Geplaatst In zijn paspoort staat als geboortedatum 1 januari 2005. Dus elk jaar op 1 januari vieren we zijn verjaardag. En vandaag blaast hij 21 kaarsjes uit. Daarom dit topic: een ode aan Jim, de knapste, de liefste en mijn beste vriend.
De eerste foto die ik maakte was toen hij 4 jaar oud werd. We hadden sneeuw. Een dun laagje, maar hee, de eerste sneeuwfoto was een feit
Ik heb van die tijd weinig foto's meer. Maar soms kom je ze nog tegen. Zo ook deze, onze 1e soort van fotoshoot. Jim 5 jaar jong en ik ook nog een stuk jonger
Onze eerste buitenrit werd een feit. Bij deze stal in de buurt had je 1 ruiterpad. Je kon er aan 1 kant in en bij de andere kant weer uit, afgesloten door hekken. Maar met wat polderwegen kon je een rondje rijden. Hier hebben we ons eerste galopje buiten gemaakt. Spannend, enigszins slingerend over het pad en vol op de handrem
Maar wat was het genieten!
Jims 7e jaar hebben we de bloemetjes buiten gezet
We reden in die tijd nog dressuur. L1 + 5 was de eindscore voor we overstapten naar western.
En als je western rijdt, ben je een gewild fotomodel. Of nou ja, 10 jaar geleden dan
Ik wilde graag eens foto's met zonsondergang
We hebben wat dingen ondernomen in die 18 jaar dat hij bij mij is. Wedstrijden dressuur en western, clinics westernonderdelen, TREC, Working equitation. Heel veel lessen. Vakanties op de Veluwe. Strandritten. Duizenden kilometers door het bos.
Maar deze wil ik eruit lichten. De georganiseerde sponsorrit voor de Roparun. Dit hebben we een aantal jaren gedaan en elk jaar een leuk bedrag opgehaald. De rit ging door een uniek afgesloten deel van de Hoeksche Waard en veel mensen uit de omgeving reden mee.
Deze foto is van een van onze vakanties. Jim heeft altijd een trailerlaadprobleem gehad, maar na veel training ding hij erop. En mijn grootste droom was om met hem naar de Veluwe op vakantie te gaan. Dat hebben we 2x gedaan en toen besloot ik permanent te verhuizen.
Marlies Trap maakte deze foto tijdens onze vakantie in Vaassen.
En omdat het trailerladen zo goed ging, besloot ik ook wedstrijden te gaan rijden. Trail en ranch riding waren ons favoriete onderdeel. En dat ging óf fantastisch óf dramatisch. Op een goede dag reden we dikke eerste prijzen. Maar als de spanning teveel werd, dan was het geen wedstrijd op nauwkeurigheid maar reden we de snelste tijd. Dus daar zijn we ook maar mee gestopt
We hebben ons volledig toegewijd op het buitenrijden. Af en toe reden we nog in de bak om het lijf soepel te houden, maar buitenrijden was ons ding. Duizenden kilometers hebben we afgelegd in het prachtige gebied van de Veluwezoom. En heel veel oortjesfoto's hebben op Bokt gestaan. We hebben er zelfs de landelijke televisie mee gehaald
Zo neurotisch als hij op wedstrijd was, zo braaf was hij buiten. We hebben menig onervaren paard op sleeptouw genomen, maar de beste ritten waren toch die met zijn tweeën. Wij samen bitloos in het bos of op de hei. Alleen op de wereld
En toen ging het mis. Een trap van een ander paard zorgde ervoor dat Jim en ik een rollercoaster in gingen. Van kliniekbezoeken tot verhuizingen. Wat een stressvolle tijd. Met als resultaat dat zijn spronggewricht onherstelbaar beschadigd is en hij op zijn 16e vervroegd met pensioen is gegaan. Hij is wel behandeld in de kliniek, maar dat mocht niet baten. Voor nu houden we hem goed met een combinatie van glucosamine en duivelsklauw en doet hij het verrassend goed. Maar zuur is het wel...
Ik mis onze ritjes nu 5 jaar later nog steeds.
Na wat verhuizingen kwamen we op ons eigen plekje terecht. Noura heb ik er bijgekocht als veulen, als opvolger van Jim. Okee, dat heeft nog wat voeten in de aarde, maar ooit hoop ik met haar dezelfde avonturen te beleven als met Jim. En Jim staat ondertussen heerlijk op pensioen met zijn bonte soulmate en kleine minivriendje.
Eten, beetje grondwerk, bejaardengym of een wandeling door het dorp zijn zijn dagelijkse bezigheden. En soms is dat met een zadel en een van de verzorgmeisjes erop. Vooral om hem mentaal ook fit te houden, want hij vindt het nog steeds zo leuk om op stap te gaan. Dus dat doen we regelmatig met de hele bende
Kleine Ximo kregen we gratis bij de wei (lang verhaal). In het begin was dat wel even spannend, want Jim heeft in de jaren op pension voedselnijd ontwikkeld. Maar inmiddels is het dikke mik en delen ze zelfs hun eten
Jim. Al 18 jaar mijn allerliefste, allerknapste en beste gouden vriend. Hij blaast vandaag 21 kaarsjes uit. Al 5 jaar in zijn reservetijd. Hopelijk mag hij er nog wat jaren achteraan plakken
wat mooi dat je hem al zo lang bij je mag hebben. 
