Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : Gisteren, 14:55

Echte ervaringen gezocht paard + baby + werk etc

Geplaatst door de TopicStarter : Gisteren, 14:55

Zoals de titel al een beetje zegt: ik ben benieuwd naar de echte, ongefilterde ervaringen van mensen die het hebben en rijden van paarden combineren met een baby/kind, werk en alles er omheen.

Ik heb weinig tot geen referentiekader, ken maar een paar mensen van mijn leeftijd (ik ben 28) die een kindje hebben en die hebben allemaal geen paard dus dat is vrijwel niet vergelijkbaar. Op termijn zou ik graag een kindje willen met mijn man, maar ik merk dat er veel onzekerheden voor me zijn nu.

Er zijn zo veel vragen die in me opkomen: hoe was de zwangerschap, heb je nog gereden tijdens en na de zwangerschap en tot hoe lang? Hoe is je planning met je paard verandert ? Ik ben gewend om in weekenden op wedstrijd te gaan, te lessen of lekker uren naar buiten te gaan met vriendinnen, daar geniet ik echt zo van.
Wat merk je aan je lichaam qua veranderingen (hier maak ik me echt heel druk over, ik ben vrij sportief en atletisch gebouwd en zou het heel erg vinden als dat nooit meer terugkomt)

Het lijkt alsof ik online alleen maar uitersten kan vinden… Mensen die de zwangerschap als één grote nachtmerrie omschrijven, paarden opgegeven, nooit meer je eigen ding kunnen doen óf het is prachtig, ik zou het nog 10x kunnen, “je accepteert je lichaam want kijk wat je er voor terug krijgt” en het valt allemaal reuze mee.

Ik hoop dat echte ervaringen van paardenmensen wat verheldering kunnen brengen :')

**Geplaatst**: Gisteren, 15:29

Re: Echte ervaringen gezocht paard + baby + werk etc

Geplaatst: Gisteren, 15:29

Ik heb twee kinderen en een eigen paard en ik heb er wel geteld 1 x opgezeten vorig jaar…
Wellicht is dit wat kort door de bocht maar wel hoe het erbij mij voorstaat

**Geplaatst**: Gisteren, 15:51

Re: Echte ervaringen gezocht paard + baby + werk etc

Geplaatst: Gisteren, 15:51

Mijn zwangerschap was vrij gemiddeld, eerste periode in de ochtend een natte vaatdoek en wat meer moe, maar ik heb heerlijk gereden tot week 12. Toen vond ik mezelf te zwaar om er op te gaan zitten en helaas is het paard in kwestie een paar maanden later overleden. Ik wilde heel graag een nieuwe maar vond nieuwe paarden testen tijdens de zwangerschap geen puik plan en daarna bleek de combi werk en gezin zo'n aanslag op m'n vrije tijd én budget dat ik er niet meer aan begonnen ben. Om me heen zie ik dat zeg driekwart van de vrouwen hun paard op den duur wegdoet, meestal als de tweede zich aandient. Dat is dan vaak omdat de kosten niet meer in verhouding zijn bij het plezier wat ze er uit halen of de tijd die ze bij hun paard spenderen (denk 500 euro aan stalgeld en je paard 1-2x per week zien, dat zijn dure minuten). De rest houdt de paarden aan omdat ze simpelweg doodongelukkig worden zonder, maar ook het geluk hebben dat het financieel en qua tijd kan. Want iemand moet de eerste jaren je kind(eren) entertainen als jij op/bij je paard zit.

**Geplaatst**: Gisteren, 15:52

Geplaatst: Gisteren, 15:52

Er is hier eerder een topic over geweest. Maar weet even niet meer hoe dat topic heette.

Zelf ben ik nooit zwanger geweest, maar mijn zusje wel (die is nu 28 en voor de 2e keer zwanger). Zij is atletisch gebouwd ook en heeft een hele fijne prettige zwangerschap gehad (na de misselijkheid in het 1e trimester). Ze heeft altijd in maatje 32/34 gepast en draagt nu na de eerste zwangerschap een maat 34/36. Ze kwam redelijk snel back in shape, alleen de buik is minder strak.
Dit is natuurlijk voor iedereen anders.
Zij kan nu wanneer de kleine naar bed is naar de paarden. Haar man is thuis.

