Geplaatst 
2025 was me wel een jaar... Waar ik eind 2024 hoopte dat het een jaar van een nieuwe start zou worden, is daar helaas niks van gekomen en is het in plaats daarvan een jaar van blessures, tegenslagen, verdriet en veel, héél veel zorgen geworden.
Ons topic van 2024: [PP] [EJL-ITP] Hoge toppen en diepe dalen met draver Clara
Zoals meestal begonnen we in januari met sneeuw! Omdat Clara in 2024 de diagnose spat (artrose in het spronggewricht kreeg) vond ik het nog belangrijker dan ooit om haar met heel veel regelmaat in beweging te houden. En omdat een staprit met -10 en met een keihard bevroren grond niet zo leuk is, ben ik heel veel met haar aan de lange lijnen gaan wandelen.
In een vorig leven was Clara duidelijk een klusjesman, en staat ze altijd op de eerste plaats om mee te helpen tijdens werkzaamheden in het weiland
In februari zijn we lekker doorgegaan met wat we het liefste doen: buitenrijden. Clara voelde zich erg goed en we bouwden langzaam de kilometers weer op
Met de meest prachtige uitzichten
Een spannende maand brak aan in maart, we zouden namelijk gaan verhuizen! Niet alleen van stal, maar ik zou zelf ook gaan verhuizen omdat mijn vriend was aangenomen op de uni om als dierenarts te gaan studeren. Hij is al buitenlands dierenarts, maar zou nu een zweedse / EU licentie krijgen na een twee jaar durend programma. We verhuizden van Kalmar in het zuiden van het land naar Uppsala. Ik heb zelf eerder al een paar jaar in Uppsala gewoond, dus het voelde voor mij weer als thuis komen
Twee dagen voor vertrek gingen we nog voor een laatste buitenrit met stalgenoten
En twee dagen later, na een lange reis waar Clara via een kennis vervoerd werd zodat ik zelf met een aanhangwagen en een deel van onze meubels kon rijden, kwam ze om 9 uur 's avonds aan in Lydinge, waar wij zelf ook wonen.
De reis verliep goed, ze was natuurlijk erg moe en wat ingevallen, maar ze at goed de hele nacht en na twee dagen begon ze ook weer normaal te drinken. Clara is wat koliek gevoelig maar gelukkig is ze de verhuizing zonder problemen door gekomen!
Ik had al voor de verhuizing een nieuwe baan te pakken bij een draver trainer, en ondanks dat ik niet zo geintresseerd ben in de drafsport, was het toch wel weer leuk om op de sulky te rijden
Ook bezocht ik mijn vorige bijrijdpaard Abbe, op wie ik eerder endurance heb gereden, weer, en dat was weer zo vertrouwd
Na een paar dagen rust gingen we direct weer lekker door met het werk. Clara is een werkpaard en voelt zich het best als ze een 'baantje' heeft, zoals ik het zelf altijd zeg. We wonen letterlijk midden in het bos, met de dichtsbijzijndste asfaltweg een kilometer of 5 verder op
Echt perfect dus! Ook hebben we opeens de luxe van een grote buitenbaan én een 20x60 binnenbaan - en dat terwijl we op onze vorige stalling nogeneens een fatsoenlijke buitenbaan hadden. Clara was nog maar een paar keer in een binnenbaan geweest, dus in het begin was alles wat eng, maar niks is haar te gek dus al snel konden we ook aan onze dressuur skills werken
Helaas was ons geluk op onze nieuwe stal (en op mijn nieuwe baan) van korte duur, want drie weken na onze verhuizing bokte Clara me er gigantisch af tijdens een buitenrit en landde ik met volle vaart op m'n rug. Ik was alleen, maar gelukkig rende Clara niet weg en was mijn vriend thuis, dus ik belde hem op en na een uur strompelen kwamen we weer terug op stal aan en zorgden mijn stalgenoten voor Clara en reden wij direct naar het ziekenhuis.
