Geplaatst: 23-11-10 15:29 Ik hoop dat ik het hier goed neergezet heb. Het leek mij het beste passen hier?
Ik ben de laatste weken een beetje aan mezelf aan het twijfelen gegaan..
Ik heb namelijk een geweldige pony, waar ik een tijdje terug niet meer alleen de zorg over kon dragen. (Wegens blessure kon ik niet rijden).
Ik heb toen een geweldig meisje gevonden die mijn pony voor mij wilde rijden.
Nu is mijn pony alles voor mij, en daar ben ik dus erg voorzichtig mee. Dus in het begin ben ik er continue bij geweest. In het begin mocht ze niet alleen naar buiten. (Later mocht ze eerst een stukje van de landweg bij ons, en daarna mocht ze zelfstandig het bos in. Wel verplicht met cap).
Ook mocht ze van mij springen (Niet zelfstandig maar met mij erbij). Daar mijn pony zwakke pezen heeft, niet te vaak en niet te hoog.
Ze hoefde van mij neit te betalen, en geen enkel klusje te doen. Ze kwam immers mij helpen, waar ik al super baat bij had.
Het enige was, dat ik wilde dat mijn pony drie maal in de week gereden werd. (word van lucht dik, dus zomers moet ze gewoon werken
).Nu is dit lange tijd super goed gegaan. En ik was echt blij met haar. Maar door wat problemen bij haar prive, ging het iets minder. Ze kwam minder, kwam op een gegeven moment afspraken soms niet na (Zeggen het weekend te gaan, en dan achteraf kwam er iets tussen).
Ik vond dit ontzettend jammer. En wist niet goed wat ik ermee aan moest. Dus ik ehb gezegt doe maar rustig aan, het komt vast wel goed.
Op een gegeven moment kwam ze eens in de week. Tot soms eens in de twee a drie weken. (En dan werd het een flinke rit door het bos heen).
Ik heb toen aan de bel getrokken. Want die pony moet echt drie keer in de week gereden worden.
Ik heb toen dus gezegt. Of je komt vaker in de week. Of je komt niet meer.
Ze gaf toen zelf aan dat ze er al over dacht te stoppen. Want ze vond het bos niet meer leuk.
Toen ben ik een beetje boos geworden. En een niet al te vriendelijk smsje gestuurd (Wel netjes gebleven
). Met dat ik het idee had dat ik alles voor haar wilde doen, en dat ze alles mocht. Maar het gewoon niet waardeerde. en dat ik dat intens jammer vond.Maar nu na dit alles vraag ik me wel af.. Ben ik niet te hard geweest? Heb ik te veel gevraagd?
).
. 
'
Sterker nog... Ik heb daar zoveel gedaan, dat toen die mensen het bejaardenhuis ingingen, ik de pony mocht hebben. (Is nu dus eigennaar van de pony die ik drie jaar lang met trots verzorgt heb 
). 
Was altijd netjes tegen mijn pony, en kwam de afspraken wel na 