De een blijft sporten tijdens de zwangerschap en daarna, de ander niet. Doe vooral wat goed voor jou voelt en waar jij je zeker over voelt. De een rijdt ook rustig door zwanger, de ander niet. Ook afhankelijk hoe de zwangerschap verloopt natuurlijk. En het lastige: dat is niet te voorspellen.
Op dit moment is Life as Esme zwanger (met 2 eigen paarden, waarvan 1 bereden wordt, de ander is nu te jong nog). Wellicht leuk om even bij te spieken.

Met betrekking tot de paarden:
Afhankelijk hoe jij je voelt en hoe je baby/kind is denk ik. Maar ook: hoe is je vangnet? Hoe ziet je man dit voor zich?
Hoe doe je dit nu? Hoe verdeel je nu je werk en de paarden?

**Geplaatst**: Gisteren, 15:57

Geplaatst: Gisteren, 15:57

Inderdaad even terugzoeken, is recent nog een heel lang topic over geweest.

Hier twee kinderen (3 jaar en 11 maanden), fulltime werk (40 uur) en vier paarden, waarvan drie onder het zadel en eentje die beleerd moet worden. Ik heb de paarden aan huis. Voor de dagelijkse verzorging heb ik tijd (soms helaas heel gehaast), voor het rijden is het echt een kwestie van tijd maken. Ik probeer te mikken op 2 x per week rijden, in de wintermaanden lukt dit quasi nooit. In de zomermaanden juist wat vaker.

Het is zeker niet makkelijk alleszins en ik heb heel vaak het gevoel de paarden tekort te doen. Ik mis ook soms het bezig zijn met de paarden intens. Wat ik onderschat heb: dat ik zelf gewoon heel vaak niet weg wil van mijn kinderen, zeker als ze heel klein zijn. Eigenlijk is het een constant gevecht tussen schuldgevoel naar de paarden toe en schuldgevoel naar de kinderen toe :')

edit: bij eerste zwangerschap tot 24 weken blijven rijden, bij tweede zwangerschap tot 13 weken. Qua bevalling: het werd 2 x een (spoed)keizersnede, dus dat was echt 6 weken compleet uitgeschakeld om iets te doen bij de paarden.

**Geplaatst**: Gisteren, 16:07

Re: Echte ervaringen gezocht paard + baby + werk etc

Geplaatst: Gisteren, 16:07

Een kennis van mij heeft al bijna 2 jaar niet op haar paard gezeten vanwege bekkeninstabiliteit. Die heeft daar een jaar na de geboorte van de 2e nog steeds veel last van. Zijn was niet supersportief maar wel gezond verder.

**Geplaatst door de TopicStarter** : Gisteren, 16:24

Re: Echte ervaringen gezocht paard + baby + werk etc

Geplaatst door de TopicStarter : Gisteren, 16:24

Bedankt allemaal voor de reacties!

Ik zag inderdaad een ander topic van vorig jaar, maar mijn vraag gaat ook grotendeels over het lichamelijke deel.
Tot wanneer en vanaf wanneer kon/kan je weer rijden, merk je veel verandering aan je lichaam (vergeetachtig, moe, nooit meer die kilo's kwijtgeraakt) etc. En ook over het stukje van überhaupt het hebben van een kind dat (in mijn optiek) vaak of extreem negatief bestempeld wordt (uitspraken als: als ik dit had geweten, was ik er nooit aan begonnen) of juist alleen maar positief en uitspraken die impliceren dat het alleen maar leuk en prachtig is

**Geplaatst**: Gisteren, 16:44

Geplaatst: Gisteren, 16:44

Ik ben niet echt een goed voorbeeld, ik ben na de bevalling heel erg ziek geweest, heb een sepsis gehad. Dus duurde heel lang voor ik weer een beetje de oude was. Maar het combineren van paard, gezin en werk ging wel heel fijn door onregelmatig werk, en een man die paarden ook als hobby heeft waardoor we als gezin naar stal gingen. Dus toen ik eenmaal weer het rijden op kon pakken ging dat vrij soepel op het fysieke na. Dat duurde zeker een half jaar voor het weer een beetje op rijden begon te lijken. Ik ben 3 maanden na de bevalling voor het eerst weer erop gegaan.