Na een paar uur wachten kreeg ik een CT scan en daar uit bleek dat een van mijn rugwervels in elkaar was gedrukt door de snelheid en kracht van de val. Resultaat: drie maanden rustig aan doen, oftewel; niet paardrijden, niet hardlopen, en uiteraard was werken op stal ook uit de kwestie. Daar zit je dan, in een relatief nieuwe stad, zonder baan met een fris paard en een zomer waar in we heel veel leuke dingen hadden willen doen. Pfoe
Gedurende april was het koud en regenachtig, en Clara stond nog steeds apart op een klein winterweitje. Clara is niet de aller liefste en ik wou het niet riskeren om in een klein stukje haar met andere paarden te introduceren. In haar weitje gaf ze zo nu en dan een flinke show waarbij ik regelmatig m'n hart vast hield
Eind mei gingen eeeindelijk de zomerweides open! En hoe! Clara werd gekoppeld aan twee pony's, Monty en Pååwl (spreek uit als: Paul), en waar ik erg bezorgd was over Clara's gedrag, zei de eigenaar van de pony's om ze gewoon met elkaar in het weiland te gooien. Ok, jouw pony's, jouw risico, want ik was niet zo bang dat Clara in elkaar gemept zou worden maar andersom
De drie gaven een flinke show weg, renden wat heen en weer en ik hoopte dat Clara haar benen niet zo breken
Na wat rondjes rennen maakten alle paarden kennis met elkaar, en that's it. Geen geschreeuw of getrap van Clara, wat een opluchting! En eindelijk kon ik mijn paard de ruimte en vriendjes bieden die ik haar zo graag wou geven 
We wandelden heel wat af om onze nieuwe omgeving te verkennen en ons allebei zo wat bezig te houden, en Clara was weer helemaal prachtig bijgetrokken na de winter en de verhuizing
M'n rug herstelde zich goed, en ondanks dat ik eigenlijk nog een maand niet mocht rijden, trok ik begin juni mijn zadel onder stof vandaan en reden we onze eerste rondje weer in de veiligheid van de binnenbaan. Uiteraard was Clara ontzettend lief en voorzichtig met me
Zomer in Lydinge! De zomer is echt hét seizoen in Zweden met lange, zonnige dagen en alles is groen en prachtig. Clara voelde zich helemaal goed met haar twee kleine mannelijke onderdanen die haar overal volgden. Onze zomerwei is erg groot en erg natuurlijk met verschillende stukken bos, moeras, dijken en heuvels. Soms een hele zoektocht om de paarden te vinden, maar ook zo prachtig dat ze zo vrij kunnen leven
Na een paar keer in de bak te hebben gereden, was het wel weer tijd voor een stapritje buiten. Alleen durfde ik nog niet zo goed, dus gingen we samen op pad met een stalgenoot waar we lekker veilig achter hingen, tot haar jonge paard opeens bang was voor een kudde koeien. Met knikkende knietjes stuurde ik Clara er langs, en toen reden we opeens de rest van de rit voorop!
Het is geen Zweedse zomer zonder regenachtige dagen, vieze paarden, en shenanigans achteraf. Monty is echt tot over z'n oren verliefd op Clara, maar soms komt hij iets té dichtbij
We waren weer een paar weken lekker aan het rijden, in het begin alleen nog maar samen met stalgenoten en voornamelijk in stap, en ja, ik was erg nerveus en bang om te vallen, maar rustig begonnen we weer wat meer te draven en op 14 juli reden we een 'normale' rit waarbij het voelde alsof alles weer op z'n plaats klikte:
Helaas, sloeg het noodlot toe. De paarden staan 24/7 in de zomerwei en bijna elke avond ging ik nog even langs voor een laatste check, gewoon even gedag zeggen en het vliegenmasker af halen. We wonen zo dichtbij en in de lange, zweedse zomeravonden waar het tot middernacht licht is, is het zo heerlijk om nog even naar de paarden te gaan. En dat was maar goed ook, want precies die avond vond ik Clara met een gigantische beenwond en kon ze niet op haar been staan. oliebol, oliebol, oliebol. Gelukkig waren er nog twee andere stalgenoten in de buurt die ik kon roepen, want ik had nogeneens een halster ofzo bij me. Snel keken we het been na, er zaten zo ontzettend veel vliegen en de wond was heel diep.
