Dit topic dient vooral voor mezelf om het even van me af te schrijven, en als er bokkers zijn die mijn situatie herkennen hoor ik ook graag jullie meningen!
Voor diegenen die het verhaal van mij en mijn pony nog niet kennen, hier een beknopte samenvatting: Ik heb haar in 2019 gekocht als rijpony en 3 jaar lang vele solo buitenritten gemaakt. Ze is daarna beleerd voor de wagen omdat ik last kreeg van mijn knieën, en dit vond ze nog leuker dan de ritten ook nog. Eind 2024 begonnen haar PSSM symptomen meer op te spelen en kon ik het voor mezelf niet meer verantwoorden om haar hier in Nederland te houden, dus is ze net voor de kerst verhuisd naar Frankrijk.
Hier doet ze het super goed op de combinatie 24/7 buiten op weides met gras en hooi dat heel laag in suikers is. Van een pony die andere paarden niet kon uitstaan naar een pony die gelukkig leeft in een grote kudde zonder nog maar iets te moeten (behalve braaf zijn bij de smid, da en tandarts dan haha). Ze is dus nog steeds van mij en kost me nog steeds 2000+ per jaar, alleen zie ik haar niet meer en kan maar een paar dagen per jaar van haar genieten.
Ze staat er dus nu dik een jaar, en na een aantal verzorgpaarden hier gehad te hebben merk ik dat ik ze allemaal met haar vergelijk en de klik die ik met haar had mis. Ik stap op de koets bij mensen die stuk voor stuk ontzettend aardig zijn, maar merk dat al deze paarden bijvoorbeeld niet braaf stilstaan voor de koets. Nala daarentegen stond als aan de grond genageld totdat ze een commando kreeg, dus ik merk dat ik hier erg gespannen/nerveus van word. Om maar een voorbeeld te noemen waarin ik haar mis. Maar ook het letterlijk kunnen denken wat zij denkt en verwachten wat ze zou gaan doen mis ik. Al weet ik dat het oneerlijk is om te vergelijken hoe op elkaar ingespeeld je bent bij een paard dat je al 3+ jaar onder het zadel leerde kennen en een paard dat je pas net kent.
Ik mis de zorgen die ik om Nala had absoluut niet. Ook mis ik het gevoel van dwingen niet waarmee we iedere rit begonnen. Vanwege haar spierpijn door haar PSSM moesten we haar aan het begin van iedere rit dwingen (soms zelfs met (voor mijn gevoel) overmatig gebruik van de zweep) om door te lopen zodat ze warm werd. Was ze eenmaal warm gelopen liep ze als een speer op de kleinste hulpen. Maar toch tob ik over een zekere mate aan "learned helplessness" die erbij kwam kijken. Ook nu als ik bij andere mensen op de koets zit denk ik, wil het paard dit wel? Heeft het er echt lol aan? Al weet ik ook weer dat een paard op de meeste nederlandse stallen niet aan zijn dagelijkse beweging toekomt als er geen mens bij komt kijken die ernaar vraagt, om het zo maar even te zeggen.
Zoals je wel kunt lezen, zit ik flink in de knoop
En toch kruipt mijn paardenbloed waar het niet gaan kan en neig ik naar opnieuw een pony hier in de buurt, liefst een shetlander. Ik houd van het koppige karakter. Maar dan zit ik weer met wat ik er dan mee zou doen. Want het gros van de shets wordt dik van lucht en als ik er dan "alleen maar" mee zou gaan wandelen voel ik me weer schuldig tegenover mijn hond, want hij wil ook graag wandelen, ookal loopt hij al tussen de 1,5 en 2 uur per dag
Ik mis de band die je met een pony die echt van jezelf is krijgt, en ook de mensen om me heen op de meeste stallen. Ook vond ik het altijd geweldig om gezellig te gaan mennen, maar twijfel daarin dus juist weer hoe leuk ik het vond en hoe leuk het paard het eigenlijk vond, zeg maar. Ik weet dat ik hier veel meer over nadenk dan de gemiddelde paardenmens, en ik zou soms zelfs terug willen naar mijn manegetijd. Oh leuk, ik mag op die en die pony rijden! Vind de pony dat wel leuk? Past het zadel wel? Het hoofdstel? Het bit? Zijn de hoeven wel optimaal? Heeft de pony die dag al gereden? Krijgt hij genoeg rust? Is hij goed op gewicht? Komt hij genoeg buiten? Daar dacht je niet over na... je kon gewoon genieten.
Misschien een beetje brute mening maar je hebt zo geworsteld met Nala. En je weet niet wat je opnieuw terugkoopt. Dat kan net zo goed ook niet lekker uitpakken. En dan zit je met twee dieren en dubbele kosten. En het vinden van een goede pensionstal in nederland wordt steeds lastiger als je niet enorme bedragen wilt of kunt betalen aan stalgeld. 
Ik zal veel werk van haar hebben wanneer ze weer aan het werk kan, ze zal niets gratis geven maar ik denk dat het onze band uiteindelijk nog veel sterker zal maken dan die ik met mijn ruin had, juist omdat ik er veel meer werk van heb en ook door haar wordt uitgedaagd om beter te doen.
en ergens knaagt het omdat het zo fijn is om iets voor jezelf te hebben waar je zelf alles over kunt beslissen...