**Geplaatst**: Gisteren, 16:47

Re: Echte ervaringen gezocht paard + baby + werk etc

Geplaatst: Gisteren, 16:47

Het verschil ook gewoon per persoon en zwangerschap.
Ik vind rijden terwijl zwanger erg risicovol dus zou dat nooit doen. Dat is wel persoonlijk.
Een ander os te ziek, lichamelijk pijn.
Alle bevallingen zijn anders en het herstel.
Je kan iedereens evaring horen maar dat zegt echt 0 over je eigen.

Ik vind kinderen overigens niet negatief en zou het zo weer overdoen als ik kon kiezen

**Geplaatst**: Gisteren, 16:49

Geplaatst: Gisteren, 16:49

Ik had geen eigen paard (deze vroeger wel gehad). Met mijn eerste heb ik tot 20 weken kunnen rijden, daarna toch echt teveel last van mijn bekken. Daarna ben ik zo'n 10 weken na de bevalling weer begonnen met lessen. Dat was echt intensief omdat je lichamelijk echt weer moet wennen aan hoe alles werkt. Met 1 kind vond ik het rijden en ook een verzorgpaard redelijk te doen, zolang je kind een beetje slaapt. Daarna werd ik zwanger van een tweeling, en sindsdien vind ik zelfs 1 keer per week rijden al lastig. Die zwangerschap was intens, en ook de hele periode erna is en blijft druk. Ik ben dus heel blij geen eigen paard te hebben. Ik hoop wel dat in de loop van de tijd er weer iets meer energie en flexibiliteit gaat komen.
Dan heb je ook nog het mentale stukje; ik ben echt wel voorzichtiger geworden sinds de kinderen. Even een blessure dat is nooit fijn, maar met kinderen ontwricht het meteen het hele gezin. (en ook de zorg voor je eigen paard als je die hebt)

Verder ben ik wel heel blij met mijn kinderen en hoop ik als ze iets groter zijn ook met hen te kunnen genieten van paarden.

**Geplaatst**: Gisteren, 16:57

Re: Echte ervaringen gezocht paard + baby + werk etc

Geplaatst: Gisteren, 16:57

Ik ben vast ook geen gemiddelde, maar hier veel bekkenklachten gehad. Ik heb de paarden/pony s aan huis maar de eerste 3 jaar ben ik amper op stal bezig geweest. Ik vond fulltime werken, kind en paarden echt heel erg pittig. Gelukkig heeft mijn man het voor zover op kunnen vangen. Ik rij nu gemiddeld s zomers en dan probeer ik 1-2x per week. Ik hoop als we een keer een rijbak hebben dat makkelijker gaat

**Geplaatst**: Gisteren, 17:24

Geplaatst: Gisteren, 17:24

Het is allemaal niet te plannen hoe het loopt. Ik kon de eerste zwangerschap lang doorrijden. De 2 volgende zwangerschappen heb ik helemaal niet kunnen rijden door extreme misselijkheid/overgeven.

Waar het bij vriendinnen met veeleisende banen, paarden en een baby vaak mis liep was dat hun partner niet achter de paardenhobby stond. Dan kunnen (met korte nachten, vermoeidheid en een baby die enorm veel tijd en aandacht nodig heeft) snel de irritaties komen bovendrijven dat "je nu alwéér naar het paard gaat".
Mijn man en ik hebben zowel de kinderen als de zorg voor de pony's (3 aan huis) altijd gedeeld. Toen het nog baby's waren ik meer de kinderen ivm borstvoeding en hij meer de pony's, maar dat hij volledig achter mijn hobby staat en begrijpt hoe veel tijd het kost scheelt enorm.

