Maar goed. Er is een nieuw meisje op stal. Heel erg aardig hoor, maar...
Ze vind Karan dus geweldig. Leuk om te horen. Dat vind ik namelijk ook. Ze wil hem graag berijden. Of course..wie wil nu niet zo'n geweldig paardje rijden. En ze wil hem heel graag kopen. Tuurlijk niet. Maar ze biedt er veel geld voor, zegt ze....
Allemaal leuk en aardig, maar ze wil hem gaan rijden omdat dat beter is voor mijn paard. Dan wordt ie eens goed bereden en dat is goed voor hem.

Ik vind het wel leuk dat ze zo positief is, hoor. Maar ik krijg heel sterk het gevoel dat ik het allemaal niet goed doe en dat zij het veel beter doet. (in haar ogen, ik heb haar ook nog niet zien rijden)
Zucht..ik weet dat ik op het moment geen goed baasje ben. Ik ben veel weg en als ik thuis ben dan ben ik ziek. Ik kan hem niet fatsoenlijk rijden, ik weet het. Ik voel me al schuldig genoeg.
Maar ik ben wel lief voor hem. En hoe ziek ik ook ben ik ga naar hem toe. Als ik niet kan rijden dan knuffel ik hem, poets ik hem etc, etc.
Pff waarom voel ik me dan zo waardeloos....
