Ik ben gister weer rustig aan begonnen. Overgangen, rechte lijnen (die nergens meer op lijken) en voorzichtig wat stelling vragen. We zijn maanden achterop zo te voelen. En het ergste is: ze ziet er niet meer uit.
Onder te dik: een supergrasbuik

Boven te mager: je kunt de ribben tellen en echt zo'n gat in haar flanken en een afhangende spierloze bilpartij

Mijn Lanna lijkt nu een beetje op een karrepaard van de schillenboer om te zien

Nog steeds lief, dat wel

De moed zakt me wel een beetje in de schoenen als ik bedenk hoe lang het gaat duren om weer een beetje conditie op te bouwen. Zucht: met frisse moed aan de gang maar weer.