De volgende dag kwam hij naar me toe. Er werkte een vrouw bij hem op het werk, die al 30 jaar paardrijdt. Ze wilde graag een paard, maar kon het aankoop bedrag niet echt opbrengen en dure stallingskosten ook niet. Mijn vader stelde toen voor om Robin aan haar te geven. Ik natuurlijk gelijk in tranen...
Maar als ik er goed over na denk is het misschien wel beter voor hem. Die vrouw woont dichterbij, heeft genoeg ervaring, en kan hem wat vaker rijden en zijn conditie trainen.
Maar de gedachte dat hij niet van mij is, doet me toch pijn. Het was wel mijn allereerste echte rijpony en ik ben gewoon echt gek op hem. Ik heb hem toen verkocht en er ontzettend spijt van gehad, vooral omdat het niet met hem ging zoals ik het wilde. Toen ik hem terug haalde kreeg ik ook de schrik van mijn leven.
Ik ben zo bang dat ie niet goed verzorgt wordt. Maar dat is helemaal niet. Het dochtertje van mn vaders collega poetst hem nu iedere dag en knuffelt de hele dag met hem. Dat blijft ze dan doen. Die vrouw maakt er wat rustige ritjes mee en betaald de stalling. Ik mag nog langskomen om soms nog lekker wat met hem te rijden..
Klinkt eigenlijk ideaal, toch? Maar toch wil ik het niet..

Ik heb gezegd dat ik eerst die vrouw wilde ontmoeten en haar met hem bezig wilde zien. Dus vanavond om 6 uur hebben we afgesproken bij Robin...
Aan de ene kant heb ik er wel zin in, maar aan de andere kant zie ik er best tegenop..
Het gaat gewoon om de kosten, zodat mijn ouders die niet meer hoeven te betalen. Maar het idee dat ik niets meer over hem te zeggen heb. Wat nu als er wat ergs gebeurt met hem en die vrouw een beslissing neemt waar ik het niet mee eens ben?
Robin is natuurlijk niet de jongste meer...
Pff, moest het even van me afschrijven..