**Geplaatst**: Gisteren, 18:28

Geplaatst: Gisteren, 18:28

Idd, doordat we als gezin de hobby delen en ik denk ook omdat we 1 dochter hebben en niet meer kinderen hebben gekregen, kon ik ook toen ze nog jong was veel naar stal. Ik vond wel dat ik veel meer vrijheid kreeg toen ze eerst naar de peuterspeelzaal en daarna naar school ging

**Geplaatst**: Gisteren, 18:33

Geplaatst: Gisteren, 18:33

Ik heb een dochter van 1,5, werk 32u en heb 1 paard en een shetlander aan huis. Ik ben met 15 weken gestopt met rijden, het ging vriezen en kon er in de bak niet op en daarna niet opnieuw begonnen. Ik vond de zwangerschap zwaar, ik had veel banden klachten en was heel moe. Ben met keizersnede bevallen maar had een heel fijn herstel en zat na 8 weken weer op het paard. Ik rij nu 3x per week, soms vaker dan voorheen. Maar ik ben vaker thuis savonds, en als ze op bed ligt zet ik de babyfoon op wifi aan en ga ik rijden.
Voor het in het bos rijden is het plannen, mijn man heeft ook wel eens plannen op zondag ochtend zodat we daar afspraken voor hebben tegenwoordig. Ik vind de combi zwaar soms, maar niet omdat ik mijn paard heb. Ik heb een veeleisende baan en we hebben beiden geen 9 tot 5 baan wat het leven soms echt stressvol en ingewikkeld maakt.
Ik ben na de bevalling wel 20kg aangekomen en heb nu even niet de energie die eraf te krijgen maar dat komt ooit nog wel.
Dus ik vind de combi goed te doen maar wel omdat paard aan huis staat en ik er niet voor weg hoef.

**Geplaatst**: Gisteren, 19:39

Geplaatst: Gisteren, 19:39

Ik ben op dit moment 3 maanden zwanger en voel me prima en rijd dus ook gewoon nog. En dat blijf ik doen zolang ik me goed blijf voelen. Ik verwacht dat ik straks na de bevalling ‘s avonds vaak moe zal zijn door slaapgebrek etc. Daarom heb ik op mijn vrije dagen oppas geregeld door mijn beide ouders, zij zullen dan 2/3 uurtjes oppassen zodat ik overdag naar m’n paard kan. En m’n partner staat ook helemaal achter mijn hobby, hij weet dat het mij heel veel oplevert qua geluk en energie. Dat scheelt ook denk ik. Op m’n werkdagen verwacht ik eigenlijk niet dat ik naar m’n paard kan, ook omdat ik er na werk wil zijn voor mijn baby. Ik denk dat ik dan zo’n 3/4x per week naar m’n paard toe kan, dat vind ik wel het minimale voor een eigen paard en vanwege de hoge kosten.

**Geplaatst**: Gisteren, 19:50

Geplaatst: Gisteren, 19:50

De zwangerschap laat ik even buiten beschouwing, ik ga alleen even in op de jaren daarna. Wat ik hoor bij jou is dat je veel waarde hecht aan vrijheid. Ik kan je de hand schudden. Mijn ervaring is, dat die vrijheid compleet WEG is met het hebben van een kind. In de weekenden urenlang weg? Ik kan dan amper genieten want ik zit dan met een schuldgevoel richting kind. Zeker de eerste pakweg 5 jaar vond kind het ook verschrikkelijk als ik weg ging. Je wordt dan verscheurd door twijfel. Je wil naar stal, maar het voelt tegelijkertijd niet goed. Bij mij kwam pas na een jaar of 6 eindelijk meer berusting.
En eerlijk? Ik zou het niet opnieuw doen. Ik houd zielsveel van mijn nageslacht, dat is het niet.

Maar die vrijheid die ik heb ‘weggegooid’, die mis ik nog élke dag. Je kunt gewoon niet meer zo egoïstisch leven zoals je dat voorheen wel deed.

