Geplaatst 
Voor sommige zal het groot wel meevallen, maar na jaren IJslanders vind ik hem gigantisch 
Na een tijdje meeliften in het Molleke topic, verdient deze lieverd zijn eigen topic. Een nieuwe stal, een nieuw begin.
Cerano is een bijna 19-jarige ruin van Radisson x Ferro, maar liefst 1m73 groot en met een peperkoeken hartje
2,5 jaar geleden heb ik een ernstig rij-ongeluk gehad. Na een ritje in de ambulance werd op Spoed vlot geconstateerd dat mijn bovenbeen in een paar stukken uiteen lag. Spiraalbreuk om het nog wat gecompliceerder te maken. De chirurg, nochtans een oude rot in het vak, stond versteld en kon niet stoppen met vragen hoe ik dát voor elkaar heb gekregen. Nooit een goed teken...
Operatie, 4 maanden bedrust, veel fysio en opnieuw leren lopen. Toen ik eindelijk op de been was, kwam het paardenvirus weer opzetten. De chirurg gaf groen licht en zei dat ik 100% de oude zou worden. Ik kocht het veulen waar ik al een tijdje verliefd op was.
Lang verhaal kort: ik heb nog geen 50% herstel voor elkaar gekregen. Mijn conditie weigert terug te komen. Het been is ook scheef aan elkaar gegroeid wat een chronisch overbelaste knie tot gevolg heeft met de nodige pijn. Door regelmatig brace-gebruik (het is eerder een robotbeen) is dat gelukkig redelijk onder controle.
Maar met mijn lieve kleintje lukte het niet, hoe extreem braaf hij ook was. Hij wist heel goed dat als hij even lastig deed, ik zo snel uitgeput raakte dat hij alles kon doen. Zijn jeugdig enthousiasme kon mijn gebrekkige lichaam niet meer aan. Na héél lang wikken, wegen, twijfelen, keuzes maken, die keuzes wijzigen, nog wat meer twijfelen, huilbuien, depressie en woede-aanvallen naar mezelf toe (omdat mijn lichaam me zo in de steek liet op cruciale momenten) heb ik besloten het aanbod van mijn toenmalige instructrice aan te nemen. Ik verzorgde en reed al een tijdje een paard van haar, waarmee het goed klikte. Cerano was zijn naam. Zij had veel interesse in Molleke. We besloten te ruilen.
Mijn verhaal met Cerano begint eigenlijk iets meer dan een jaar terug. Ik reed een ander paard, een Haflinger, van mijn instructrice. Dit klikte echter voor geen meter. Wat niet aan het paard lag, ik ben gewoon niet zo'n liefhebber van koudbloeden. Ze stelde voor om te gaan grondwerken met Cerano: warmbloeden zijn meer mijn ding.
Zo gezegd, zo gedaan. Dat duurde niet lang
Na 2 sessies met een compleet hysterisch paard dat ik met geen mogelijkheid gestopt kreeg op de grond was ik compleet geïntimideerd en besloot ik verder te gaan met de Haflinger. No way dat ik ooit op dat gekke paard zou kruipen... Dit was in januari/februari 2025. Cerano was echter de enige in onze groep paarden die nooit echt aandacht kreeg terwijl hij daar wel naar snakte. Softie die ik ben, vond ik dat uitermate zielig en nam ik hem soms mee voor een poetsbeurt. Enkel poetsen en kroelen, niets meer.
Beetje bij beetje begonnen we naar elkaar toe te groeien. Cerano had eerder in zijn leven slechte ervaringen gehad met mensen en heeft daardoor moeite met mensen zijn vertrouwen geven. Naarmate we met het poetsen elkaar beter leerden kennen, merkte ik dat ik meer en meer zijn vertrouwen kreeg.
30 juli 2025 werd onverwachts de datum waarop de schakelaar omging. Ik zat slecht in mijn vel maar ik had les met het Hafje. Ik kende hem en ik wist dat dat met mijn gemoedstoestand niet goed ging komen... Dus ik vroeg of het een optie zou zijn om Cerano te nemen voor een dubbele longeles.
