Eindelijk had ik vandaag de moed om de foto's weg te brengen. Het is dan toch wel even heel moeilijk om de foto's te zien, en de pijn te voelen van die dag. De manier waarop er een einde aan haar leven kwam, was wel hoe ik het me had voorgesteld, maar hoe het daadwerkelijk ging heb ik ervaren als een hele nare gebeurtenis, die ik nooit zal vergeten. Het was zo'n sterke pony, ze wilde gewoon niet dood.
Dit zijn de foto's van die avond...
De laatste wortels...



Ze wist wat er ging gebeuren, ik zag het in haar ogen, want normaal had ze nooit zo'n uitdrukking. Ze was ook heel nerveus.



Hier ging ze me troosten, ze zag hoeveel pijn en verdriet het mij deed, ze bleef maar tegen me aan duwen met haar neus...

Never thought
This day would come so soon
We had no time to say goodbye
How can the world just carry on?
I feel so lost when you are not at my side
But there is nothing but silence now
Around the one I loved
Is this our farewell?
Dit is wat ik die dag schreef: [VvdD] Ze is niet meer...
"De DA kreeg de spuit erin. Maar Lot bleef staan. Ze zette haar voor- en achterbenen wijd zodat ze niet kon vallen. De DA zei dat ze een hele taaie pony was. Waarom deed hij nou niet een dubbele dosis, ik snap het gewoon niet. Toen ze maar bleef staan, deed hij er nog een spuit in. Toen gaf ze een zucht en viel in 1 keer op de grond. Ze ademde nog wat en knipperde met haar oogje maar was er al eigenlijk niet meer."
Lotje, ongeveer 5 jaar geleden:

Lotje en Jurita, 8 jaar geleden:




Lotje, 14 jaar geleden:


*~*~*~*