**Geplaatst**: Gisteren, 19:57

Geplaatst: Gisteren, 19:57

AnnoNiemand: Jij beschrijft echt precies één van de redenen waarom manlief en ik geen kinderen hebben.
Die vrijheid en onbezorgdheid ben je gewoon compleet kwijt. Ik zie het overal om me heen en dat is een van de grootste redenen waarom wij ervoor gekozen hebben om er niet aan te beginnen.
Die vrijheid en onbezorgdheid is ons echt teveel waard.
Dapper ook dat je toegeeft dat je er niet opnieuw aan zou beginnen!

**Geplaatst**: Gisteren, 20:06

Geplaatst: Gisteren, 20:06

manolito10 schreef:
Bedankt allemaal voor de reacties!

Ik zag inderdaad een ander topic van vorig jaar, maar mijn vraag gaat ook grotendeels over het lichamelijke deel.
Tot wanneer en vanaf wanneer kon/kan je weer rijden, merk je veel verandering aan je lichaam (vergeetachtig, moe, nooit meer die kilo's kwijtgeraakt) etc. En ook over het stukje van überhaupt het hebben van een kind dat (in mijn optiek) vaak of extreem negatief bestempeld wordt (uitspraken als: als ik dit had geweten, was ik er nooit aan begonnen) of juist alleen maar positief en uitspraken die impliceren dat het alleen maar leuk en prachtig is

Het is zó per persoon verschillend dat er eigenlijk geen eenduidig antwoord op te geven is.

Ik begon in beide zwangerschappen met 5 weken met kotsen en ging ziekenhuis in-ziekenhuis uit voor infusen.
Anderen rijden tot hun bevalling.

Hoe het bij jou zal zijn weet je enkel als je zelf zwanger bent. Sommigen nemen het zich voor om te blijven rijden, en vinden het toch te spannend als ze eenmaal zwanger zijn.

Feit is dat je leven totaal verandert met een kind en je weet van tevoren niet hoe.
Als je écht een kind wil maakt dit je ook niet meer uit, maar boeit het je alleen nog om snel zwanger te worden is mijn ervaring.
Hoe je leven daarna is, vormt zich vanzelf. Persoonlijk vond ik het paardrijden ook oprecht minder interessant daarna en mis ik het totaal niet. Anderen rijden wel en als je het echt wilt krijg je het ook wel geregeld.

**Geplaatst door de TopicStarter** : Gisteren, 20:15

Geplaatst door de TopicStarter : Gisteren, 20:15

AnnoNiemand schreef:
De zwangerschap laat ik even buiten beschouwing, ik ga alleen even in op de jaren daarna. Wat ik hoor bij jou is dat je veel waarde hecht aan vrijheid. Ik kan je de hand schudden. Mijn ervaring is, dat die vrijheid compleet WEG is met het hebben van een kind. In de weekenden urenlang weg? Ik kan dan amper genieten want ik zit dan met een schuldgevoel richting kind. Zeker de eerste pakweg 5 jaar vond kind het ook verschrikkelijk als ik weg ging. Je wordt dan verscheurd door twijfel. Je wil naar stal, maar het voelt tegelijkertijd niet goed. Bij mij kwam pas na een jaar of 6 eindelijk meer berusting.
En eerlijk? Ik zou het niet opnieuw doen. Ik houd zielsveel van mijn nageslacht, dat is het niet. Maar die vrijheid die ik heb ‘weggegooid’, die mis ik nog élke dag. Je kunt gewoon niet meer zo egoïstisch leven zoals je dat voorheen wel deed.

Klopt, ik hecht waarde aan vrijheid maar eigenlijk alleen rondom de paarden. We hebben de paarden aan huis staan, dus ik ben sowieso al heeel erg daaraan gebonden. Zomaar even weg zit er nu ook niet in.

Daarnaast ben ik geen type dat naar festivals gaat, veel uiteten, concerten oid. Mijn leven is vooral thuis (bij de paarden), werk of iets daar tussenin. Ik vraag me af of het dan net zo lastig is qua vrijheid of dat vooral de vermoeidheid een grote rol speelt...

**Geplaatst door de TopicStarter** : Gisteren, 20:17

Geplaatst door de TopicStarter : Gisteren, 20:17

verootjoo schreef:
manolito10 schreef:
Bedankt allemaal voor de reacties!

