Geplaatst 
Eigenlijk zou ik vorige week voor het eerst in drie jaar weer paardrijles hebben. Een uurtje voordat ik weg moest zat ik dus al helemaal klaar, super enthousiast en een beetje nerveus. Belt ineens de manege op of ik hun bericht had gekregen. Uh, welk bericht?
Bleek dat ze de dag ervoor gebeld hadden om te vertellen dat mijn les gecancelled was omdat ze al een halve week geen stroom hadden door de schade van Isabel (de orkaan).Maar goed, het was gelukkig mogelijk om mijn les te verplaatsen naar deze week, dus ik dacht dat is wel handig want dan kan ik tenminste een beetje aan mijn nietbestaande conditie werken.
Helaas heb ik toen dus iets te enthousiast tennis gespeeld met het gevolg dat ik mijn hand licht gekneusd heb
. Ik heb toen maar braaf mijn verband aldoor omgehad en mijn pillen geslikt, maar is het beter? Nou nee dus! Maar goed ik wil natuurlijk wel rijden dus dan maar zonder verband doen alsof er niks aan de hand is. Dat was in principe al erg genoeg, maar ik ontdek net dat ik ook net ongesteld ben geworden en dus morgen mijn zwaarste dag heb, die waarschijnlijk extra zwaar is omdat ik twee weken overtijd ben.
Mijn rug doet al pijn bij de gedachte aan paardrijden dus dat kan nog wat worden in combinatie met mijn hand en ongetrainde spieren! ~~}> En nee hoor, ook dat is nog niet erg genoeg!
Bekijk ik net uit voorzorg de weersite (het zou namelijk de hele week zonnig zijn), blijkt dat het morgen gaat regenen precies wanneer ik aan het rijden ben ... in de buitenbak. Maar als ik alles overleef en nog enigszins kan typen dan schrijf ik morgen wel een verslagje.
Ik ga maar snel naar bed, dan ben ik in ieder geval een beetje bij de pinken morgen. 