Tijdens het poetsen werd ik al helemaal relax. Mijn instructrice nam hem eerst, toen dat goed ging, nam ik het over.
Wát een paard
Hij was geweldig en voelde zo heerlijk aan. Zeer licht op de hulpen, zeer werkwillig, een plezier om mee te werken en doordat hij zo zacht was, kostte alles minder moeite. Wel zo fijn als je van het minste doodop bent.De week erna, op 6 augustus, ging een meisje van stal er even op na mijn les. Ik voelde me daarna zeker genoeg om zelf even een rondje te doen op hem. In stap, voor de zekerheid had mijn instructrice hem aan een halstertouw vast en liep ze mee. Hij was stikbraaf.
Op 16 augustus reed ik mijn eerste les net hem. Dat ging goed en ik heb met een grote glimlach op hem gezeten. Ik besloot om met hem door te gaan.
Een periode van wekelijkse lessen volgden. Ik deed mijn eerste drafje. Hij gooide wel hoog op, maar heeft zo'n verende gangen dat het geen moeite kost. Ik kon zelfs een stukje doorzitten, iets waar ik écht niet goed in ben. Ik werd steeds meer verliefd op hem. Het klikte tussen ons, het viel de instructrice ook op. Het vertrouwen tussen ons groeide met de week. Op 24 oktober hakte ik de knoop door: hij werd van mij.
Ik gaf hem een goede APK beurt. Hij was altijd nogal stijf en hield zijn rug en staart vast. Ik maakte een afspraak met de osteopaat en de zadelpasser. Dat deed wonderen! Hij is er nog niet, maar hij laat los en je ziet zijn rug nu bewegen waar hij eerder 1 blok onbeweeglijk beton was. Ook de tandarts kwam langs voor een controle. We konden er tegenaan.
Door het slechte weer lag ik er een maand uit. Met knikkende knietjes stapte ik op. Hij was geweldig, sjokte gewoon zijn rondje tot nijn brein dacht "meid, je zit op Cerano, die gaat echt niks doen" en ik het stokje weer kon overnemen. Wat een braaf paard. Genieten.
Door het steeds slechter wordende weer besloot ik om rustig uit te kijken naar een stal met binnenbak. Ik krijg altijd ontzettende migraine van wind, iets wat je aan de kust amper kunt vermijden. Puntje bij paaltje liep ik bijna continu met barstende hoofdpijn hierdoor. Daarnaast waren er wat wijzigingen in stalbeleid waar ik me niet in kon vinden.
Ik had 2 harde eisen: hij moet elke dag naar buiten, zo lang mogelijk, in een paddock die groot genoeg is om zijn benen te strekken. En er moet voldoende, liefst quasi onbeperkt, ruwvoer zijn. Geen makkelijke combinatie in deze contreien... Maar wie zoekt, die vindt, en op 31 januari 2026 ging hij naar zijn nieuwe plek.
Een nieuw begin voor ons. En wat pakt hij het ontzettend goed op! Vanaf dag 1 had hij al nieuwe vriendschappen gesloten. Vandaag heb ik even gelongeerd. Hij doet alsof hij er al jaren staat...
Cerano zal mijn laatste paard zijn. Ik heb niet de illusie dat mijn gezondheid na hem nog goed genoeg zal zijn voor een ander paard. De enige reden dat het met hem lukt, is omdat hij een vreselijk lief dier is dat zich helemaal aanpast aan me. Kan ik niets, is dat prima. Kan ik enkel longeren of een paar rondjes op hem stappen, is dat prima. Voel ik me heel goed en pak ik hem wat meer op in draf, is dat prima. Alles mag, niets moet met hem. Hij is zeer voorzichtig met me en als hij voelt dat het teveel wordt, gaat hij stappen of stilstaan. Er is niets meer te bekennen van dat hysterische paard vorig jaar. Integendeel, hij is nu een bijzonder betrouwbaar paard.
Hopelijk mogen we nog vele jaren samen spenderen
