Geplaatst Ik heb een Friese merrie van bijna 2 jaar. ik heb haar sinds haar 5de maand dus dat is alweer een tijdje. Gaandeweg ben ik lezen en ontdekken met NH en het spreekt me ontzettend aan. En niet alleen mij, ook mijn jonge paard.
Het wandelen was doorgaans een crime, ze rende om me heen, bij enige vorm van spanning of geluidje volgde er een explosie.
Maaaar we zijn nu alweer een aantal maanden aan het NH-en, en we zijn vandaag een stukje buiten wezen wandelen. Sinds tijden een graspad opgelopen met een picknicktafel en verse houtsnippers. Ze bleef eerst stil staan, hoofd hoog en varkentje spelen maar uiteindelijk hebben we er heel rustig rond gestapt en zijn we zonder te versnellen weer ontspannen naar huis gewandeld.
De waakhond welke op het erf in de kennel heel hard aanslaat heeft mij al eens doen skien over het erf. Nu lopen we op ons dooie akkertje, als ik voor de kennel halt houdt blijft ze zonder druk op het halster/touw ook halthouden en reageert niet meer op de hond. Zo geweldig de verschillen die je ziet als je op een onderbouwende manier met je paard omgaat.
Vroeger was het allemaal heel anders, niet persé slechter maar ik zie dat deze vriendelijke manier ook werkt.
Een paar keer per week komt ze echt in de hand en ook bij het poetsen wordt het NH gebruikt. Het is eigenlijk een soort levenswijze die ik me probeer eigen te maken en die het voor ons heel goed doet.
Dus voor iedereen die het maar wil horen, ik ben zo blij met mijn paard!!!!
etc. Het inrijden zou vanzelf komen..... 
maar toch is het een schat, in de bak is het net een hondje... haha zo lief!! 
was van het werken vandaag wilde ik even lekker opladen op stal 
Bij het beentjes poetsen was ze me aan het kroelen en snuffelen op mijn hoofd, meestal ben ik daar wat huiverig voor (scherp melkgebitje....) maar ze was nu in zo'n lieve ontspannen bui dat ik haar "volledig" vertrouwde. En niet onterecht zo bleek, ze bleef de hele tijd maar lief kroelen en lief kijken. Het leuke is dat ik vroeger nooit paarden had die van kroelen hielden en dat vond ik op zich nooit erg. We konden wel altijd heel lekker samen rijden, losse teugel naar buiten en na het rijden kwamen de oortjes vanzelf wel naar voren.
) dus weer een klein correctie en middels wijzen toch haar plaats opgezocht. Verder naar huis helemaal braaf gelopen. Een lekker stuk gedraafd, aktief, zwevend, lekker showen maar met dat ene oog op mij gericht. Zodra ik ging lopen zakte ze af naar een mooie stap, zodra ik ging draven draafde ook zij weer netjes aktief aan.