We belden direct de kliniek, gelukkig wonen we op zo'n 45 minuten rijden van de universiteitskliniek, dus we hebben provisorisch haar been in en kregen haar met heel veel moeite op de wagen. Rond een uur of 1 uur 's nachts kwamen we op de kliniek aan, waar haar been werd schoon gemaakt en waar we zo op een van de pezen konden kijken met het blote oog. oliebol, oliebol, oliebol.
De DA die we trefden zei dat ze geopereerd moest worden om te kijken wat de schade was en om alles weer te hechten, maar zei ook dat er een goede kans was dat de pees nog intact was. Ok. Met een heel zwaar hart liet ik mijn beste vriendin achter op de kliniek en om half 4 's nachts, terwijl de zon alweer op kom, kwamen we weer thuis aan.
De dag er na was alles een blur, ik was vrij van mijn werk en heb geloof ik tot 2 uur 's middags in bed gelegen, want ja, zonder een paard om voor te zorgen, wat was de rede om uit bed te komen?
Clara zou rond een uur of vier geopereerd worden en geen nieuws zou goed nieuws zijn, maar om een uur of zes werd ik toch wat ongerust, en omdat de bezoekers uren om 7 uur waren, zijn mijn vriend en ik maar naar de kliniek gereden om daar naar info te vragen. Helaas waren er die dag meerdere spoedjes door gekomen dus Clara was nog steeeds in de OK, maar ze zouden bijna klaar zijn dus we wachten tot de chirurg ons bij zou praten.
Uiteindelijk om iets van half 9 kwam de chirurg langs en door en of andere magische reden was de pees niet kapot, en alleen het weefsel rond de pees, en ze zou een goed herstel maken
Ze was nog niet wakker van de narcose, maar toen we onderweg naar huis waren kregen we het telefoontje dat Clara goed wakker was geworden en ze alweer op alle vier haar benen stond. Ik was erg verdrietig dat ik haar die dag niet had kunnen zien, maar de dag er na mocht ik haar bezoeken. Het is natuurlijk super fijn om je paard weer te zien na zo'n drama, maar ik zag ook duidelijk dat ze moe en niet happy was. Ze had ook wat komplicaties gekregen met het eten na de verdovingen. Clara is niet de slimste, ze is echt gek op hooi en ze heeft al meerdere keren een milde slokdarmverstopping gehad doordat ze te grote happen hooi neemt, en dat was doordat ze zo hongerig was nu ook het geval. Doordat ze zich elke keer zo verslikte, kreeg ze nog minder hooi en werd ze dus alsmaar meer hongerig. Na een negatieve scopie van de hals waar in geen schade of andere bijzonderheden te zien waren, heb ik dus tegen het personeel gezegd om haar heel voorzichtig meer hooi te geven, en gelukkig heeft ze zich daarna niet meer verslikt en kreeg ze weer haar normale eetlust terug.
Op 20 juli na een week in de kliniek mocht Clara weer mee naar huis met haar been in het gips en strikte boxrust
Het was echt super heet deze weken, waardoor ze wat dikke benen kreeg, maar gelukkig was ze verder erg lief en rustig tijdens de boxrust en had ze een goede eet- en drinklust.
