

Vorige week zondagnacht werd er bij ons op stal weer een veuliebabe geboren. Een Bachelor NH uit een pony.

Was wel leuk, we zeiden die avond al dat het zou komen. Maaike dus nog een poosje buiten zitten lezen, wij nog wat gekletst en wij lagen om een uur of twaalf op bed.

Om kwart over een ging mijn telefoon af. Ik met mijn duffe kop druk de foon uit. Roy:" Wie was het?"

En daar lag ze, 'Breezer'. Nog in het vlies en nat.



Wij zijn maar naar bed gegaan na een paar uur, ondertussen waren de eerste bezoekers midden in de nacht al gearriveerd.


Dat bleek dus fout en goed ook. Het is een wolf in schaapskleren!


Echt dit veulen, ze ziet er zo superkjoet uit, je wilt haar echt oppakken en platknuffelen, maar daar ben je gauw vanaf gestapt, van dat idee.

Ze staat werkelijk waar geen seconde stil. Wil je haar knuffelen, moet je haar in een veilige houdgreep tegen je aandrukken. (dan is ze wel even lief, met nadruk op EVEN) Kijk uit waar je je handen neerlegt, want bij de minste druk op haar billen zitten de achterbenen verdacht los. *bok, schop, bok* En echt, kleine kan raak meppen. Zit je haar aan te halen, wil het ook voorkomen dat je vliegensvlug moet zijn om een langsvliegend voorbeen te grijpen en een veulen om moet trekken. (of je moet het lekker vinden, zo'n been tegen je neus

Gelukkig is het nu nog klein en is het makkelijk aan te pakken. Iemand tips wat te doen? Heel erg welkom! }>
Maar ach, toch is het monster wel erg schattig tegelijkertijd....