Ik zag inderdaad een ander topic van vorig jaar, maar mijn vraag gaat ook grotendeels over het lichamelijke deel.
Tot wanneer en vanaf wanneer kon/kan je weer rijden, merk je veel verandering aan je lichaam (vergeetachtig, moe, nooit meer die kilo's kwijtgeraakt) etc. En ook over het stukje van überhaupt het hebben van een kind dat (in mijn optiek) vaak of extreem negatief bestempeld wordt (uitspraken als: als ik dit had geweten, was ik er nooit aan begonnen) of juist alleen maar positief en uitspraken die impliceren dat het alleen maar leuk en prachtig is

Het is zó per persoon verschillend dat er eigenlijk geen eenduidig antwoord op te geven is.

Ik begon in beide zwangerschappen met 5 weken met kotsen en ging ziekenhuis in-ziekenhuis uit voor infusen.
Anderen rijden tot hun bevalling.

Hoe het bij jou zal zijn weet je enkel als je zelf zwanger bent. Sommigen nemen het zich voor om te blijven rijden, en vinden het toch te spannend als ze eenmaal zwanger zijn.

Feit is dat je leven totaal verandert met een kind en je weet van tevoren niet hoe.
Als je écht een kind wil maakt dit je ook niet meer uit, maar boeit het je alleen nog om snel zwanger te worden is mijn ervaring.
Hoe je leven daarna is, vormt zich vanzelf. Persoonlijk vond ik het paardrijden ook oprecht minder interessant daarna en mis ik het totaal niet. Anderen rijden wel en als je het echt wilt krijg je het ook wel geregeld.

Ja dat is natuurlijk zo, geen een persoon is hetzelfde.

Hoe invested was je voor je zwangerschap in het rijden? Reed je vaak? En ook wedstrijden of puur recreatief/alleen buiten?

**Geplaatst**: Gisteren, 20:17

Geplaatst: Gisteren, 20:17

Ik ben vorig jaar moeder geworden, ben dan wel geen ruiter maar een menner maar ik zal toch mijn ervaring delen.

Ik heb tot 4 weken voor de uitgerekende datum nog gewandeld, gefietst en gemend met de pony's.
Ik ben altijd te zwaar geweest maar qua lichaam en conditie was ik na de bevalling al heel snel de oude.

Ik denk dat alles valt of staat met de hulp van je partner en eventueel opa's/ oma's.

Nu hebben wij het mennen als gezamenlijke hobby en zijn we 2,5 maand na de bevalling weer gaan mennen. Niet zo vaak als eerst maar we bouwen op. Zo gaat onze dochter in een draagzak bij mijn man achterop de kar.

Wij vinden het beide belangrijk om ook zelf leuke dingen te kunnen blijven doen en gunnen elkaar die tijd ook. Dus als ik zin heb om er even uit te gaan, naar de stad, uit eten met vriendinnen of bioscoop dan blijft mijn man thuis en andersom ook.

Ik werk ma/di/wo en op deze dagen gaat onze dochter naar de opvang. Tot op heden bevalt dit heel goed. Mocht je nog vragen hebben staat mijn pb box open.

**Geplaatst**: Gisteren, 20:21

Geplaatst: Gisteren, 20:21

Ik had een paard op een pensionstal en reed alleen recreatief.

Aan huis lijkt me heel anders. Je kind groeit er dan meer mee op, je kan makkelijker heen en het is minder erg als ze een tijdje alleen maar staan en niet bereden worden stel ik me zo voor.
Een paard op een pensionstal wordt een dure hobby als je er niks mee doet, en het is steeds zo’n hele heisa om daarheen te gaan. Terwijl als je thuis je babyfoon in je zak hebt, je best even op je paard kan klimmen denk ik