De eerste nacontrole na twee weken was erg positief, en na een tweede controle nog een week later, mocht het gips er af en had ze nu alleen een 'normale' bandage van watten, vetwrap en verband. Ze moest nog steeds op stal staan, maar we mochten weer wat naar buiten om haar te laten grazen, dus meerdere keren per dag stond ik met haar een uur te grazen, wat haar erg goed deed. Ze is nog een dag wat ziek geweest, waarschijnlijk een combinatie van een wespensteek (39 graden koorts), jeuk aan haar been na het verwisselen vh verband en het weer mogen grazen waardoor ze vertikte om hooi te eten
Gelukkig ken ik mijn paard goed en had ik wel door dat het geen echte koliek was, en na twee zorgelijke dagen was ze weer haar zelf, met eetlust en al
Eind augustus, na zo'n 6 weken op stal mocht het verband er af en mocht ze weer een klein weitje op! Wat een geluk! De eerste dag was ze heel rustig en had ze alleen maar oog voor het gras, de dag er na kwam alle opgekropte energie er uit
Ze mocht ook weer wat stappen onder het zadel, maar dat liet ik nog even wachten. In plaats daar van begonnen we langzaam met 15-20 min wandelen aan de hand en verder stond ze gewoon lekker in de wei.
Het ging goed voor haar om alleen te staan, maar als er andere paarden in zicht waren raakte ze in paniek als ze weer weg gingen. Het was een hele lastige planning met mijn stalgenoten zodat Clara niet onrustig zou worden, haar op tijd binnen halen, en constant naar stal om te checken of ze niet in paniek rond aan het rennen was.
In deze tijd begonnen we ook weer wat te rijden, gewoon lekker rechtuit en zonder druk het bos in. De eerste paar ritjes met knikkende knietjes voor ons beide, want Clara had de hele zomer alleen maar de binnenkant van haar stal gezien en ze was opeens bang voor elke steen - maar we gingen!
Eind september was de wond zo goed als helemaal genezen en stond ze zo lang als ging in de wei, maar ik was onderhand zelf ook helemaal kapot om naast mijn werk haar de hele tijd in de gaten te moeten houden, dus verhuisde ik haar naar de zomerweide waar ze naast Monty en Pååwl kon staan. Dat ging niet helemaal zoals gehoopt, ze was toch onrustig en in een grote wei kon ze ook veel rennen, dus koos ik er voor om haar toch maar in de wei te zetten met haar vriendjes. Ik heb uiteindelijk nooit gevonden waar ze haar been aan open had gehaald, en omdat de wond nog niet helemaal dicht was bracht dat veel stress met zich mee, maar ik wou Clara ook nog even een paar weken in de wei geven. Dus, ingepakt in de beschermers mocht ze weer met Monty & Pååwl in de wei en dat ging zo goed! Monty was nog steeds helemaal verliefd op haar, en na een paar dagen wennen mocht ze weer 24/7 buiten staan wat voor ons beide heel veel rust gaf.
Zoals ik al eerder zei, studeert mijn vriend als DA en had hij een hele module over het bewegings apparaat van paarden. Wat mooi dat hij een studie object in de stal heeft staan
De herfst brak aan, en hoe! De paarden waren verhuist naar de winterweide en met heel veel geluk kregen we een hele mooie, grote weide toegewezen. Oktober gaf prachtige kleuren, oranje, geel en goud en zonnige dagen en tot eind oktober heeft Clara genieten van 24/7 buiten mogen staan
Uiteraard zij aan zij met Monty, die twee zijn onafscheidelijk geworden van elkaar en nog nooit heeft Clara het geaccepteerd van een ander paard om zo dichtbij haar te zijn
November bracht sneeuw en een paar ijskoude dagen!
Maar verder helaas veel, heeel veel regen, grijze en grauwe dagen.
Niet lastig om te raden wat mijn favoriete kleur is
Het rijden gaat ok, de eerste paar maanden na haar boxrust waren lastig. Clara liep niet helemaal lekker, en niet vanuit het been met de wond maar vanuit haar artrose. Ze was stijf, kon amper een fatsoenlijke volte lopen en ik wist niet wat nou het beste was om te doen met haar. Meer rust? Meer werk? Een fysio behandeling, of juist haar gewrichten weer in laten spuiten? Uiteindelijk heb ik niks gedaan, we hebben heel veel buiten gewandeld en langzaam de minuten draf uit gebouwd, want rechtuit loopt ze altijd het beste. We rijden zo'n 1 x in de week 'draver dressuur' zoals ik het zelf noem, waar we voornamelijk in stap werken, en elke week wordt ze weer een beetje soepeler in haar lijf en beweegt ze zich met meer afdruk en souplesse.
