaren, je realiseert je gewoon meer de consequenties die eraan vast zitten als het wel goed mis gaat, en ja, dat kan met de meest brave manege 'knol'. Als kind en tiener was ik daar totaal niet mee bezig

Laatst bijgewerkt door Cheytjuh op Vandaag, 00:13, in het totaal 2 keer bewerkt

**Geplaatst**: Vandaag, 00:08

Re: Over de klik met je paard - herintreder

Geplaatst: Vandaag, 00:08

Helaas kan ik je niet helpen met dat gevoel.

Ik heb zelf een pony vanaf mijn 16de deden de gekste dingen. Niks was te gek eigenlijk.
Inmiddels ben ik in de 30 en heb ik nog de zelfde pony maar voel ik me minder vertrouwd als vroeger in het zadel. Hoewel ze bij kinderen bomproef is wil ze bij mij nog wel eens naar huis als we op buitenrit zijn.

Ik denk dat dat gevoel ook wel komt omdat je nu de gevaren en risico's beseft.

**Geplaatst**: 48 min geleden

Re: Over de klik met je paard - herintreder

Geplaatst: 48 min geleden

Je hebt hem pas 5 maanden, ik denk dat het te vroeg is om een conclusie te trekken dat je geen klik hebt. Dat je niet meer zo stoer en onbezonnen bent als vroeger is heel normaal. Geef het wat tijd.

Nomineer dit bericht ×