**Geplaatst**: Gisteren, 20:22

Geplaatst: Gisteren, 20:22

manolito10 schreef:
AnnoNiemand schreef:
De zwangerschap laat ik even buiten beschouwing, ik ga alleen even in op de jaren daarna. Wat ik hoor bij jou is dat je veel waarde hecht aan vrijheid. Ik kan je de hand schudden. Mijn ervaring is, dat die vrijheid compleet WEG is met het hebben van een kind. In de weekenden urenlang weg? Ik kan dan amper genieten want ik zit dan met een schuldgevoel richting kind. Zeker de eerste pakweg 5 jaar vond kind het ook verschrikkelijk als ik weg ging. Je wordt dan verscheurd door twijfel. Je wil naar stal, maar het voelt tegelijkertijd niet goed. Bij mij kwam pas na een jaar of 6 eindelijk meer berusting.
En eerlijk? Ik zou het niet opnieuw doen. Ik houd zielsveel van mijn nageslacht, dat is het niet. Maar die vrijheid die ik heb ‘weggegooid’, die mis ik nog élke dag. Je kunt gewoon niet meer zo egoïstisch leven zoals je dat voorheen wel deed.

Klopt, ik hecht waarde aan vrijheid maar eigenlijk alleen rondom de paarden. We hebben de paarden aan huis staan, dus ik ben sowieso al heeel erg daaraan gebonden. Zomaar even weg zit er nu ook niet in.

Daarnaast ben ik geen type dat naar festivals gaat, veel uiteten, concerten oid. Mijn leven is vooral thuis (bij de paarden), werk of iets daar tussenin. Ik vraag me af of het dan net zo lastig is qua vrijheid of dat vooral de vermoeidheid een grote rol speelt...

Die vrijheid gaat mij ook om paarden. Ik ben absoluut geen uitgaansmens. Mijn leven ziet er denk ik hetzelfde uit als dat van jou. Maar vind het zo fijn om gewoon te kunnen doen en laten wat ik wil. Uren op stal omprutsen, lekker mennen, dan thuis douchen en oh, nog even op de fiets naar de bieb of nog even twee uurtjes met de ipad op de bank. Dat kan dus niet meer. Je moet continu iets. En als ik al naar stal ben geweest en daarna nóg iets voor mezelf wil doen voel ik me schuldig richting man en kind.

Vermoeidheid is de eerste jaren echt wel een ding maar dat gaat voorbij. De vrijheid die je kwijt bent, dat gaat in mijn ogen níet voorbij. Ik fietste het eerste jaar huilend terug naar huis van stal. Ik wilde dáár zijn en mijn eigen ding doen. En nogmaals: dat had niks te maken met mijn (liefde voor mijn) kind. Maar wél met die waarde vrijheid, die ik zo hoog in het vaandel heb staan. Dat wist ik vooraf ook, maar ik had gewoon écht gedacht dat ik daar veel makkelijker mee om zou kunnen gaan.

Van tevoren dacht ik ook dat kind toch wel een paardenkind zou worden en je dan gewoon alles samen kon doen. In the end houdt kind helemaal niet zo van paarden, wil wel eens mee maar absoluut niet structureel. En geniet ik ook echt van alles alléén doen met paarden. Ik heb geen zin om steeds iets uit te moeten leggen bijvoorbeeld. Of gewoon niet mijn eigen ding te kunnen doen met paarden maar me daarin aan te moeten passen.

Ik wil gewoon mijn eigen gang gaan. Naar stal met een kind is voor mij niet iets wat voldoening geeft voor mijzelf. Ja, het is wel leuk. Maar het is totaal anders dan zelf trainen. En dat doe ik dan liever.

Het verlies van mijn vrijheid is voor mij echt een soort rouwproces geweest. En ook al is mijn kind nu echt al veel zelfstandiger: je moet je altijd blijven aanpassen. Al zijn ze 13. Je moet áltijd rekening houden met.

Laatst bijgewerkt door AnnoNiemand op Gisteren, 20:30, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: Gisteren, 20:30

Geplaatst: Gisteren, 20:30

Ja same Cayenne. Die vrijheid is ons heel veel waard. Hoe graag ik moeder zou willen worden, ik wil gewoon die vrijheid behouden. Ik zou er bloedongelukkig van worden als ik niet meer spontaan weg zou kunnen om mijn hobby uit te voeren.
Knap dat je er zo eerlijk over bent AnnoNiemand

Die eerlijkheid kan ik wel waarderen.