Eind november maak ik eindelijk na weken dubben de keuze om haar weer op ijzers te zetten. Tijdens de operatie hadden ze haar ijzers er af gehaald en ze heeft de hele zomer en herfst op hoefschoenen gelopen, maar ze was toch altijd een beetje 'mweh'. De schoenen waren onderhand erg versleten en er was altijd eentje die zich wat om draaide, dus besloten dat ondanks ik haar graag blootvoets wou hebben, ze toch weer op ijzers mocht, en geen normale ijzers maar plastic beslag van Duplo. En wat een wereld ging er open! Ze had in 2024 al eens eerder op duplo beslag gestaan voor, en toen was ik niet helemaal 100% tevreden, maar dit keer mocht ze rondom op plastic beslag en wat deed het haar goed!
Opeens kreeg ze al haar swingende beweging weer terug, ze liep meer correct, geen zere voeten meer op de grindpaden, en ook haar hele lijf veranderde zich positief. Clara is niet zo ideaal gebouwd, ze heeft een karperrug en wordt heel snel strak in haar rug, en na een week op de duplo's stond ze al veel correcter in haar lijf en met een zachte rug.
We hebben een ontzettend donkere november en december overleeft, en eindelijk na weken regen kwam eind december de zon weer terug! Clara is echt een handvol geworden om te rijden, maar dat is precies hoe ze altijd is geweest en is een teken dat ze zich goed voelt
We hebben het aantal draf minuten opgebouwd naar 15 min en het voelt heel goed. 
De laatste twee weken doen we weer even rustig aan, ik merk dat ik helemaal uitgeput ben van dit jaar van drama, blessures, en tegenslagen en op het moment is Clara ook een beetje té heet om fatsoenlijk mee buiten te rijden in een snelheid harder dan stap, dus we stappen veel buiten aan de lange lijnen, haar weer wat moediger maken en we doen gewoon lekker ons ding.
Na mijn val in maart, waarbij ze me er af bokte in de galop die al langer een gevoelige kwestie was, heb ik haar nog niet meer gegaloppeerd, ik heb al wel een paar keer met een ander paard gegaloppeerd maar pfoe, die val heeft me een grote deuk in mijn vertrouwen gegeven! Maar dat maakt niet zo veel uit, het komt wel weer en op het moment kan Clara amper buiten draven zonder explosie gevaar, dus dat komt wel weer van de zomer als ze weer wat prettiger wordt om mee buiten te rijden
Helaas, zullen Clara en ik nooit meer endurance gaan rijden ondanks dat ze er zo veel potentie voor heeft.. Ondanks dat mijn droom en drive heel groot is, is het niet eerlijk tegenover haar om haar met twee kapotte benen en met zulke stricte veterinaire checks haar te pushen. Ze zal het vast wel kunnen, en ze zal ook zeker heel blij zijn om weer fatsoenlijk te mogen trainen, mijn lieve werkerspaard die alles doet voor haar 'baan', maar ik wil mezelf niet de hoop op leggen om weer teleurgesteld te worden. We gaan gewoon lekker doen wat ze wel kan, en we zullen hopelijk van de zomer ook wel weer lekker lange buitenritten gaan maken, maar het echte endurance werk is van de baan. Hopelijk mag ze over een paar jaar mama worden van een Akhal Teke hengst om zo een endurance paard te fokken met een ideale bouw en een ideaal karakter en werkwilligheid voor het echte lange afstanden werk
Al met al was het dus niet echt ons jaar, en ik heb ook verder geen wensen of goede voornemens voor 2026, maar ik ben heel blij dat mijn knettergekke paard nog bij me is en me elke dag grijze haren geeft maar óók een warm hart
Voor wie het leuk vind, zijn onze avonturen in het Zweedse platteland te volgen via insta: https://www.instagram.com/mylifewithclara/
