Dus ik vanmorgen weer met frisse moed begonnen, slofje om haar nek geknoopt, even gewoon geslingerd. Toen dat ding vast gemaakt, super los uiteraard. Maar nee hoor, geen verandering, ze kwam meteen omhoog voor ik haar ook maar naar voren kon krijgen, bleef steigeren tot ik haar niet meer hield en ze viel achterover. Ze spartelde maar kwam gelukkig weer overeind. Ik vind dat zo'n rotgezicht...

Doorgezet natuurlijk, en na nog heel wat wilde steigerpartijen kreeg ik haar rond en toen ging het wel. In het begin gingen de overgangen van stap naar draf ook niet helemaal goed, maar even later gaf ze zich over en ging lekker sjouwen.

Wel met wijd open neusgaten en redelijk overstuur (en dat terwijl zij eigenlijk het meest nuchtere paard is van de 3). Uiteindelijk ontspande ze en wilde ik op de andere hand. Ook dit werd natuurlijk weer een drama want ze moest eerst naar voren, voelde de druk en kwam weer omhoog. Maar uiteindelijk ging ze en ze werd er wel erg mooi van!

Maar goed, ik baal er wel heel erg van dat ze zich iedere keer zomaar achterover laat vallen. Ik zou natuurlijk een week lang dit spelletje moeten doen tot ze zich misschien overgeeft maar ik wil mijn meissie gewoon niet achterover zien klappen.

Misschien dan toch maar niet meer bijzetten, ik weet het nog niet...