Doet me ineens bedenken: Een kennis van mij heeft een theatervoorstelling over het moederschap: Moedermonologen het heet. Wordt onwijs goed ontvangen. Hierin vertellen vrouwen op een rauwe en eerlijke manier over het moederschap. https://moedermonologen.nl/

**Geplaatst**: Gisteren, 20:48

Geplaatst: Gisteren, 20:48

manolito10 schreef:
Klopt, ik hecht waarde aan vrijheid maar eigenlijk alleen rondom de paarden. We hebben de paarden aan huis staan, dus ik ben sowieso al heeel erg daaraan gebonden. Zomaar even weg zit er nu ook niet in.

Daarnaast ben ik geen type dat naar festivals gaat, veel uiteten, concerten oid. Mijn leven is vooral thuis (bij de paarden), werk of iets daar tussenin. Ik vraag me af of het dan net zo lastig is qua vrijheid of dat vooral de vermoeidheid een grote rol speelt...

Ik heb ook de paarden aan huis en mijn kinderen zijn nu 4 en 6. Voor mij heeft het wel verschil gemaakt dat ze aan huis staan; op een andere locatie zou ik mijn paarden hoogstwaarschijnlijk niet meer gehad hebben. Het is fijn dat je in je eigen bubbel kan blijven, dat je tijdens een slaapje even kan gaan, dat de kinderen als ze iets groter zijn lekker kunnen spelen terwijl jij de paarden doet etc.

Maar alsnog: dat vrije, dat ga je inleveren.. als in: uren onbezorgd buitenrijden, dagenlang op wedstrijd etc. Mijn ervaring is dat ik met kleine kinderen altijd op de klok bezig was. Tenzij je een supergoed netwerk hebt van oppas, komt het toch neer op de vroege ochtenden of de avonden (met kind erbij draait het toch steeds om het kind, wat ook leuk kan zijn, maar aan echt trainen voor jezelf kom je dan niet toe). Plus ik voelde mij ook schuldig om te lang weg te blijven. Mijn moeder kwam dan bijv een uurtje oppassen, maar mijn kinderen waren best een handfull als hele kleintjes dus heel relaxed weg was ik dan niet. In de weekenden voelde ik ook altijd wel het appèl dat gezinstijd schaars was en dat ik niet te lang weg moest blijven zodat we ook samen nog iets konden doen. Zondagochtend buitenrijden? Kan, maar gaat ten koste van gezellig samen in bed wakker worden bijv. Nu de jongste op school zit heb ik een ochtend per week voor mezelf en dan kan ik echt alle tijd nemen.

Wel zijn de paarden echt mijn rustpunt gebleven tijdens de eerste hectische jaren van het moederschap. Het is gewoon pittig, je staat continu aan en de ene persoon trekt dat beter, en heeft meer energie over, dan de ander. Ik vond het zelf heel fijn om me dan even terug te trekken in stal om te mesten etc. En ik ben ook blijven trainen, daar heb ik prioriteit van gemaakt. Alleen heb ik bijv 3 jaar lang 's ochtends om 6.30 getraind, voor werk en voordat mijn man ging werken (hij ving dan de kinderen op met wakker worden etc.). Het is heel persoonlijk of je dat ziet zitten en of je situatie dat toelaat.

Mijn kinderen zijn voor mij belangrijker dan wat dan ook, ik had ze nooit willen missen en ik vind de vrijheid die ik nu mis het echt totaal waard. Maar je leven is wel echt compleet anders.

(P.s. over het lichamelijke: dat is ook heel verschillend. Ik heb veel bekkenklachten gehad, maar door heel gerichte workouts heb ik veel winst behaald en lukt rijden weer. Ik heb geen blijvende kilo's erbij gekregen in gewicht, maar de vorm van mijn lijf is wel veranderd. Enerzijds vind ik dat klote, anderzijds ben ik er trots op dat ik mijn kinderen heb mogen baren.)

Laatst bijgewerkt door VogeltjeM op Gisteren, 20:54, in het totaal 1 keer bewerkt

Nomineer dit bericht ×